RADIO REXURDIMENTO.gal

Mobilizacións en defensa da Sanidade Pública.

2011-10-12T20:44:00.008+02:00

O próximo día 27 de outubro a Plataforma SOS Sanidade Pública, que agrupa a todas as Plataformas en Defensa da Sanidade Pública de Galicia, convoca mobilizacións en todas as Áreas Sanitarias da Comunidade Autónoma con dous puntos fundamentais:

- A defensa dos Servizos Sanitarios Públicos
- Frear os recortes dos mesmos que están sendo levado a cabo pola Consellería de Sanidade e a Xunta de Galicia

SOS Sanidade Pública considera que o sistema sanitario público galego está en risco real de deterioración e privatización pola política sanitaria da Xunta de Galicia destinada a cambiar o actual modelo sanitario baseado na universalidade das prestacións, o acceso en condicións de igualdade, a gratuidade as consultas e a calidade das prestacións, levadas a cabo con recursos públicos.

A crise económica está sendo utilizada pola Xunta para introducir importantes recortes económicos no orzamento sanitarios (máis de 200 millóns de euros) e nos servizos sanitarios públicos como son a paralización da actividade dos hospitais pola tarde, a desviación de pacientes a centros privados, o abandono do Plan de Mellora da Atención Primaria, o desmantelamento das Áreas sanitarias, o peche de servizos anatomía patolóxica e laboratorio, a eliminación dos radiólogos nos servizos de urxencias dos hospitais comarcais, a privatización dos centros sanitarios ao apostar polo financiamento privado da construción de novos hospitais e centros de saúde e dos plans directorios de mellora e ampliación dos antigos, a cesión a empresas privadas dos servizos de diálises, equipamento tecnolóxico dos centros , centrais de chamadas ou as redes informáticas.

A sanidade pública galega achégase perigosamente ao punto de non retorno que só unha gran mobilización de toda a sociedade pode frear.

Pretendemos facer chegar á Xunta de Núñez Feijoo o clamor dos cidadáns e profesionais , por encima das lexítimas posicións ideolóxicas, en apoio dun sistema sanitario de calidade, eficiente e accesible como o que gozamos e que é absolutamente sostible.

As mobilizacións que levarán a cabo a partir das 8 da tarde terán diferentes formatos en función das características de cada área sanitaria. Poderedes consultar as mobilizacións da vosa área nesta mesma páxina web a medida que vaian sendo informadas.

*Nota de Radio Rexurdimento.gal:

A Coruña, o día 27 de outubro, as 20:00 horas, concentración no Obelisco.

Descarga o díptico da convocatoria premendo eiquí.

Alberdi.

2011-07-02T09:34:00.007+02:00

Cando, aos 13 anos, Francisco Prado Alberdi empezou a traballar nun cine de Avilés, nada naquel neno introvertido, lector voraz de costumes solitarios, fillo dun policía, que fixera a guerra cos vencedores facía presaxiar que se estaba a fraguar un loitador antifranquista, un sindicalista e un home comprometido coa causa da liberdade e os dereitos dos traballadores. Ao contrario, as súas primeiras experiencias directas do abuso e a explotación laboral non o fixeron máis rebelde senón máis temeroso. Vencer o medo e desenvolver a capacidade para falar en nome doutros denunciando as inxustizas requiriu superar estas limitacións. E o motor deste paso cara á reivindicación e o compromiso residía nun rexeitamento instintivo, visceral, case físico, á inxustiza.

A canle inicial deste impulso será a Xuventude Obreira Cristiá. Na JOC fará as súas primeiras armas e sufrirá as primeiras decepcións. O intento de mediar para que un amigo cobrase o seu salario foi resolto polo empresario co despedimento e, xa en desafíos de maior envergadura, con 17 anos recén cumpridos, a viaxe a Madrid en plena folga da primavera de 1962 para recoller a propaganda das organizacións de apostolado obreiro saldouse cun fracaso porque a policía e o bispo, en franca sintonía, impediron a súa distribución en Asturias. Pero do seu paso pola JOC quedará unha herdanza moito máis importante: o orgullo da condición de obreiro e a vontade de trasladar os principios á práctica. A clara conciencia de que os obreiros son a fonte da riqueza daqueles que os desprezan e que o traballo ben feito é a base sólida na que se asenta a forza moral para reivindicar. E de que os dereitos se defenden colectivamente.

Cando o marco confesional se revela insuficiente, unha evolución ideolóxica menos estraña do que a priori se puidese supoñer condúceo ao comunismo. Non se trata dunha ruptura senón máis ben dun paso á fronte. Hai pouco de novo, en realidade, nos impulsos éticos que rexerán a súa vida en diante: reclamar os dereitos da clase obreira, conquistar e defender as liberdades, combater as inxustizas, loitar por unha sociedade igualitaria. Conciencia de clase e horizonte utópico como ferramentas para mellorar o presente e construír o futuro. Actuar conforme aos principios, antepoñendo o colectivo ao individual. E non esquecer nunca a máxima de que quen non actúa conforme ao que pensa acaba acomodando o seu pensamento á forma en que vive. Unha idea que Alberdi segue repetindo, como para non esquecer que é o que dá verdadeiro sentido a unha vida plena.

Comprometerse coa causa do movemento obreiro naqueles anos conducía directamente á clandestinidade e comportaba riscos que ninguén ignoraba. A Alberdi custoulle dar cos seus ósos nunha sinistra comisaría avilesina, onde foi torturado por un non menos sinistro policía da ditadura que andando o tempo -xa en democracia- ocuparía cargos importantes e recibiría honras. Aínda hoxe, ao cabo de case corenta anos, séntese incapaz de rememorar en voz alta aquela experiencia, sobre a que reflexionou moito. Pero nin as torturas nin o cárcere que veu despois impediron que, unha vez recobrada a liberdade, os seus esforzos se envorcasen en fortalecer a organización de Comisións Obreiras e en promover mobilizacións por cuestións laborais e políticas. Folgas, xornadas de loita, manifestacións pola amnistía e as liberdades democráticas marcan uns anos intensos onde os riscos permanecen (en 1975 volve ser detido e despedido) pero as esperanzas se impoñen e á fin chegan a legalidade, o dereito de folga, a amnistía laboral e as eleccións xerais. Neste novo tempo correspóndenlle tarefas sindicais de posta de pé dun sindicato de clase (CCOO tiña en Gijón 11.000 afiliados e ningunha infraestrutura nin experiencia) e políticas (participa na elaboración do borrador do Estatuto de Autonomía).

Secretario xeral de CCOO de Gijón en dúas ocasións e coordinador de IU noutra, calquera intento de representar a súa vida mediante un currículo centrado nos cargos que desempeñou entraña un desenfoque respecto ao verdadeiramente importante na súa traxectoria. En primeiro lugar, porque o relevante foi, por enriba do lugar que ocupase en cada momento, a coherencia cunhas conviccións. De aí que nos encontremos ante unha rara avis que posúe a capacidade de mirar cara a atrás con ollos autocríticos, de reflexionar sobre o pasado e recoñecer os propios erros, de ver a parte de razón que tiñan os que estiveron situados na trincheira de en fronte. Unha virtude, desgraciadamente insólita, que Francisco Prado Alberdi posuía xa cando o que fala tivo a fortuna de entrar no seu despacho, alá por abril de 1989, para facerlle unha entrevista. En segundo lugar, porque nin os cargos nin o poder tiveron para el valor ningún. E como proba, abonde sinalar que de cantas responsabilidades de dirección ocupou se foi por propia vontade, dimitindo ou cesando ao concluír o seu mandato. Aferrarse á cadeira de brazos xamais foi o seu. Quen o coñecía sabíao ben. Como o compañeiro de traballo da vella Ensidesa (casualmente, apelidado Carrillo) que coidou o seu despacho na fábrica mentres el ocupaba a secretaría xeral do sindicato, esperando durante seis anos o seu regreso ao traballo de electricista e o día que se reincorporou díxolle: "aquí, o que se vai da fábrica non volve, pero eu sempre souben que ti ías volver".

Porque Alberdi, "O Pipas" para os seus vellos camaradas, foi na vida un obreiro con conciencia e un sindicalista no máis nobre sentido da palabra. Sobre eses valores segue fundando a súa actividade, á fronte da Fundación Juan Muñiz Zapico ou a través do blog que lle conecta aos vastos mundos de internet que non parecían destinados a xente da súa xeración e nos que se internou coa mesma inquietude por aprender coa que volveu (xa xubilado do traballo, que non da vida) ás súas lecturas de Filosofía.

E navegando pola rede descubría hai unhas semanas a Giorgio Gaber, un italiano, que foi o que entón chamabamos un cantautor. Alberdi enviábame por correo electrónico unha canción, máis ben un recitado, de Gaber que leva por título "Qualcuno era comunista". "Alguén era comunista", na lingua de Cervantes. E subliñaba a súa identificación con boa parte da letra. En particular, con aquel verso que reza: "Algún era comunista porque cría que podía estar vivo e feliz só se tamén o estaban os demais". No seu correo electrónico engadía: "É que eu me nego a renegar da miña militancia comunista, pero tampouco acepto que me reivindiquen todos eses neo-comunistas admiradores de Stalin e da URSS Vázquez Montalbán explicábao moi ben: "Houbo dous comunismos: o dos sonos e o dos pesadelos. Nós pertencemos ao dos sonos".

Discurso de Rubén Vega como padriño de Francisco Prado Alberdi durante a entrega dos Premios Honoríficos da Vila de Gijón.

Francisco Prado Alberdi recibiu a pasada tarde a Medalla de Plata do Concello de Gijón en reconocimiento á súa dilatada traxectoria na defensa dos dereitos da clase obreira.

(Traducido do castelán ao galego por Radio Rexurdimento).

"Debtocracy - Χρεοκρατία - Deudocracia" - (Unha traxedia grega).

2011-06-16T09:05:00.017+02:00

"Debtocracy - Χρεοκρατία - Deudocracia" é un documental realizado polos xornalistas gregos Katerina Kitidi e Ari Hatzistefanou, e distribuído en internet libremente polos seus autores, que busca as causas da crise e da débeda en Grecia, e que propón solucións que o Goberno e os medios de comunicación dominantes ocultan.

(Subtitulado en castelán) Duración deste documental: 1:14:05

Reyes Montiel fala do Proxecto Constituinte EQUO.

2011-06-09T21:17:00.014+02:00

Este pasado fin de semana o ata agora Proxecto EQUO adxectivouse: despois de acordar con máis de 30 organizacións e partidos constituír un partido político que concorra ás eleccións xerais de 2012, podémoslle chamar xa Proxecto Constituinte EQUO.

Reyes Montiel, ata hai uns meses deputada rexional por IU na Asemblea de Madrid e agora presidenta da Fundación Equo, estivo con todos eles falando de multitude de temas: Equo e a súa evolución cara a un partido político, pero tamén do sistema de servizos públicos, o 15-M, as posibilidades electorais da esquerda para 2012, a desafección da política, a democracia participativa...

Fonte: Vúdeo

O partido que eu quero. (Reflexión dunha militante socialista).

2011-05-26T17:08:00.010+02:00

“¿Es socialista, es obrero o es español solamente?” Así o expresaba Javier Krahe na súa canción “Cuervo ingenuo”, adicada a Felipe González e censurada no ano 1986. A vixencia da cuestión parece evidente.

As eleccións do 22 de maio foron un duro varapau a todos os niveis. Días despóis, as redes sociais dos/as políticos socialistas se encheron de palabras como “lección”, “reflexión” ou “cabeza alta”. Cando se aprende unha lección se muda o discurso e a forma de enfrentar a vida. Cando se reflexiona, se poñen en cuestión os máis básicos fundamentos para promover un cambio que debe ser palpable. Cando se ten a cabeza tan alta corremos o risco de non ver o que vai quedando debaixo do noso campo de visión. Polo tanto, ningunha destas palabras parece ter máis intención que a puramente ornamental. Sen agardadads dimisións, sen cambios estruturais e sen propósito de enmenda e autocrítica. Este non é o partido que eu quero e, dende logo, non son as ideas nas que eu creo. No partido que eu quero, moitas persoas deben dimitir, asumir as súas responsabilidades sen tibieza (sen “poñer os seus cargos a disposición do partido”, que é un sí pero non, un non quero marchar pero non vaia ser que o pareza…) Tampouco parece moi loable renunciar á acta de concelleiro/a e volver ao calor do Parlamento ou do Senado. É que fóra vai moito frío… ¿Ou é que ten que dimitir a cidadanía?

O partido que eu quero limita os cargos políticos electos aos oito anos. Non só as alcaldías, senon tamén as concellarías, os escanos parlamentarios… Só deste xeito se favorece a democracia interna, a rotación e a participación. E só así garantimos que as persoas que están na política non se adiquen a ela de xeito remunerado toda a súa vida e se convirtan nunha caste. Na caste política que dende a rúa nos din que non se pode aturar máis. Nesa caste na que moitos non queremos convertirnos. Limitemos a oito os anos cobrando nun cargo público. Independentemente do cargo: oito anos en total. Despóis, que quen queira siga a traballar polas ideas que nos importan dende outros lugares e sen remuneración. Veremos cántos se quedan.

O partido que eu quero non se escuda en todo tipo de crise para ocultar á súa propia. O movemento Democracia Real Xa non pode servir de excusa de mal pagador porque a súa indignación, o seu hastío, o seu alonxamento da política ao uso non pode ser máis que comprendida e compartida dende o socialismo. Porque o fixemos mal. Rematadamente mal. Podemos tratar de solucionalo dende a esquerda. Pero coa cidadanía da man: non dándolles nós a man a eles e a elas, senón collendo a súa e deixándonos levar ao lugar onde soberanamente queren estar. Votar cada catro anos nunha urna non é democracia suficiente, e a participación cidadá debe ser un dos eixos fundamentais da construción do novo edificio que temos que levantar. Porque non se pode tratar unha vez máis dun pintado de fachada, nin sequera dunha rehabilitación. Porque as vigas mestras se tambalean e porque moitos dos materiais non son xa aproveitables. Nada é inmudable, as persoas non poden eternizarse nos seus cargos, os políticos non pode ser unha caste aparte, profesionalizada e haberá que cambiar as reglas de xogo, as formas de estar en política, os tempos… Todo pode ser transformado para ensanchar os límites da democracia.

O partido que eu quero, as ideas contan. Pero non contan para redactar discursos cheos de palabras como “igualdade”, “solidaridade”, “xustiza” ou “políticas sociais”. Contan porque son a base fundamental das nosas accións. A esquerda que xa non é percibida como tal pola cidadanía só pode refundarse dende a esquerda real. Non estamos na dereita e debemos demostralo con feitos.

O partido que eu quero é socialista e galego. Fagamos este cambio profundo, estrutural e derivado da nosa propia crise autónomamente e dende as nosas propias siglas. Galicia o merece e nós somos quen de facelo.

Cristina Justo, militante socialista.

* Nota de Radio Rexurdimento.gal: Admirada e benquerida amiga, compañeira dalgunhas batallas, exemplo de dignidade e coherencia. Cecáis algúns dirixentes do seu partido e doutros da esquerda, (en Galicia, España e Europa), terían que facer isa autocrítica, eludir a tentación de maquillar a realidade para salvar o seu propio cú, (cómo algúns/has xa están a facer), e tratar de reconstruir unha proposta programática común, de mínimos, que ofrecer ao conxunto da cidadanía antes de ser esmagados pola onda xenocida do neoliberalismo rampante e campante. Urxe.

Presente e futuro da esquerda. Un convite á reflexión e o debate.

2011-05-25T10:52:00.005+02:00

Fai unhas décadas, un grupo de economistas encabezados por Milton Friedman elaborou unha nova doutrina segundo a cal o mundo, tras milenios de pobreza, era por fin rico. Iso debíase, segundo Friedman, a que se inventou un motor eficaz, o capitalismo e a libre empresa, e un potente carburante, o beneficio. E canto máis beneficio se conseguise, maiores serían os logros do sistema.

Librémonos entón dos impostos, dos obstáculos que para o mercado representa os servizos públicos e a Seguridade Social, e das múltiples regras que limitan o beneficio acumulable das empresas. Sexa cal for a actividade en cuestión, o equilibrio alcanzado polo mercado é sempre o mellor posible e calquera intervención pública só pode deterioralo. Este era o núcleo duro do discurso ultraliberal de Friedman e os seus amigos.

Esta filosofía simplista, que avoga polo afán de ganancia, a redución de impostos e a diminución do papel do Estado, logrou nun tempo record a adhesión dos patróns da industria e as finanzas, da maioría das forzas políticas e dos gobernos.

Trinta anos despois, o panorama é desolador: os ricos enriquecéronse aínda máis, as desigualdades disparáronse, tanto entre o Norte e o Sur como no interior dos nosos países, a pobreza masiva reapareceu nas nacións desenvolvidas, a protección social se erosiona en todas partes, os servizos públicos están ameazados, o esgotamento de recursos e a contaminación prosperan sen contención, o sistema volveuse inestable e logo de seis grandes crises rexionais desembocamos nunha crise xeral, na que estamos inmersos. Tal é o legado do neoliberalismo.

Con todo, pese ao estrepitoso fracaso das políticas e dos valores neoliberais, a esquerda foi incapaz de realizar unha análise seria sobre a crise e de formular un proxecto e un discurso que lle permitan abordar e liderar o futuro. Por iso, aínda que pareza paradóxico, as mesmas forzas políticas e sociais que xestaron e incuvado a grave crise que nos arrasa seguen dirixindo o proceso político e económico.

Organizado pola asociación socio-cultural, NAMENTRAS, o vindeiro xoves, día 26 de Maio, a partires das 20:00 horas, celebraráse unha conferencia con coloquio Baixo o título “PRESENTE E FUTURO DA ESQUERDA. UNHA PROPOSTA PARA A REFLEXIÓN E O DEBATE”, cuio relator será ANXO GUERREIRO CARREIRAS, analísta político.

O acto celebraráse na Aula de Cultura da Fundación Caixagalicia, na rúa Médico Rodriguez, 2, da cidade de A Coruña e será presentado (e moderado o coloquio posterior), por Lóis Uxío Taboada, vicepresidente de NAMENTRAS.

A nosa asociación que reclámase como un punto de encontro da esquerda plural e para o impulso e renovación do pensamento crítico e de esquerdas, convida a todos os cidadáns e cidadás, que así o desexen, a asistir e participar activamente.

NAMENTRAS

Eleccións municipáis: "Terra de ratos..."

2011-05-14T11:14:00.005+02:00

Fábula política difundida por Tommy Douglas, prominente activista e político, elixido en 2004 como "O canadense máis grande de todos os tempos". Recoñecido como pai do paso do sistema de saúde canadense ao modelo de Asistencia sanitaria universal.

Inside Job... (Versión íntegra e subtitulada en castelán).

2011-05-08T11:13:00.006+02:00

Inside Job, o documental de Charles Ferguson, gañador do Oscar ao mellor documental, analiza o crash do 2008, describe con precisión a gran estafa política, económica e intelectual que xestou e incubó, e estendeu por todo o planeta como modelo especulativo inmoral de punta a cabo.

Con entrevistas a unha ducia de altos executivos, conselleiros, políticos e economistas implicados (de Reserva Federal, Goldman Sachs, Lehman Brothers, Harvard, Columbia, etcétera), que como se ve no documental son incapaces de articular unha frase coherente e justificativa dos seus crimes económicos que levou a producir a maior e máis grave crise económica da historia.

O documental contén tanta información que parece esencial velo repetidas veces, en versión íntegra e con subtítulos en castelán.

Súmome á convicción da miña prezada Ángels e da súa benquerida amiga Carmen de que isto é facer cultura e da boa, e espero que os departamentos competentes en materias culturais non me envíen a unha parella da garda civil por difundir este impresionante documental sen solicitar permiso previo.

Cortesía da miña prezada amiga Ángels.

Non tropezar na mesma pedra...

2011-05-05T21:18:00.004+02:00

Resulta asombrosa a tendencia que temos os seres humanos a repetir os erros do pasado, a desprezar a experiencia histórica acumulada, a ignorar ata vivencias propias próximas no tempo. Con inusitada frecuencia adoitamos tropezar na mesma pedra e, desde logo, non parecemos dispostos en absoluto a aprender na cabeza allea. Quizá conscientes desta tendencia humana ao esquecemento, un grupo de cidadáns coruñeses, todos eles cunha irreprochable traxectoria democrática e un recoñecido compromiso cívico, crearon unha plataforma apartidista e plural (Non podemos calar), co fin de contribuír á mobilización electoral e evitar que, debido a un certo xustificado desencanto, repítase o que sucedeu nas eleccións autonómicas, nas que por un escaso número de votos produciuse o retorno da dereita ao poder coas consecuencias coñecidas: desmantelamento sistemático dos logros do anterior Goberno, ruptura dos consensos políticos e sociais básicos e deterioración profunda da democracia.

Os promotores de Non podemos calar advirten ademais que o acceso da dereita ao Palacio de María Pita representaría algo máis que unha normal alternancia nun sistema democrático. O triunfo da dereita coruñesa significaría un profundo cambio na cultura política en aberta ruptura coa tradición liberal, democrática e republicana da cidade. Porque é evidente que estamos ante unha dereita especialmente reaccionaria, que non foi capaz de cortar o cordón umbilical co antigo réxime. En efecto, cando o Concello da Coruña decidiu aprobar, transcorridos 32 anos de convivencia democrática e 34 desde o falecemento do ditador, a retirada dos títulos honoríficos concedidos no seu día a Franco, o cambio de nome de 22 rúas que honraban a sinistros personaxes que se alzaron en armas contra a democracia ou pór termo á inaceptable presenza da estatua de Millán Astray nunha praza da cidade, o Partido Popular da Coruña, liderado polo seu candidato á alcaldía, Carlos Negreira, negouse a secundar a proposta do Goberno municipal. Como tantas outras veces, a dereita recorreu a puerís escusas para evitar o distanciamento e o rexeitamento inequívoco ao franquismo. Mentres as dereitas europeas condenaron sen reservas os réximes fascistas e autoritarios que arrasaron os seus países no pasado, o Partido Popular segue mostrando unha contumaz resistencia a condenar o réxime de Franco e a recoñecer ás súas vítimas.

Agora ben, nunhas eleccións democráticas cada cidadán dispón dun só voto que, obviamente, non pode repartir entre diferentes forzas políticas. Por iso os partidos, ata os que son aliados naturais e están condenados a entenderse, libran unha encarnizada batalla para conseguir cada un dos indivisibles votos dos cidadáns. En campaña, cada formación política reafirma a súa identidade, resalta as súas supostas virtudes, destaca as súas vantaxes comparativas e todo aquilo que lle distingue do adversario ou do competidor, que por principio adoita ser denostado. Nunha campaña electoral non existen amigos, só adversarios a bater. Atrapados nese vórtice, os candidatos pronuncian discursos nos que abundan os exabruptos, as hipérboles e todo tipo de excesos que os cidadáns reciben con evidente cansazo e intelixente escepticismo.

Pero todo ten un límite, e a santa paciencia con que a cidadanía soporta este ritual adoita transformarse en firme rexeitamento e xustificada indignación cando alguén se pasa da raia e despreza a súa intelixencia. Por todo iso permítome suxerirlle á plataforma Non podemos calar que inclúa no seu manifesto un chamamento ás forzas políticas progresistas, para que tamén elas favorezan a participación, e para que a súa lexítima disputa electoral non desvirtúe ou difumine a alternativa á dereita que, na Coruña como no resto das cidades galegas, será politicamente plural ou non será.

* Radio Rexurdimento, figura entre os asinantes do Manifesto "Non podemos calar".

Fonte: Namentras.

NON PODEMOS CALAR !!

2011-04-25T23:51:00.011+02:00

Manifesto presentado na Coruña o 19 de abril de 2011:

Non podemos calar. Non debemos calar. Porque están aí, ás portas, esperando o asalto final ao palacio municipal de María Pita. Preséntanse como o cambio, mais son os de sempre, nostálxicos do franquismo.

Candidatos que manifestan sen rubor a súa negativa a cumprir a Lei da Memoria Histórica e a retirar a simboloxía franquista, tal e como aprobou o pleno da corporación municipal o 7 de setembro de 2009. A Coruña xa non é a capital da simboloxía franquista, mais aínda queda moito por facer; é unha vergoña que o único escudo franquista da cidade estea na entrada principal de María Pita.

Son os mesmos que fan interesada relación entre inmigración ou etnia e delincuencia, con afirmacións de marcado carácter racista.

Utilizan o tema do topónimo da cidade para xerar crispación social e escasos réditos electorais. Están contra a aplicación da Lei de Normalización Lingüística, aprobada por unanimidade no Parlamento Galego en 1983. O concello da Coruña debe asumir a política de normalización lingüística que xa teñen outras cidades galegas e tomar medidas para o impulso do uso do galego.

Levan anos obstaculizando a construción dunha residencia pública na nosa universidade porque eles están pola xestión privada e por defender o negocio dos seus amigos.

Hai que afondar nunha política urbanística ao servizo das maiorías sociais, que poña freo á especulación. A Coruña debe liderar o recoñecemento institucional do novo espazo político cidadán do século XXI, impulsando un modelo territorial urbanístico que nos leve a unha cidade aberta, de habitabilidade conxunta e servizos compartidos, aplicando políticas públicas de vivenda, transporte, defensa do espazo público e do patrimonio cultural e histórico da cidade, que teña na participación cidadá a chave da súa concepción como proxecto colectivo.

Queremos unha sociedade participativa coa posta en vigor dun renovado Regulamento de Participación Cidadá e uns Orzamentos Participativos.

Somos unha plataforma cívica apartidaria e non pedimos o voto para ninguén. Formamos parte dunha cidadanía coruñesa que quere asumir as súas responsabilidades. Facemos a nosa humilde achega para crear un movemento cívico que impida a chegada ao Goberno Municipal daqueles que se presentan como o cambio, pero que non representan outra cousa que a marcha atrás e unha hipoteca para o futuro da Coruña.

Consideramos que a abstención favorece os obxectivos da dereita e, por tanto, é de vital importancia a participación nas eleccións municipais do 22 de maio porque o noso voto decide.

A Coruña, 14 de abril de 2011

Promotores deste manifesto, que se presentará nunha asemblea pública o 28 de abril, ás 8 da tarde, no Circo de Artesáns (r/ San Andrés 36, A Coruña):

Xabier Docampo, Manuel Rivas, Francisco Pillado, Xosé María Monterroso, Henrique Rabuñal, Xurxo Souto, Tono Galán, Isabel Risco, Luis Fermín Rodríguez, Pepe Galán, Miro Casabella, Xosé Lois Martínez Suárez, Xosé Luis Rodríguez Pardo, Andrés Salgueiro, Mari Luz Canal, Ramón Veras, Manuel Monge, Pura Barrio, Xesús Díaz, Lóis Uxío Taboada Arribe, Pancho Alvarez Fontenla-Gayoso, Anxo Guerreiro Carreiras, Enrique Veira Pino, José Manuel Sánchez Mesejo, Francisco Vázquez Camba.

Nota: Radio Rexurdimento.gal, adhírese ao contido deste Manifesto.

80 anos: pero todas as primaveras seguen sendo aquela primavera.

2011-04-14T13:45:00.004+02:00

Hoxe conmemórase o 80 aniversario da proclamación da II República. A nosa obriga moral, científica e política é lembrar o papel dos demócratas, do movemento obreiro e da esquerda, recuperando a memoria histórica de rebeldía política e loita social do noso pobo. É unha obriga respecto do pasado: é o recoñecemento dun periodo de apertura democrática, de compromiso social e de vontade de construír unha Galicia próspera e plural, nunha España próspera e plural.

Pero é tamén un compromiso respecto do presente e do futuro. Fronte ao oscurantismo, a vontade dos poderes reais deses dias de manter a España, sojuzgada, sometida e na escuridade, a República foi tradicionalmente a loita pola democracia, as liberdades, os dereitos económicos e sociais e autogobierno para as nacionalidades e rexións. Antonio Machado, foi un dos republicanos que ese día izaron a bandeira republicana no concello de Segovia. Escribe nun articulo publicado no 1937:

“ Fue un día profundamente alegre –muchos que ya eramos viejos no recordábamos otro más alegre-, un día maravilloso en el que la naturaleza y la historia parecían fundirse para vibrar juntas en el alma de los poetas y en los labios de los niños. La República había venido por sus cabales, de un modo perfecto, como resultado de unas elecciones… Desde aquel día, -no sé si vivido o soñado-, hasta el dia de hoy, en que vivimos demasiado despiertos y nada soñadores, han transcurrido seis años repletos de realidades…, yo los resumiría con unas pocas palabras. Unos cuantos hombres honrados tuvieron la insólita y genial ocurrencia de legislar atenidos a normas estrictamente morales, de gobernar en el sentido esencial de la historia, que es el del porvenir…”

A defensa da II República foi tamén un baluarte da Humanidade, angustiada polo avance do fascismo. A axuda espontánea, xenerosa e desinteresada das Brigadas Internacionais é aínda un exemplo que invita á construción dun novo internacionalismo civil, humanista e solidario.

Pasaron 80 anos, pero no corazón da cidadanía, todas as primaveras seguen sendo aquela primavera.

. Radio Rexurdimento.gal únese á declaración dos benquerido amigos de NAMENTRAS compartindo ista entrada.

Unha indignación, que xa caseque é ira

2011-04-12T21:41:00.006+02:00

Recoñezo que non teño o sentido de Estado da nosa clase política e, no colmo da irresponsabilidade, ademais, fago ostentación delo e, mesmo, alégrome. Este preliminar é pra afirmar tallantemente que me inunda unha indignación, que xa caseque é ira.

Diante desta inmensa estafa financeira que inunda as colas do desemprego, os comedores sociais, que provoca unha desolación e miseria social sen precedentes; tras a fraude e a traizón dos nosos gobernos, incumprindo os seus compromisos e, mesmo, a defensa do ben xeral; tras observar como se empapela un xuíz xusto por iniciativa de fascistas e estafadores sen que os Poderes se poñan colorados e nin sequera pestanexen.

Tras todo isto, comparto con outros, envexo e reclamo a posiblidade de deixar quebrar aos bancos, meter no cárcere os gobernadores dos bancos centrais e os banqueiros irresponsables, derrubar o Goberno correspondente, modificar a Constitución e reformular o sistema democrático con mecanismos para a súa defensa e auténticos órganos de control dos cidadáns.

Ou tomámola iniciativa ou eles a toman por nós.

Viva Islandia!

As mestras da República.

2011-04-11T16:31:00.008+02:00

A educación constituíu un dos compromisos sociais da II República cuxo fin era lograr a democracia, garantir os dereitos de todos os cidadáns e cidadás e modernizar o país. Tratábase de configurar o estado docente, a defensa dunha República capaz de educar cidadáns e cidadás comprometidas coa construción dunha nova sociedade, que deixase atrás o obscurantismo, e as deas-igualdades doutras épocas.

Unha educación pública, obrigatoria, gratuíta, activa, laica, bilingüe e solidaria que intentaba rematar con séculos de discriminación por razón de sexo ou de clase social.

Desgraciadamente, as formulacións da II República tiveron unha plasmación incompleta e efémera. A sublevación fascista acernou as ilusións de cambio social e a actividade reformadora en todos os terreos, entre eles, o da educación. Así que moitos dos aspectos que aquí se destacan non chegaron a estenderse a todo o país e non conseguiron consolidarse. Aínda así, o seu legado chegou ata os nosos días e é importante trasmitilo e dar a coñecer un dos mellores retallos da historia de España.

Dentro deste proxecto de educación da cidadanía ocupaban un lugar privilexiado as mestras republicanas, que encarnaban o modelo de mulleres modernas e independentes. Elas serían as responsables, en boa medida, da construción e difusión da nova identidade cidadá, ao educar o seu alumnado nos valores de igualdade, liberdade e solidariedade, tanto a través da transmisión de contidos nas aulas como, sobre todo, coas súas vivencias persoais. Non obstante, moi pouco sabemos destas mulleres comprometidas e valentes que traballaron por levala educación a todos os cantos de España, por moi perdidos e illados que estivesen, ou por moitas dificultades que encontrasen ante unha sociedade que, en demasiadas ocasións, as observaba con receo, ante a súa posición libre e independente e unhas prácticas educativas que introducían a coeducación na aula, e a aprendizaxe práctica e experimental, fronte aos métodos memorísticos e mecánicos.

Esta unidade didáctica ten como fin recuperar a memoria das mestras da II República, devolvéndolles a voz, visibilizando as súas achegas á modernización do ensino, así como o papel que tiveron na conquista dos dereitos das mulleres. Os seus nomes, vidas e obra, teñen que ser restituídos na memoria, formando parte do legado da nosa historia educativa. Unidade didáctica

Como complemento é moi recomendable ver este documental, (55'), sobre as Misións pedagóxicas da República (1934-1936).

Galeano dedica un relato a un deportivista fusilado en 1936

2011-04-08T17:48:00.006+02:00

Bebel García era un destacado socialista. «Moi bo mozo e bo dianteiro», recorda García Vizoso, que xogou con el.

A última vontade de Bebel García antes de que un pelotón de fusilamento mandáseo ao outro mundo foi ouriñar ante os seus verdugos. Ocorreu en punta Herminia, A Coruña, en 1936. Este episodio é narrado con prosa certeira por Eduardo Galeano nun dos relatos incluídos no seu último libro, “Espellos. Unha historia case universal”, (Século XXI), publicado o pasado febreiro. Xa se venderon máis de 25.000 copias dunha obra na que o uruguaio abarca desde a prehistoria ata Bush, pasando por Hitler e Bebel García.

¿Quen era Bebel? Na Coruña, os máis vellos do lugar responderían: «Un dos irmáns da lejía». Roxos ata a medula e ata a bala final. No 2002, o Concello dedicou unha rúa aos irmáns García. No 2008, Galeano, autor dun dos grandes libros sobre o balompé xamais publicados ( O fútbol a sol e sombra ), converte en universal a historia dun deles: Bebel.

«Os irmáns chegaron á cidade procedentes de Ribadeo porque o seu pai fora desterrado, por socialista, a 150 quilómetros da vila», explica o historiador Carlos Fernández. «Dos oito, só un foi bautizado, José. Os outros tiñan nomes tan rechamantes como Voltaire, Jaurés, France ou Bebel», continúa. O seu pai, que se dedicaba á venda e distribución de lejía, era un destacado militante socialista, ideoloxía que abrazaron os seus fillos. O 20 de xullo de 1936, Bebel, France e Jaurés axudaron na defensa do Goberno Civil, atacado por unha batería de artillería situada no Parrote. Pepín, outro dos irmáns, tamén colaborou na defensa, pero puido escapar. Os outros tres foron detidos. «Tras unha parodia de xuízo militar sumarísimo, Bebel e France foron executados o 29 de xullo. Jaurés librouse porque era menor de idade, pero ao ano seguinte, durante un cambio de cárcere, apareceu morto xunto ao cemiterio de San Amaro. Dixeron que se intentou escapar», engade o historiador.

¿Foi real o episodio urinario? «Dise que si, pero non queda ninguén que poida confirmalo», responde Fernández. Si queda quen pode falar das virtudes futbolísticas e humanas de Bebel. Rodrigo García Vizoso, que o próximo febreiro cumprirá 100 anos, foi compañeiro de vestiario do fusilado. «¡Como non me vou acordar de Bebel! Vivía na rúa San Roque. O seu pai era un líder do partido socialista. Era moi bo mozo, moi gracioso, aínda que algo infantil. E moi valente, facía fronte á policía e a todo o que fixese falta. Cando veu o movemento paseábase cun colar e unha cruz pola rúa Real. Tíñaos ben postos», resume o que foi porteiro deportivista.

Segundo a historia do club coruñés realizada por Bocelo, Bebel (que aparece no libro como Babel) xogou catro tempadas no Dépor, todas en Segunda, nas que coincidiu, entre outros, con Chacho. En ningunha desas campañas o equipo conseguiu logros importantes. «Era suplente», apunta Fernández. Un bo suplente. Na 32-33, Bebel xogou cinco partidos e fixo un gol. Na seguinte, participou en 20 e conseguiu 10 tantos. Na 34-35 só disputou dúas, e un na 35-36. En total, 28 encontros, nos que conseguiu 11 goles. «Era un bo dianteiro, un extremo dereita. Aínda que moi baixiño, case anano, tiña unhas condicións fabulosas para o fútbol, pero na cabeza tiña outras cousas», recorda Rodrigo.

Non foi o único xogador do Dépor fusilado. «Lemos, que estaba a facer a mili, foi un dos soldados detidos en 1937 aos que se condenou por preparar unha insurrección contra os seus superiores», informa Carlos Fernández.

RV.

“As silenciadas”, o documental que dá voz ás guerrilleiras galegas

2011-04-08T10:54:00.010+02:00

“As silenciadas” é un documental histórico que recupera historias de vida, contextualizadas, de numerosas mulleres que estiveron na clandestinidade como guerrilleiras nos montes ou que apoiaron desde a chaira o movemento de resistencia anti-franquista servindo de enlaces, facéndose con armas ou realizando outros labores de intendencia.

Pola súa condición de mulleres e por defender a liberdade e foron dobremente e duramente represaliadas: morte, cárcere, tortura física e psicolóxica, desterro ou exilio. Non obstante, o seu papel foi fundamental na supervivencia da resistencia. Foron, de feito, a columna vertebral da guerrilla.

A historia non lles fixo xustiza, relegándoas ao papel de amantes dos guerrilleiros e negando a súa participación ideolóxica e política no movemento. Agora, o documental As silenciadas visibiliza a seis destas mulleres con testemuños en primeira persoa e tamén coas voces de familiares destas loitadoras.

Un traballo pioneiro, dirixido por Pablo Ces, e produto da investigación que durante catro anos realizou a súa nai, a profesora da USC Aurora Marco, que tamén escribiu un libro, aínda inédito, no que reflicte todo o recollido ao redor deste tema.

“Para min foi un orgullo participar naquela loita. Fun varios anos enlace e despois pasei á guerrilla do monte, con armas e loitando coma eles. Non queriamos o fascismo, loitabamos pola liberdade, contra Franco. Os fascistas nunca nos poñerán no lugar que nos corresponde, sempre nos rebaixarán. As guerrilleiras eramos como todas as mulleres e nada tiñamos que ver coa imaxe que tiñan de nós. Sabiamos cal era a nosa loita. Eramos donas dos nosos actos e non tiñamos que dar explicacións a ninguén...”.

Estas son palabras de Consuelo Rodríguez López, coñecida como a guerrilleira Chelo e exiliada en Francia. Viviu nos montes galegos, pertenceu á Federación de Guerrillas León-Galicia e é unha das protagonistas do documental As silenciadas, que ás oito e media desta tarde se estrea na Domus da Coruña.

A entrada á proxección é de balde ata completar o aforo.

As silenciadas (Web do documental)

Entrevista a Aurora Marco, quen fala do documental “As silenciadas”

Mesa Redonda sobre a “Lei de Augas de Galicia”

2011-03-28T17:10:00.006+02:00

Dentro da campaña de sensibilización “Mes da Sustentabilidade”, Enxeñería Sen Fronteiras Galicia (ESF Galicia) organiza unha mesa redonda na que se abordarán, entre outras cousas, os puntos controvertidos da nova Lei de Augas de Galicia, vixente dende finais de 2010. O obxectivo é achegar á poboación en xeral e máis concretamente á universitaria o debate que está tendo lugar sobre un tema clave dende o punto de vista social e ambiental como é a xestión da auga.

Co obxectivo de poñer algo de luz, aportar o maior número de opinións e tocar moitos dos puntos de vista que se están a dar no debate, ESF Galicia conseguiu reunir para este evento a algunhas das persoas máis implicadas nese debate e tamén a algúns expertos e organizacións que poden aportar novas visións:

·D. Francisco Menéndez, Presidente do Organismo Autónomo Augas de Galicia.

·D. Joaquín Suárez, Dr. Enxeñeiro de Camiños, profesor na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños e membro do GEAMA.

·D. Manoel Docampo, membro da dirección executiva do Sindicato Labrego Galego.

·Dna. Montserrat Valencia, asesora xurídica da Asociación Amigos da Terra.

·D. Xosé Alfredo Pereira, Presidente da Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común.

·Representante da empresa privada de xestión e tratamento de augas.

A cita será o xoves, 31 de marzo de 2011 ás 16:00h na Sala de Grados 1 da Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos da Universidade da Coruña (Campus de Elviña, s/n. 15.071 – A Coruña).

· Día: Xoves, 31 de marzo de 2011 · Hora: 16:00h · Lugar: Sala de Graos 1 da Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos da Universidade da Coruña, no Campus de Elviña, s/n. 15.071 – A Coruña.

[Asistencia libre para todos os interesados]

· Organiza: Enxeñería Sen Fronteiras Galicia.

Para máis informacións, os interesados poden contactar con:

· Enxeñería Sen Fronteiras Galicia. Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos. Campus de Elviña, s/n. 15.071 – A Coruña.

981 16 70 00 Ext.: 1479

info@galicia.isf.es

http://www.galicia.isf.es

As emisións radioactivas en "Fukushima I" están moi por riba dos niveis permitidos

2011-03-17T21:07:00.003+01:00

As explosións en catro reactores da central de Fukushima I lanzaron ao exterior nubes de material, en boa parte radioactivo, acadando unha altura superior ao quilómetro, que se suman a ás emisións controladas de gases radioactivos polo venteo da contención. Segundo datos do AIEA, no emprazamento estanse medindo doses de 400 milisievert por hora, algo que irá diminuíndo coa distancia a medida que o material radioactivo se distribúa polos arredores. A dose legalmente permitida que pode absorber una persoa é de 50 milisievert ao año.

O alcance destas emisións está aínda por determinar, pero o que si se está constatando unha vez máis é o secretismo co que se manexan habitualmente estas situacións.

Ata agora non se coñecían medicións de radioactividade fiables nos exteriores das centrais, o cal non impedira ás autoridades niponas repartir masivamente doses de iodo para evitar que a poboación absorba o iodo radioactivo que provén dos reactores nucleares. Nin tampouco a evacuación de decenas de miles de persoas nun radio de 20 quilómetros, e pediuse aos habitantes a menos de 30 quilómetros, que non saian das súas casas. O aumento da radiación xa empeza a medirse de forma clara incluso en Tokio, aínda que por agora está por debaixo dos límites establecidos.

Afortunadamente non todo son malas novas. Pese a que as autoridades recoñeceron que o núcleo de Fukushima 1 está parcialmente fundido, parece que a reacción aínda non volveu a entrar en situación crítica, como tampouco o fixo en Fukushima 3 e o tempo corre a favor de que se vaian arrefriando. Pola súa parte a explosión no reactor número 2 si danou a piscina de condensación, o que pode afectar ao arrefriamento do reactor e ao control da presión. Tamén se produciu unha explosión no reactor número 4, que estaba parado antes do terremoto. o traballo dos técnicos está sendo o adecuado ata o momento así como as decisións tomadas son correctas. Se exceptuamos o feito de instalar 54 centrais nucleares nunha das fallas sísmicas máis activas do mundo. Entre as decisións apropiadas, destacan a evacuación da poboación en 20 quilómetros á redonda, a liberación de gases á atmosfera para reducir a presión da contención e a inxección de auga de mar para refrixerar os reactores, o cal os deixará inutilizables no futuro.

Por agora, a clasificación na escala INES de sucesos nucleares segue sendo de 4, dato que xa non se sostén. Todos os expertos apuntan a que será un 5 con seguridade e posiblemente un 6, en función dos impactos no exterior das centrais, xa que o nivel catro implica unha baixa probabilidade de medidas de protección fóra do emprazamento, algo que xa foi superado.

A central de Fukushima I é xemelga á de Santa María de Garoña, como xa se informou. As emisións destes días detectáronse na central de Onagawa, a 150 quilómetros das explosións, o que causou alarma na citada central por se nela había escapes radioactivos. Se a central nuclear de Garoña sufrise un contratempo similar, tendo en conta a dirección noroeste do vento que adoita ser a habitual na zona, o material radioactivo chegaría ata Zaragoza. O material iríase depositando de máis a menos polo val do Ebro contaminando zonas poboadas como Vitoria e Logroño, en cantidades que só se coñecerán cando pase moito tempo, se é que algunha vez se fan públicas. Nun accidente similar, o da Illa das Tres Millas en EE UU, nunca se fixo pública a cantidade de radiación nin la poboación afectada.

A pesar de todo, a campaña do “lobby” nuclear está sendo especialmente intensa explicando que todo está baixo control e que no hai ningún perigo para la poboación.

Para Verdegaia* e Ecoloxistas en Acción, o ocorrido no Xapón marca un antes e un despois para as centrais nucleares. Ninguén pode defender en serio que Garoña, – que está en peores condicións que estaba a central de Fukushima I –, poida seguir funcionando varios anos máis, nin apoiar de ningún modo á industria nuclear como está decidido a facer o Ministro de Industria construíndolles un Almacén Temporal Centralizado para quitarlles de enriba o problema dos residuos.

* Verdegaia é unha asociación ecopacifista galega sen ánimo de lucro, plural, democrática, apartidaria e independente. Naceu 2 de Abril de 2006 co obxecto de contribuír desde Galiza para a defensa do ambiente e o avanzo na transformación social e mundial en termos de sustentabilidade ecolóxica, xustiza social e paz, na procura dunha saída emancipatoria á crise ecolóxica global.

* Radio Rexurdimento.gal, forma parte de Verdegaia.

Xeneración en precario (geraçâo à rasca), irrumpe nas rúas de Portugal.

2011-03-13T19:32:00.005+01:00

Centenares de miles de mozos e mozas enchen as rúas de Portugal contra a súa precariedade, o desemprego e o hartazgo respecto da actual clase política.

Convocados a través das redes sociáis máis de 300.000 xóvenes portugueses, acompañados de nais e pais e mesmo dalgúns avós, encheron a avenida da Liberdade de Lisboa ata a praza do Rossío, berrando contra o seu Goberno, pedindo a demisión do Primeiro Ministro, o socialista Sócrates, e mesmo esixindo a disolución da Asemblea da República.

Asimesmo a praza da Batalla no Porto fíxose tamén insuficiente para acoller a uns 80.000 manifestantes que ao final se desprazaron ata a avenida dos Aliados. Tamén celebráronse outras concentracións en Coimbra, Braga, Punta Delgada e outras cidades.

Nestas movilizacións masivas, púxose demanifesto a involución en materia de libertades e dereitos sociáis e laboráis que están sofrindo no país, amosando a preocupación e mesmo a alarma sobor da implantación do que será o cuarto programa para reducir o déficit público en menos dun ano.

Namentras, diferentes analístas portugueses, prantexan cómo poden reaccionar outros sectores do país tamén vítimas do desemprego, a suba dos impostos indirectos e os recortes nas prestacións sociáis. Pola súa banda, o primeiro ministro, José Sócrates, dí que “comprende a ansiedade dos problemas dos mozos”. En todo caso, o líder dos socialistas portugueses volvéu a insistir en que vaí a aplicar un novo axuste económico ao país.

Manifesto de “Geraçâo à rasca”, en castelán:

Manifiesto de la Generación Precaria.

Nosotros los desempleados, “quinientoseuristas” y otros que somos mal remunerados, esclavos disfrazados, sub contratados, contratados a plazo fijo, falsos trabajadores independientes , trabajadores intermitentes, pasantes, bolseros, trabajadores-estudiantes, trabajadores, madres, padres e hijos de Portugal.

Nosotros, que hasta ahora fuimos cómplices de esta condición, estamos aquí, hoy, para dar nuestra contribución en el sentido de iniciar un cambio cualitativo en el País. Estamos aquí, hoy, porque no podemos seguir aceptando esta situación precaria a la cual fuimos arrastrados. Estamos aquí, hoy, porque nos esforzamos a diario con el intuito de merecer un futuro digno, con estabilidad e seguridad en todas las áreas de nuestra vida.

Protestamos para que todos los responsables de nuestra situación de incertidumbre actual – políticos, empleadores y nosotros mismos – actúen como un todo para cambiar rápidamente esta realidad, que se torno insustentable.

Caso contrario:

a) Se defrauda el presente, por no tener oportunidad para demostrar e ejercer nuestro potencial, impidiendo de esa manera que no exista una mejoría en las condiciones económicas y sociales del país. Se desperdician las aspiraciones de toda una generación que no puede prosperar.

b) Insultamos el pasado, porque las generaciones anteriores trabajaron por nuestro acceso a la educación, por nuestra seguridad, por nuestros derechos laborales y por nuestra libertad. Se desperdiciaron décadas de esfuerzo, inversión e dedicación.

C) Se Hipoteca el Futuro, que puede ser visto sin una educación de calidad para todos y sin justas reformas para aquellos que trabajaron toda su vida. Se desperdician los recursos e habilidades que podrían llevar al país a un suceso económico.

Somos la generación con mayor nivel de formación académica en la historia del país. Por eso, no bajaremos los brazos ni por el cansancio, ni por la frustración ni por la falta de perspectivas. Creemos que tenemos las herramientas e recursos necesarios para alcanzar un futuro mejor para nosotros y para Portugal.

No protestamos contra otras generaciones. Apenas no estamos ni queremos estar esperando por que los problemas se resuelvan. Protestamos por una solución de la cual queremos formar parte.

8 de Marzo. Día internacional da muller traballadora

2011-03-07T15:39:00.010+01:00

‎8 de Marzo de 2011. Día internacional da muller traballadora.

Igualdade, corresponsabilidade e paridade, valores para outro mundo posíbel.

(Radio Rexurdimento.gal)

Manifesto contra os mercenarios.

2011-03-06T11:33:00.011+01:00

Radio Rexurdimento.gal, únese á iniciativa conxunta dos xornáis L’Unitá (Italia), Libération (Francia), Taz (Alemania), The Nation (EEUU), e Público (España), para espallar e difundir iste Manifesto dirixido ás autoridades nacionáis e internacionáis, cofín de denunciar á barbarie das forzas mercenarias en Libia e reclamar catro medidas concretas para rematar con iste desmán.

Dende eiquí, facemos unha chamada aos blogues amigos e aos cidadáns no seu conxunto para que se xunten a ista iniciativa dándolle pulo e máxima difusión e colabourar cívicamente no remate desta barbarie.

MANIFESTO:

Ao Goberno, á Unión Europea, ao Secretario Xeral das Nacións Unidas

Nós os cidadáns asistimos con terror e indignación ao incesante masacre de civís inocentes por parte das milicias mercenarias ao servizo da ditadura de Gadafi. Pero as execucións en masa, as detencións arbitrarias, as torturas e as mutilacións contra todo tipo de persoa que se atreve a opoñerse ao réxime que domina ilegalmente Libia non poden quedar impunes.

As forzas mercenarias que operan en Libia teñen que ser detidas, e debe impedirse a reiteración de tales crimes. Pedímoslles que fagan todo o posible para que calquera violación da Convención das Nacións Unidas contra os mercenarios e a súa actividade sexa comprobada e castigada. A devandita Convención entrou en vigor no ano 2001, pero presenta moitos puntos débiles e non foi adoptada polos países dos que proceden as principais compañías de mercenarios. As atrocidades perpetradas en Libia, ademais, reclaman a adopción dun instrumento legal máis radical e eficaz contra a praga destas milicias.

As actividades mercenarias son unha ameaza para a paz e seguridade de todos nós, e téñense que considerar coma se fose xenocidio, pirataría ou asasinatos en masa, é dicir crimes contra a humanidade. Esta actividade ten que ser prohibida en todas as súas manifestacións, e en particular cando se disfraza tras a máscara das denominadas "empresas privadas militares e de seguridade" que actúan en Libia, África, Afganistán, Iraq e noutras zonas de conflito, onde se están a destacar pola súa crueldade, a falta de controis e as graves violacións dos códigos penais civís e militares.

Polo tanto, pedímoslles con urxencia que se comprometan para elaborar unha nova convención internacional que:

1. Prohiba e castigue coa máxima severidade a todo tipo de persoa que recrute, organice, use, adestre e financie mercenarios en calquera parte do planeta.

2. Prohiba estritamente aos estados que deleguen ou subcontratar a entidades ou individuos privados as súas funcións específicas en temas de seguridade e monopolio da violencia física.

3. Obrigue os estados asinantes a que prohiban todo tipo de actividade militar no estranxeiro feita por empresas e cidadáns propios, así como tamén o recrutamento destes últimos por parte desta clase de compañías.

4. Prevexa a realización de axeitados programas de asistencia para as vítimas dos mercenarios e do tráfico criminal relacionado con eles.

Ista iniciativa cívica, póde ser asinada por calqueira cidadán e cidadá que compartan os obxectivos mencionados, na seguinte ligazón: Asina o Manifesto facendo click eiquí

En cada rosto igualdade. Fái 24 anos que morréu Zeca Afonso

2011-02-27T20:47:00.004+01:00

"Ocupar Abril, tomar de assalto o mês de Maio", é o desafío lanzado polo Núcleo do Norte da Associaçâo José Afonso. Con ise mesmo espíritu diferentes colectivos cidadáns xúntanse ao proxecto "Em cada rosto igualdade", a traveso do cál pretendese reafirmar os valores humáns da Fraternidade, Igualdade e Libertade que José Afonso sempre defendéu tanto a través da súa música, como poloa súa postura de hombre diante do mundo.

O proxecto alicerzado nun manifesto, é dirixido a todos cuantos se recoñezan na súa universalidade. Será un espacio de convivencia, anticipando dende xá o mundo mellor que todos desexamos.

Manifesto:

Vivemos num mundo doente!

Doente, um mundo que circula indiferente perante Seres Humanos que vivem no chão da rua e comem de uma sopa nada mais que caridosa.

Doente, um mundo que assume como lei natural meia dúzia possuírem algarismos virtuais que os torna bem alimentados, bem vestidos, bem vividos, perante milhões de outros que, sem algarismos virtuais, sobrevivem de uma fome bem real.

Doente, um mundo em que a propriedade do Ter, roubou a dignidade de Ser.

Doente, um mundo que ajuíza o que cada um é pelo que cada qual possui, assim pretendendo fazer crer que entre seres iguais um possa ser mais e outro menos.

Não!

Não chegamos ao fim da História!

Porque o sabemos reclamamos um outro mundo!

Nós ousamos contrariar as regras com que nos tentam ajoelhar todos os dias.

Nós queremos construir um Mundo mais são, justo e digno para todos os seres.

Nós assumimos que o que nos estrutura enquanto Seres Humanos é a forma como vemos o outro.

E em cada rosto desconhecido, triste ou feliz, rude ou amável, amargo ou gentil vemos um Ser Humano Igual.

O Mundo que queremos é outro!

O que queremos é um Mundo de gente igual por dentro e gente igual por fora!

O Mundo que queremos é a Terra da Fraternidade - sentida, vivida e contada por José Afonso.

Em cada esquina um amigo
Em cada rosto igualdade

SOBRE O CATÁLOGO DE MEDICAMENTOS DE GALICIA.

2011-02-17T12:03:00.003+01:00

A Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Publica ante a decisión do goberno de recorrer ante o Tribunal Constitucional a posta en funcionamento do catalogo de fármacos en Galicia, ten que sinalar:

1) O elevado gasto farmacéutico é o principal problema para a sostibilidade do Sistema Nacional de Saúde e a súa rebaixa é polo tanto imprescindible e urxente, sobre todo nun momento de crise económica.

2) O catalogo de fármacos aprobado en Galicia recollía unha antiga reivindicación da FADSP: que o Sistema Sanitario Público só financiase o medicamento que con igual principio activo sexa o mais barato do mercado, porque sen alterar a calidade da prescrición favorece o control do gasto.

3) É evidente, non obstante, que é o Ministerio de Sanidade o que ten a competencia exclusiva sobre a prestación farmacéutica e que polo tanto é mais que probable que o recurso do goberno sexa formalmente razoable.

4) Tamén que unha medida deste tipo debería de terse xestionado no seo do Consello Interterritorial e terse aplicado para o conxunto do SNS.

5) Resulta tamén sorprendente que sexa un goberno do PP, partido que se caracteriza polos seus alharacas e declaracións sobre a "ruptura" da unidade de España e sobre a necesidade de restrinxir as competencias das CCAA, os que, á primeira ocasión fan exactamente todo o contrario do que predican.

6) Por outro lado convén recordar que en Galicia o goberno do PP esta embarcado en varios proxectos de construción de hospitais polo modelo PFI, (publico-privado), que teñen un sobrecusto de 5-6 veces e que levan a Comunidade Autónoma a unha situación económica dificilmente sostible.

Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública (click versión en castellano)

Febreiro de 2011

Mubarak: Game Over!

2011-02-11T20:52:00.006+01:00

Parabéns ao pobo exipcio e ao conxunto da humanidade sensible que fói quen de resistir ata derribar ó despota. Agora, non se trata de trocar as caras do Réxime, senon de acadar a Libertade e a Democracia.

Vídeo do momento en que comunícase aos cidadáns concentrados na Praza da Liberación do Cairo á renuncia de Hosni Mubarak. Os locutores de Al Jazeera gardan silenzo e estoupa a alegría.

O 1848 árabe: os déspotas tambaléanse e caen

2011-02-07T10:34:00.004+01:00

Non pode permanecer moito máis porque os militares declararon que non dispararán ao seu propio pobo, o que exclúe a opción da praza de Tiananmen. Se os xenerais (que sostiveron ao longo de moito tempo a este réxime) faltasen á súa palabra, poderían dividir o exército e preparar o terreo para a guerra civil. Ninguén quere iso por agora, nin mesmo os israelís aos cales gustaría que os seus amigos estadounidenses mantivesen o seu home clave no Cairo tanto tempo como fose posible. Pero iso tamén é imposible.

Así que chegará Mubarak a este fin de semana ou ao próximo? Washington quere unha "transición ordenada", pero as mans de Suleiman el Fantasma (ou o Señor da Tortura como algunhas das súas vítimas chámano), o vicepresidente que obrigaron a aceptar a Mubarak, están tamén manchadas de sangue. Substituír un torturador por outro xa non é aceptable. As masas exipcias queren un cambio total do réxime, non unha operación ao estilo de Paquistán onde un civil desvergonzado substitúe un ditador uniformado e non cambia nada.

A infección tunecina expandiuse moito máis rapidamente do que ninguén imaxinaba. Despois dun longo letargo inducido por derrotas (militares, políticas, morais) a nación árabe está a espertar. Túnez impactou inmediatamente na veciña Alxeria e o estado de ánimo cruzou entón a través do Jordán e chegou ao Cairo unha semana despois. Estamos a ser testemuñas dunha onda de levantamentos nacional-democráticos, que recordan máis as axitacións de 1848 -contra o Tsar e Emperador e aqueles que colaboraron con el que varreron Europa e foron os presaxios de posteriores turbulencias. Este é o 1848 árabe. O Tsar-Emperador de hoxe é o presidente da Casa Branca. Iso é o que diferencia estas proto-revoluciones-revolucións dos asuntos de 1989: iso e o feito de que, con poucas excepcións, as masas non se mobilizaron elas mesmas no mesmo grao. Os europeos do leste dobregáronse os occidentais, vendo niso un futuro feliz e entoaron "Tomádenos, tomádenos, xa somos vosos".

As masas árabes queren romper co horrible abrazo. Os EUA-Unión Europea deron o seu apoio a ditadores dos que [as masas árabes] queren desembarazarse. Son revolvidas contra o universo da miseria permanente: unha elite enceguecida pola súa propia riqueza, corrupción, desemprego masivo, tortura e subxugación a Occidente. O redescubrimento da solidariedade árabe contra as ditaduras repelentes e aos que as sustentan é un novo punto de inflexión no Oriente Medio. Trátase da renovación da memoria histórica da nación árabe que foi destruída brutalmente pouco despois da guerra de 1967. Neste aspecto, o contraste non pode ser máis vivo. Gamal Abdel Nasser, a pesar das súas moitas debilidades e erros, viu a derrota de 1967 como algo polo que tivo que admitir a súa responsabilidade. Dimitiu. Máis dun millón de exipcios botáronse ao corazón Del cairo para pedir que se quedase no poder. E cambiou de opinión. Morreu no cargo poucos anos despois, co corazón roto e sen diñeiro. Os seus sucesores entregaron o país a Washington e Tel Aviv por un prato de lentellas.

Os sucesos do último mes sinalan o primeiro auténtico renacer do mundo árabe dende a derrota de 1967. Todos os viraventos sempre alertan para non estar nunca no lado equivocado da historia e evitar sempre toda experiencia de derrota, pero foron sorprendidos por estes levantamentos. Esqueceron que as revoltas e as revolucións, formadas por circunstancias reais, suceden cando as masas, as multitudes, a cidadanía -chamémolo como queiramos deciden que a vida é tan insoportable que non será soportada moito máis. Para esta xente, unha infancia pobre e a inxustiza resultan tan naturais como unha patada na cabeza recibida na rúa ou un interrogatorio brutal no cárcere. Experimentaron todo iso, pero cando as mesmas condicións están aínda presentes e agora xa son adultos, entón o medo á morte retrocede. Cando esta etapa se alcanza, unha soa faísca pode acender un lume na pradaría. Neste caso, literalmente, como a traxedia do vendedor ambulante en Túnez que se prendeu lume demostra.

Estamos ao principio do cambio. As masas árabes non foron arrastradas pola forza esta vez e non sucumbirán. Que ofrecerán os que substitúan os déspotas de Túnez e El Cairo ao seu pobo? A democracia por si soa non pode alimentalos ou darlles emprego...

Tarik Alí
Fonte: sinpermiso

Apoiando a Libertade de Prensa. Pola Libertade.

2011-02-05T19:45:00.010+01:00

Pola Libertade de Prensa. Pola Libertade.

Por elas e por eles. Por José Couso.

Por todos nós. Por todos.

Asdo.: Radio Rexurdimento.gal

Sete Asociacións de Periodistas presentan un corto en homenaxe ao Día Mundial da Libertade de Prensa

IU Abierta e o Pacto de pensións.

2011-02-01T12:09:00.006+01:00

Radio Rexurdimento.gal, publica esta resolución de IU Abierta porque moito nos tememos que terá poucas posibilidades de ser publicitada. Non fai falta dicir que compartimos o contido deste documento, co que nos unimos a outros amigos e compañeiros que tiveron a mesma iniciativa para a súa difusión.

"IU Abierta valora positivamente o traballo negociador dos sindicatos en materia de pensións".

Gaspar Llamazares anuncia, dende unha posición crítica con algunhas medidas que implican recortes de dereitos, que intentará mellorar o acordo na súa tramitación no Congreso.

IU Abierta valora positivamente o traballo desenvolvido polos sindicatos no seu labor negociador co Goberno tras alcanzar un acordo na actual situación de crise. Este labor dos representantes dos traballadores cobra especial valor xa que fixeron fronte e suavizou en boa medida as posicións conservadoras que apostaban pola imposición dende dentro e fóra do Goberno. Nese sentido avalamos as propostas e logros que introduciron tanto CC.OO. como UGT, sendo conscientes de que, aínda tratándose dun recorte non desexado, o resultado da negociación matiza a aposta por un axuste "duro" nunha liña de privatizacións como as que quería introducir o Executivo nas súas primeiras intencións.

Mantemos a nosa posición crítica cara ao Goberno que sempre estivo máis atento ás instrucións e demandas conservadoras do mercado que á defensa dos dereitos cidadáns e as políticas sociais dos traballadores. Algo que contribuíu a desequilibrar a posición de partida na negociación cos sindicatos. Razón pola que sempre fomos críticos cunha saída "conservadora" da crise.

O resultado do acordo alcanzado cos sindicatos permite unha maior e mellor capacidade de manobra no parlamento para que o noso grupo, dende a esquerda, poida melloralo dende o Congreso nun sentido progresista. Neste sentido IU Abierta aposta por manter no Congreso as achegas e emendas que xa anunciou o voceiro parlamentario de IU, Gaspar Llamazares, para defender e mellorar o sistema público de pensións.

Esta primeira valoración debe ter en conta outros aspectos nos que hai que afondar como os referentes á negociación colectiva, o desenvolvemento das políticas activas de emprego e outras materias sociais que se engloban nesta negociación. En todo caso debemos recoñecer de forma positiva que a actitude dos sindicatos permitiu flexibilizar o que eran aspectos innegociables do Goberno na súa proposta inicial. Así o tramo de xubilación se fixa entre os 65 e 67 anos e o cálculo de pensións de realiza en dúas fases que abrangue entre os últimos 20 a 25 anos de cotización, entre outras melloras fronte ao marcado inicialmente polo Executivo.

Fonte: iuabierta (click para versión en castellano).

Unha verdade inconveniente: Multiplícanse as malformacións en bebés en Faluya

2011-01-24T21:13:00.004+01:00

O numero de malformacións supera 11 veces a media mundial. O 15% dos 547 bebés nacidos no mes de maio tiñan problemas. Ese mes, o 11% das mulleres deron a luz con 30 semanas de xestación e o 14% tivo abortos espontáneos.

O impacto das bombas estadounidenses na poboación da cidade iraquí de Faluya é motivo de estudo dende a invasión de 2003. Un novo informe volve apuntar ao uranio como a causa das malformacións nos bebés.

Durante moito tempo houbo quen tratou as malformacións en fetos en Faluya como un asunto da propaganda pro iraquí, pero sete anos despois da invasión da coalición liderada por EUA, os casos multiplícanse na poboación e os investigadores buscan as súas respostas en causas ambientais.

O informe foi publicado no International Journal of Environmental Research and Public Health un detallado informe que pon de manifesto como se multiplicaron os casos de malfornaciones en recén nacidos nos últimos dous anos e será completado por un estudo da Organización Mundial da Saúde.

As batallas de Faluya de 2004

O estudo céntrase na análise de 55 familias e conclúe que só a presenza de determinadas dioxinas no ambiente pode ser a causa destes problemas.

"Sospeitamos que a poboación está exposta de xeito crónico a un axente ambiental. Non sabemos cal é, pero estamos a intentar descubrilo", dixo Mozhgan Savabieasfahani, un dos expertos en toxicoloxía que se encargou do informe.

O novo documento identifica metais pesados que poderían ser eses axentes contaminantes que están a afectar ás mulleres embarazadas de Faluya. "Os metais poden desestabilizar o xenoma humano e como desencadeantes ambientais, os metais son potencialmente os mellores candidatos para causar malformacións no parto", di.

Os investigadores non poden demostralo de xeito inequívoco, pero o informe vén a corroborar outras análises anteriores que relacionan o emprego de proxectís con uranio por parte de EUA en dúas batallas en abril e novembro de 2004, segundo recolléu o diario británico The Guardian. Os efectos da artillaría para algúns expertos son simples: esas bombas deixan tras de si residuos tóxicos cando explotan "que afectan ao desenvolvemento embrional do feto. Os efectos desvastadores que tiveron estas dioxinas na poboación vietnamita son" por todos "coñecidos", di o texto.

Na investigación que tivo lugar entre maio e agosto do ano pasado participaron 55 familias de Faluya nas que se habían detectados casos de recén nacidos con serias malformacións. Só en maio, o 15% dos 547 neo natos tiña malformacións. No mesmo mes, o 11% dos nenos naceron de forma prematura e o 14% das mulleres tivo abortos.

"Se o eco da súa voz se debilita, pereceremos".

2011-01-24T09:21:00.006+01:00

Hoxe hai 34 anos que un grupo de extrema dereita destrozar a balazos pola noite a cinco traballadores do despacho laboralista das Comisións Obreiras, (CCOO), da rúa de Atocha, 55, en Madrid.

Reivindicar a súa memoria e o seu compromiso coas liberdades democráticas, o progreso humano e a defensa dos traballadores, é unha esixencia ineludible para os que temos neles unha referencia exemplar, especialmente nestes momentos en que as conquistas sociais e laborais, alcanzadas ao longo de decenios de loita democrática dos traballadores, están a ser acosadas e desmontadas polos contrarios á civilización e os seus cómplices.

Luis Javier Benavides, Serafín Folgado, Anxo Rodríguez, Javier Sauquillo, Enrique Valdelvira: se o eco da vosa voz se debilita, pereceremos.

A vitoria do pobo tunecino

2011-01-21T19:43:00.007+01:00

O venres 14 de xaneiro os tunecinos viviron un momento histórico para o seu país e para toda a rexión do Norte de África. Tras 23 anos dun réxime corrupto e represivo, as revoltas que durante un mes sacudiron o país de norte a sur remataron coa fuxida do Presidente Zine o-Abidine Ben Ali. Unha revolución sen precedentes cara á que finalmente todos miran.

Dicía a xornalista exipcia Mona El-Tahawy onte en Twitter:

"Todo líder árabe mira hoxe a Túnez con medo, e todo cidadán árabe mira hoxe a Túnez con esperanza"

Ou como o expresa a deseñadora gráfica exipcia Zeinab Samir nesta imaxe que ilustra esta entrado e que capta a esperanza de moitos de que o cambio que lograron os tunecinos sexa posible no resto de países da rexión.

Pero esta revolución, que algúns chaman a Revolución do Xasmín, outros a Revolución de Sidi Bouzid e outros a revolución de Mohamad Bouazizi, en honor ao mozo que se inmolou o 17 de decembro en protesta pola situación económica e a corrupción despois de que a policía lle confiscase o seu posto de froita e verdura, é froito non só de problemas políticos, sociais e económicos que afectan a toda a rexión, senón de factores específicos do país que se xuntaron e derivaron no levantamento destes días. Que é o que fixo posible esta revolución?

O primeiro e principal factor foi, sen dúbida, o propio carácter da sociedade tunecina. A presenza dunha gran maioría de mozos con alta formación universitaria enfrontados á dura situación económica e ás altas taxas de desemprego e de corrupción foi clave na canalización da frustración ante a falta de expectativas e a inxustiza instalada no país. A idade media da poboación tunecina está en torno aos 27 anos, unha cidadanía nova á que o réxime do anterior Presidente, Habib Burguiba, abriu o acceso á educación a uns niveis moi altos e impensables hai unhas décadas. Estes mozos supuxeron o motor de busca dun cambio e de presión popular que desencadeou os levantamentos cidade a cidade e pobo a pobo, cun prezo que foi alto: máis de cen vítimas por todo o país. Tamén en palabras de Mona El-Tahawy, "o singular desta revolución é que non veu da man nin dos islamitas, nin de invasións estranxeiras no nome da democracia, senón da propia xuventude deste país".

O Exército. A autoridade do Goberno tunecino manifestábase a través dunha forte presenza da Policía, que traballaba en estreita alianza co Presidente. Isto fixo que se coñeza a Túnez como un "estado policial", algo que aparece mesmo rexistrado nalgún dos cables de Wikileaks relativos ao país. O Exército, en cambio, mantívose en boa medida independente do Goberno de man de ferro de Ben Ali e foi clave durante os levantamentos, que unha alianza entre Presidente e Exército tería reprimido con moita maior contundencia. Se é certo o papel que se lle adxudica ao Xeneral en Xefe, do que se di que se negou a acatar a orde de Ben Ali de abrir lume contra manifestantes desarmados, esta institución tería sido clave no momento histórico que vive o país.

Os medios. Moitos refírense xa ao levantamento da sociedade tunecina como "a revolución de Twitter" ou "a revolución de Wikileaks". Para moitas vítimas da represión e activistas polos dereitos humanos, tanto en Túnez coma noutros países da rexión, estes titulares soan a un intento occidental de etiquetar dun modo homoxéneo todo o que sucede na zona de Oriente Medio e Norte de África. O artigo de Foreign Policy, The first Wikileaks revolution, no que se pon a énfase no papel de Wikileaks como impulsor das revoltas, é desproporcionado e ofensivo para moitos. "A revolución é 100% produto tunecino", coméntame o activista mauritano Nasser Weddady, "e non hai que desviar de Túnez os méritos". Segundo a escritora e bloguera estadounidense Jillian C York, a revolución tunecina "non" é de Twitter nin de Wikileaks, senón simplemente humana. "

Aínda que sen dúbida o mérito do primeiro caso de derrocamento dun réxime por presión do seu propio pobo na historia moderna da rexión é dos propios tunecinos, os medios cumpriron unha importante función como altofalante do que estaba a suceder. Non os medios tradicionais, que non deron cobertura ás revoltas ata que a relevancia histórica dos feitos resultou innegable, pero si Internet e os medios sociais, dos que os tunecinos se serviron para contar en primeira persoa ao mundo o que estaba a suceder. Arredor do 16% dos tunecinos está en Facebook, a pesar dos intentos de Ben Ali de impedir o acceso dos cidadáns a medios e plataformas sociais de Internet, e a tunecina é a comunidade online máis activa de toda África. Blogs e portais de noticias como SBZ News e Nawaat cubriron o baleiro informativo que deixaron a maioría de medios (coa excepción de Al-Jazeera, que fixo unha gran cobertura a pesar de que as autoridades lles restrinxiron o acceso ao país).

Segundo o coñecido blog sobre tecnoloxía Read Write Web, a detención dun bloguero tan influente como Slim Ammamou (liberado o 13 de xaneiro), entre outros blogueros e activistas, foi un grave erro do Goberno tunecino. Ammamou é fundador do Partido Pirata de Túnez, activo defensor da Neutralidade da Rede e colaborador precisamente de Read Write Web e xerou unha onda de solidariedade que fixo que máis internautas se fixesen eco das revoltas e a represión no país.

Unha revolución do século XXI na que ao descontento popular e á forza dos seus cidadáns como motor de cambio se suma a tecnoloxía que os empodera e os fai independentes. Para narrar a Historia que eles mesmos están a construír e contala ao mundo coas súas propias voces.

*Leila Nachawati

* Nacida en Santiago de Compostela, é damasquina por parte de pai e viaxa regularmente a Siria. Licenciada en Filoloxía Inglesa e Árabe, estudou Crítica Literaria en Kansas e Cooperación ao Desenvolvemento en Granada. Dende hai un ano traballa en xestión de redes sociais

Fonte: periodismohumano

Radio Rexurdimento.gal é socio de periodismohumano.

Novo espazo dedicado á comunidade educativa

2011-01-12T11:10:00.003+01:00

O proxecto "Nomes e Voces" ten como principais liñas argumentais o estudo da violencia, o debate sobre o xenocidio e o interese polo pasado e a reflexión sobre o esquecemento. Intégrase para isto, o acontecido en Galicia durante o Golpe de Estado de xullo de 1936 e a inmediata guerra, nun contexto internacional. Especialmente nos casos nos que se comparte un mesmo marco cronolóxico e histórico, pero cunha perspectiva na que se abarquen outros procesos máis distantes no tempo e na historia.

Baixo o nome de "Educación", o Proxecto "Nomes e Voces" ofrece na súa páxina Web, recursos de investigación á comunidade educativa, de xeito que poda converterse nun útil de traballo na aula e unha nova vía de coñecemento.

O propio sitio Web e, especialmente, a base de nomes con todas as súas posibilidades é en si mesmo un instrumento cunha importante vocación didáctica, mediante a cal se poden levar a cabo diversas propostas de traballo: o coñecemento da represión no concello onde se encontra o centro de ensino; o coñecemento máis pormenorizado dunha vítima en particular; recoñecer os apelidos das vítimas e poñelos en relación coa comunidade do presente; a represión en función do xénero, idade ou grupos socio-profesionais...recursos aos docentes e alumnos para levar a cabo diversas propostas de traballo ao redor da represión franquista en Galicia.

Click para ligazón co website de Nomes e Voces

A necesidade dunha Lei de Liberdade de Conciencia

2011-01-11T21:31:00.003+01:00

Como en anos anteriores a xunta directiva de Europa Laica invita aos socios e socias, aos simpatizantes, a todas as persoas, organizacións cívicas e entidades comprometidas coa "construción dun estado laico", a que nos acompañen a establecer un espazo de liberdade, discusión, convivencia e reflexión, no que se analice a necesidade (ou non) dunha "Lei de Liberdade de Conciencia" que clarifique de forma xurídica as relacións do Estado coas diversas conviccións, os dereitos das cidadás e cidadáns relacionados coa liberdade de conciencia, os dereitos e deberes das organizacións relixiosas ou doutra natureza filosófica, tendo en conta a actual realidade social española, así como os enormes privilexios simbólicos, xurídicos, económico, tributarios, mediáticos e en materia de ensino e servizos sociais dos que goza unha determinada organización relixiosa (a católica).

Organización que, ademais, pon en cuestión, de forma permanente, dereitos civís aprobados democraticamente e principios básicos de convivencia, co silencio, cando non o apoio dos poderes públicos do Estado. Por iso seleccionamos unha serie de conferencias e paneis de debate sobre: A liberdade de conciencia dos menores, o financiamento e o poder das entidades relixiosas, o papel e influencia dos medos de comunicación e a necesidade de avanzar en dereitos civís básicos de cidadanía.

Click para ver Programa

ETA anuncia un alto el fuego "permanente, general y verificable"

2011-01-10T12:22:00.004+01:00

Ver comunicado, aquí

A chamada “lei de convivencia”

2011-01-10T09:10:00.004+01:00

Aproveitando o acougo das vacacións de Nadal o conselleiro de Educación presentou o borrador do anteproxecto de Lei de convivencia e participación da comunidade educativa. Un texto que para o Goberno Galego ten por finalidades "acadar e manter un clima de convivencia" nos centros escolares, dignificar a profesión docente, proporcionándolle protección xurídica adecuada ás súas funcións, e corresponsabilizar aos pais e nais nesta tarefa coma un dos seus principais deberes en relación coa educación dos seus fillos. Obxectivos, sen dúbida, que comparten todos os membros das comunidades educativas, tanto polo feito de que a aprendizaxe da convivencia constitúe a esencia de todos os procesos educativos, sexan familiares ou escolares, como pola importancia fulcral que para o desenvolvemento con aproveitamento da actividade educativa ten o noble oficio de mestre, non sempre suficientemente recoñecido e valorado polo conxunto da sociedade.

Dende a exposición de motivos, a lei amosa a súa preocupación pola gravidade dos fenómenos de "mala convivencia" nos centros educativos, con especial atención aos de acoso e ciberacoso escolar, presentados como "unha nova cotiá nos últimos tempos". Fenómenos de abordaxe educativa complexa para os que se pretende atopar saída elaborando un plan de convivencia, considerando ao profesorado como autoridade pública e obrigando a participar aos pais e nais nos procedementos de corrección disciplinaria. A consideración dos docentes, recollida das leis aprobadas nas comunidades de Madrid e Valencia, apenas supón asumir o principio da presunción de veracidade das súas afirmacións realizadas nun eventual procedemento sancionador aberto a un alumno. Outrosí sucede co recoñecemento da facultade para "requisar obxectos, produtos ou substancias perigosas ou prohibidas polas normas do centro…". O mesmo poderíamos dicir da responsabilidade outorgada aos departamentos de orientación de elaborar un "programa de habilidades sociais" dirixido ao alumnado que incorra de forma reiterada en condutas disrutivas; da posibilidade de regular o vestiario do alumnado que se deixa á autonomía do centro, ou comunicar as incidencias aos pais e nais por Internet. Solucións que sabemos dunha ou doutra maneira se veñen ensaiando por parte do profesorado e das comunidades escolares dende hai ben tempo.

Porén, nin o enfoque nin as medidas desta lei apuntan cara a orixe da maior parte dos conflitos existentes nos centros educativos. Non podemos agochar que moitos destes problemas teñen a súa cerna na masificación dalgúns centros de Secundaria e na ausencia de medios e recursos para abordar a súa diversidade. Non se poderá mellorar a convivencia nestes centros, se non se baixa a ratio de profesorado/alumnado, se non se contan con desdobres en determinadas materias, se non existe profesorado de apoio, se non se establecen programas de mediación para abordar os conflitos ou se non se xenera no centro unha dinámica na que a disciplina democrática ocupe un lugar destacado. Cre sinceramente alguén que coñeza o funcionamento dun centro educativo que a consideración do profesorado como autoridade pública solucionará os problemas que suscita a integración de minorías ou de alumnado con comportamentos disrutivos? O sistema previsto de correccións (outro eufemismo) abondará para resolver este tipo de conflitos educativos? Non sería máis realista asumir que a autoridade e prestixio social do profesorado se consegue coa lexitimidade proporcionada polo apoio do conxunto da súa comunidade educativa e polo recoñecemento do resto sociedade?

Con todo, non nos enganemos, nin o acoso escolar nin os conflitos disciplinarios son a razón de ser desta chamada "lei de convivencia", senón o da regulación da participación directa dos pais e nais, á que se lle dedica un capítulo específico. Un procedemento artellado coa intención de "solicitar as preferencias individuais ou colectivas" sobre aspectos da programación xeral do ensino, até agora competencia da Administración educativa e dos órganos colexiados, fose do claustro do profesorado ou do consello escolar. Un mecanismo xurídico destinado, sen dúbida, a avalar á consulta prevista no "Decreto de Plurilingüismo" e superar algúns dos atrancos que lle puidese ocasionar o ditame do Consello Consultivo e mesmo a xurisprudencia do Tribunal Constitucional (STC 337/1994) contraria á elección de lingua por parte dos pais. En definitiva, en época preelectoral, como xa sucedera hai dous anos, ás portas das eleccións autonómicas, o Partido Popular de Galicia volve axitar as augas do conflito do emprego do idioma no sistema educativo. Unha extraña forma de entender a convivencia nun ámbito onde son imprescindibles as maiores doses de acordo e sutileza.

Fonte: farodevigo

2011: Agora imos nós!

2010-12-31T20:34:00.004+01:00

Neste ano que remata, poidemos comprobar que un feixe de acontecimientos que se dirixen directamente a infelicidade humán, e que parecíannos impensábels, foron acadados polas mismas forzas que diseñan un mundo imposible, -contrario a propia supervivencia humán e da supervivencia mesmo do planeta-, somentes perseguindo o beneficio persoal, de curto prazo, coste o que coste.

Eles, e os seus cómplices necesarios, gobernos pusilánimes, sen principios e escasas conviccións, foron quen de acadar o que non parecía posíbel.

Hoxe, cando remata o ano, podemos comprobar os primeiros efectos da devastación, cun desemprego que acada cáseque cinco millóns de cidadáns e cidadás; tripiclada a demanda nos comedores sociáis; desmontando, peza a peza, o Estado social e demócrático, poñendo en venta os servizos sociáis, mesmo o aparello de protección social, os subsidios, as pensións... Toda unha estratéxia, perfectamente diseñada, para dar a volta as conquistas sociáis, aos avances da Civilización.

Pero, agora imos nós. Os que sempre defendimos o que parecía imposíbel.

As solucións, as respostas non están na esquerda claudicante, nin na esquerda que se ten amosado inútil, ineficaz, incapaz de aglutinar no seu entorno o pluralismo das forzas de progreso que son as que teñen que mobilizarse para parar a iniciativa devastadora das dereitas.

Agora imos nós! Pero todos, porque o imposíbel, xa é posíbel.

A crear os puntos de encontro que leven, con sinceridade e xenerosidade, a reorganizar o espazo da esquerda, defensora da Civilización e do progreso da xustiza e da humanidade. Sin tutelas, sin patrocinios, coherente coa composición plural das diferentes formas de expresiós dos movementos sociáis, políticos, sindicáis, que temos como razón de ser, ese obxectivo.

No 2011, temos que tomar a iniciativa e cada quén dará contas do que non faga a prol dese obxectivo.

Apertas fraternáis de Radio Rexurdimento.gal, emisora atlántica que emite dende o País das Brétemas e do Nunca Máis.

Criterios e alternativas para abordar unha nova reforma do sistema público de pensións.

2010-12-29T12:24:00.005+01:00

Con motivo da renovación das conclusións parlamentarias do Pacto de Toledo e a reforma do sistema público de pensións, o secretario confederal de Seguridade Social de CCOO, Carlos Bravo, publicou "Criterios e alternativas para abordar unha nova reforma do sistema público de pensións", no que se presentan as principais propostas alternativas que CCOO formulou á hora de afrontar a futura reforma das pensións de modo que se garanta a mellora da protección e a viabilidade do sistema sen ter que recorrer a recortes sociais.

"Nin a crise económica nin o temor ante os mercados poden esgrimirse como xustificación para pretender impoñer unha reforma nas pensións consistente unicamente en recortes na protección social e os dereitos dos traballadores. Os verdadeiros retos que ten o sistema de Seguridade Social e xustifican a súa reforma son outros, e CCOO ten alternativas sólidas para enfrontalos”, afirma Carlos Bravo, autor do traballo que presenta as reformas alternativas, editado pola Fundación 1º de Maio e a Fundación Sindical de Estudos.

Click para executar o devandito documento.

Ogallá fose unha inocentada...

2010-12-28T09:58:00.006+01:00

No último Consello Europeo, Zapatero asegurou que aprobará o proxecto de lei de xubilación aos 67 anos no próximo Consello de Ministros do venres, 28 de xaneiro de 2011.

CCOO e UGT dixeron que se Zapatero se empeña en prolongar a idade de xubilación de 65 a 67 anos non quedará outra saída que convocar unha segunda Folga Xeral.

Os seguintes blogs censuramos as intencións de Zapateiro e apoiamos a proposta de CCOO e UGT de convocar unha Folga Xeral:

Ventanas del Falcón, Arraio Sound System, Moscas en la sopa, Quien mucho abarca, Maldice que no es poco, Kabila, Soto en Cameros,Relatando desde el Bajo Llobregat, abloguear, Desde la cantera, La Rueda del Tiempo, punts de vista,Agua Va!!!, La Ratera, Viramundeando, Multiverso Incognoscible,Ciberculturalia, The Fuente Palmera Times, Bosque de Brocelandia, Sara Mulet,ceronegativo, la terca iutopía Radio Rexurdimento.gal

O Goberno esconde a verdade cando fala da reforma das pensións públicas

1.- O Goberno di que é inevitable aumentar a idade legal de xubilación aos 67 anos (aínda que o queira facer con flexibilidade)

Non é certo.

España é un dos países de Europa cunha idade "real" de xubilación máis alta (63 anos e 10 meses) e próxima á idade legal.

2.- O Goberno di que o aumento da esperanza de vida (haberá máis pensionistas no futuro) fai necesaria a reforma.

Non é certo.

É verdade que haberá máis pensionistas, pero tamén é verdade que haberá máis cotizantes e con cotizacións máis altas. O problema non é demográfico, senón de vontade política. Pódense facer cotizar os contratos que están na economía mergullada, pódese evitar que as mulleres gañen un 30% menos que os homes e, polo tanto, coticen menos, pódese elevar o salario mínimo (un dos máis baixos de Europa), pódese facer cotizar as bolsas (na súa maior parte son contratos laborais encubertos) pódense elevar as cotizacións máximas (a base máis alta son 3.198 euros/mes; a partir de aí xa non se cotiza máis).

3.- O Goberno di que o gasto en pensións é moi alto.

Non é certo.

En 2011 gastaremos en pensións contributivas en torno ao 10% do PIB. En 2040, o 14%. Hoxe hai xa países como Italia que xa gastan ese 14%. Francia gasta xa o 12%. As nosas pensións medias son das máis baixas de Europa e o número de pensionistas comparado coa poboación tamén é dos máis reducidos. Mesmo en períodos de crise como o actual e con 4,5 millóns de parados, a Seguridade Social ten superávit e o Fondo de reserva está a aumentar ata alcanzar case os 70.000 millóns de euros.

4.- O Goberno di que as medidas que se toman agora son para consolidar o sistema e garantir as pensións do futuro.

Non é certo.

A realidade é que as medidas que se toman teñen por obxectivo reducir as pensións e así exprésao o Goberno no compromiso contido no Plan de Austeridade enviado á Comisión Europea. O aumento da idade de xubilación significa que todos cobrariamos dous anos menos de pensión, co conseguinte aforro (que se estima nun 6%) e o aumento dos anos de cómputo para determinar o importe da pensión, dos actuais 15 anos a 20 ou 25, significa que todos cobraremos pensións máis baixas (entre un 5 e un 10% menos) porque os salarios máis antigos eran máis baixos.

5.- O Goberno di que defende o sistema público de pensións.

Non é certo.

Entregouno aos mercados, que teñen nome e apelidos. Son os bancos e as compañías de seguros. Preténdese un modelo asistencial, é dicir unhas pensións públicas mínimas e o resto con complementos dos seguros privados.

Todo iso parece unha mala inocentada de fin de ano. Pero non o é.

Só a mobilización social pode impedir que toquen as pensións impoñendo a súa reforma dentro dun mes.

Foro 2010-Compostela: A Paz como Cultura

2010-12-21T18:54:00.004+01:00

Chamamento do Foro 2010 e do FME-Compostela aos movementos que integran os procesos emancipadores do Foro Mundial de Educación e o Foro Social Mundial.

O Foro 2010, celebrado en Santiago de Compostela (Galicia) durante todo o mes de decembro de 2010, con tres congresos internacionais, unha xuntanza de alto nivel e, especialmente, o Foro Mundial de Educación temático sobre “Educación, Investigación e Cultura de Paz” –xunto con numerosas actividades artísticas e culturais paralelas–, insta aos movementos, organizacións, redes e individuos que conflúen nos procesos do Foro Social Mundial (FSM) e o Foro Mundial de Educación (FME), para que a Cultura da Paz constitúa un dos eixes de actuación transversal na procura dun outro mundo posíbel, ou de moitos outros mundos posíbeis.

A Cultura de Paz debe ser entendida en sentido amplo, como educación para a paz, para os dereitos humanos e para a democracia, para a emancipación social e o coñecemento, para a autodeterminación dos pobos e a xustiza ambiental, xunto coa procura da superación definitiva da pobreza e a fame, da exclusión social e das desigualdades, a defensa inequívoca do diálogo intercultural e das culturas e linguas minorizadas, así como a prevención dos conflitos e a consolidación da paz.

Do mesmo xeito, o Foro 2010 fai un chamamento para que a Declaración de Santiago de Compostela sobre o Dereito Humano á Paz, aprobada por unanimidade no Congreso Internacional celebrado no marco do Foro 2010 entre os días 9 e 10 de decembro, sexa un obxectivo específico do FSM e do FME, na pretensión lexítima de que o dito dereito sexa aprobado polas Nacións Unidas e incorporado á lexislación complementaria da Declaración Universal dos Dereitos Humanos.

As organizacións e movementos que confluiron no Foro 2010, manifestan o seu compromiso cos valores e principios do movemento altermundialista e os procesos enfrontados á dominación do mundo polo capital do FSM e o FME, na demanda dun outro mundo posíbel, máis xusto, máis democrático e máis humano, sen miseria, sen pobreza, sen desigualdades e asoballamentos territoriais, nacionais e/ou sociais, no que os inxentes recursos destinados ao armamentismo no mundo se orienten a satisfacer as necesidades humanas básicas e no que as necesidades das persoas e mailo planeta primen sempre sobre os intereses do capital.

O Comité Organizador do Foro 2010 e o FME-Compostela manifesta o seu repudio á política de fronteiras pechadas da Unión Europea e o Estado español, que impediu a presenza en Santiago de Compostela das delegacións procedentes de Nixeria, Guinea-Bissau, Senegal, Serra Leoa, Haití e outros moitos casos en Colombia e outros países. A idea dunha Europa fortaleza, blindada aos migrantes e a outras culturas, non é un bo camiño para alcanzar a paz universal, mais ben ao contrario, fomenta as desigualdades, o racismo, a xenofobia e o odio. O Comité quere tamén manifestar a súa máis enérxica condena pola ocupación policial da Universidade de Porto Rico, un feito intolerábel en calquera recinto universitario do mundo.

Finalmente, o Comité Organizador do Foro 2010 e o Comité Local Galego, queren agradecer publicamente ás máis de 70 entidades e movementos sociais colaboradores, ás organizacións participantes –máis de 200–, aos delegados e delegadas de máis de 40 países de todo o mundo, ás institucións e ás entidades privadas, nomeadamente á Universidade de Santiago de Compostela, o seu esforzo e apoio. Tamén aos artistas pola súa participación. E moi especialmente, aos máis de 100 voluntarios e voluntarias que fixeron posíbel que durante o mes de decembro Galiza enteira e Santiago de Compostela fose unha referencia internacional da Cultura de Paz.

Santiago de Compostela, decembro 2010

Inauguracion do Memorial as vitimas da represion franquista

2010-12-16T21:15:00.004+01:00

O vindeiro domingo, dia 19 de decembro, as 17:00 horas, na avenida de Navarra, (fronte a residencia Torrente Ballester), vaise inaugurar o conxunto escultorico “Xermolos de Paz e Liberdade”.

Habera unha lectura colectiva dos nomes das vitimas dos concellos da comarca coruñesa.

Actuaran: A Polifonica Coruñesa Canticorum, Xose Taboada e Cesar Moran.

Convoca: CRMH de A Coruña.

Poema “Paz para sempre”, (Claudio Rodriguez Fer).

Perseguironos con saña.
Detiveronos con sevicia.
Torturaronos con sadismo.
Xulgaronos sen xustiza.
Pasearonos sen piedade.

Asi os mataron.

E impuxeron o terror.
E impuxeron a calumnia.
E impuxeron a falsificación.
E impuxeron a censura.
E impuxeron o silencio.
E impuxeron o esquecemento.

E asi trataron de rematalos.

Contra o exterminio atroz
das suas vidas desfeitas
e contra o esquecemento inxusto
do silencio complice
queremos manter viva para sempre
a memoria galega
das vitimas do fascismo
en solidariedade
con todas as comunidades do mundo
que padecesen calquera ditadura do terror.

Porque como aquelas vitimas
queremos liberdade para sempre.
Porque por aquelas vitimas
para sempre queremos xustiza.

Porque a realidade e o desexo.
Paz para sempre.

Radio Rexurdimento.gal, estara ali conmemorando.

O asalto á educación pública

2010-12-15T23:54:00.005+01:00

No actual despezamento do Estado do benestar tocoulle a quenda á educación pública, e en primeiro lugar á superior. En Italia a reforma Gelmini proponse eliminar un gran número de profesores e reducir considerablemente os fondos destinados á universidade e á investigación. Ante as protestas de estudantes e profesores, Berlusconi manifestou: "Os verdadeiros estudantes séntanse na súa casa e estudan, os que saen ás rúas son alborotadores". O outro foco de protestas foi Gran Bretaña, onde unha proposta semellante vai acompañada do anuncio dunha suba brutal das taxas universitarias, que deixaría a educación superior reducida a un privilexio para os fillos das clases elevadas.O asalto non se refire soamente ás universidades.

En Estados Unidos -e é bo fixarse no que acontece alí, porque é o anuncio do que nos pode chegar pronto- a escola publica está sendo atacada por dous camiños distintos. En primeiro lugar, pola necesidade de reducir o gasto. Michael Bloomberg, o multimillonario alcalde de Nova York, puxo á fronte das súas escolas a Cathleen Black, presidenta do grupo Hearst (que edita publicacións como Cosmopolitan ou Marie Claire), unha executiva sen ningunha preparación no terreo da educación, que xa anunciou que a súa tarefa se vai centrar en reducir o gasto do sistema escolar público, que é o que usan os pobres. Bob Herbert, que sitúa estes feitos no contexto dunha Norteamérica en que coinciden o maior paro e os maiores beneficios das empresas financeiras, advirte: "A guerra de clases da que ninguén quere falar segue sen pausa".

Hai unha segunda liña de ataque, en que participa activamente a Bill and Melinda Gates Foundation, que combate a escola pública como ineficaz, sen tomar en conta a pobreza de recursos con que funciona, e acusa diso aos sindicatos do profesorado, que se negan a aceptar o despedimento dos mestres menos capacitados. A súa alternativa son as chárter schools, que están "exentas de regras locais ou estatais que inhiben unha administración e xestión flexibles".

O que estas formulacións adoitan ocultar é que, detrás dos argumentos de custo e eficacia, hai o propósito de combater un ensino independente e crítico, que se pretende substituír por outra que inculque valores patrióticos e conformismo social. James Loewen explica, no seu libro Lies My Teacher Told Me, que os profesores norteamericanos teñen que ir con coidado cando falan en clase de temas como, por poñer un exemplo, a guerra de Vietnam. "Entrevistei profesores de Ensino Secundario que foron despedidos, ou recibiron ameazas de despedimento, por actos menores de independencia como os de proporcionar os alumnos materiais que algúns pais consideran discutibles". O cal, sabendo que ninguén vai acudir a defendelos, os empurra a "a seguridade da autocensura".

As bibliotecas son outro escenario desta loita. Non só as das escolas -onde a Asociación de bibliotecarios de Estados Unidos denunciou que abonda coa queixa dun só pai para eliminar un libro-, senón as públicas en xeral. Kurt Vonnegut eloxiou aqueles bibliotecarios que "souberon resistir enerxicamente os energúmenos que trataron de eliminar certos libros dos seus estantes e que destruíron os rexistros dos lectores antes que revelar á policía do pensamento os nomes das persoas que os consultaron".

Nun sentido semellante vai a decisión do actual Goberno pospinochetista chileno de diminuír as horas de Xeografía, Historia e Ciencias Sociais nas ensinanzas Primaria e Secundaria, que provocou manifestacións de protesta de profesores e estudantes. Ou o menosprezo pola presenza dos Humanidades na universidade, que levou a un crítico de Not for profit -o libro en que Martha C. Nussbaum sostén que o ensino que desenvolve un pensamento crítico é necesario para a supervivencia da democracia- a realizar afirmacións como a de que "os académicos empregan o seu tempo e enerxía escribindo monografías ilexibles sobre temas sen interese ningún".

A tendencia, tanto na escola coma na universidade, apunta na dirección de limitarse a ofrecer unha formación que se dedique a preparar para o ingreso inmediato na empresa. Trátase de consolidar o tipo de "currículo oculto" de que fala Henrio A. Giroux polo que "a clase dominante se asegura a hexemonía", transmitindo "formas de coñecemento, cultura, valores e aspiracións que son ensinadas, sen que nunca se fale delas ou se explicitar publicamente".

Todo o cal debería levarnos a reflexionar sobre as motivacións que hai detrás destas políticas. A idea de que só se pode combater o déficit polo procedemento do recorte do gasto social, escribiu hai poucos días o premio Nobel de Economía Joseph Stiglitz, "é un intento de debilitar as proteccións sociais, reducir a progresividade do sistema de impostos e diminuír o papel e o tamaño do Goberno mentres se deixan determinados intereses establecidos, como os do complexo militar-industrial, tan pouco afectados como sexa posible".

A educación pública é unha parte esencial dos nosos dereitos sociais e unha garantía do futuro das nosas liberdades.

Josep Fontana é historiador

Ilustración de Jordi Duró

Traduccion Radiorexurdimento.gal

Fonte: publico.es (click version original en castellano)

A familia Couso presenta unha denuncia coa información revelada por Wikileaks

2010-12-13T21:05:00.003+01:00

A familia de José Couso presentóu hoxe ás 12:00 do mediodía unha denuncia ante a Fiscalía da Comunidade de Madrid pola información revelada por Wikileaks sobre as supostas irregularidades habidas no proceso xudicial aberto polo asasinato da cámara José Couso o 8 de abril de 2003 durante a invasión de Iraq por membros do Exército estadounidense. Segundo os cables da diplomacia estadounidense filtrados por Wikileaks sobre este caso, e publicados polo xornal EL PAÍS, altos cargos do goberno español e membros da Fiscalía da Audiencia Nacional e do Estado terían compartido información sobre este caso con diplomáticos estadounidenses en España e membros do goberno estadounidense. Así mesmo, segundo estes cables, tanto algúns ministros coma fiscais españois teríanlles comunicado aos representantes estadounidenses, seguindo as súas instrucións, que intervirían para evitar que prosperase o xuízo contra os tres militares presuntamente culpables do asasinato de José Couso.

Na denuncia, recóllense as quince informacións sobre as supostas inxerencias no "Caso Couso" que foron reveladas na última semana e "non" negada "no substancial a data de hoxe polas persoas nelas mencionadas", como apunta a denuncia. Estas violacións das garantías dun proceso xudicial xusto e transparente foron analizadas pola periodista Olga Rodríguez, unha das tres testemuñas do do asasinato de José Couso e que xa declarou dúas veces ante a Audiencia Nacional.

A nota de prensa enviada pola familia Couso sinala que "a obriga legal da Fiscalía é a persecución dos crimes e a defensa dos dereitos das vítimas. Por iso consideramos necesario e propio dun Estado de dereito que se investigue o contido dos documentos filtrados por Wikileaks. É a Fiscalía o organismo ao que constitucionalmente lle corresponde a investigación destes feitos. A demanda sinalará expresamente as persoas que presuntamente participasen nas reunións e intercambios descritos nos telegramas filtrados".

A denuncia recolle os nomes expresamente da entón vicepresidente María Teresa Fernández de la Vega, o Ministro e o Secretario de Estado do Ministerio de Asuntos Exteriores, respectivamente, Miguel Ángel Moratinos e Bernardino León, o entón Ministro de Xustiza, Juan Fernando López Aguilar, o Secretario de Estado de Xustiza, Julio Pérez Hernández, o Fiscal Xeral do Estado, Cándido Conde Pumpido, e o Fiscal Xefe da Audiencia Nacional, Javier Zaragoza e o Presidente da Sala do Penal da Audiencia Nacional, Javier Gómez Bermúdez.

Así mesmo, a familia tamén esixe no texto á Fiscalía que se investigue se se puido entregar documentación das actuacións a quen non é parte do proceso, como a embaixada estadounidense,"algo que está expresamente vetado pola Lei de Axuizamento Criminal," como apuntan na denuncia.

Ler a denuncia completa.

Fonte: periodismohumano.com

Xunta de Galicia: O concurso eólico non é respectuoso coa natureza

2010-11-25T11:50:00.006+01:00

Verdegaia é unha organización ecologista galega, da cál hónrase en formar parte Radio Rexurdimento. Esta organización, (referente galega de Ecoloxístas en Acción), acaba de publicar a súa avaliación do reparto eólico adxudicado pola Xunta do PP ano e medio despois de parar o reparto do bipartito.

Os ecoloxistas galegos de Verdegaia, lembran que Galicia é a comunidade autónoma con menos porcentaxe de Rede Natura e critican a escasa relevancia da proposta de ampliación. Ademais, piden que se aproveiten as adxudicacións a Gas Natural (que se inventou a marca Fenosa Wind) e Endesa para que se pechen as térmicas das Pontes e Meirama, as principais emisoras de CO2 de Galicia.

Velaeiquí o comunicado completo dos ecoloxistas:

"Ao entender de Verdegaia, o último ano e medio perdido no desenvolvemento da enerxía eólica en Galicia non serviu para introducir as medidas necesarias para minimizar o seu impacto no territorio. A convocatoria e resolución do concurso eólico sen aprobar antes un novo Plan Sectorial Eólico que estabelecese suficientes zonas de exclusión, fará que a nova potencia eólica de 2.325 MW ocasione danos moi importantes ao medio natural que se poderían ter evitado cunha mellor planificación.

As áreas de interese natural incompatibles coa instalación de parques eólicos non se limitan ás zonas Natura 2000. Estes espazos deberían ter sido definidos no marco dun novo Plan Eólico que substituíse ao vixente, aprobado en 1997 e modificado en 2002, e que non foi obxecto dunha avaliación ambiental estratéxica. O estabelecemento de zonas de exclusión por motivos ambientais é a medida clave para prevenir impactos ambientais graves da enerxía eólica, unha enerxía limpa pero non exenta de impactos, cuxa expansión é necesaria para combater o cambio climático e lograr a autonomía enerxética, mais que require dunha planificación axeitada. O concurso eólico non se encadra nunha planificación ambientalmente correcta e por ese motivo a Federación Ecoloxista Galega (FEG), da que forma parte Verdegaia, interpuxo un recurso contencioso administrativo despois de que fose convocado.

Se ben a actual Xunta do PP desbotou a construción de novos parques eólicos nas zonas Rede Natura 2000 -a diferenza dos anteriores gobernos galegos do mesmo partido, que mesmo chegaron a decretar a "compatibilidade" dos parques eólicos con esa figura de protección ambiental (Decreto eólico 302/2001, derrogado)-, a rectificación chega moi tarde, cando o 40% da potencia eólica instalada (1.247,2 dun total de 3.173,7 MW, a setembro de 2009) afecta negativamente a estes espazos de alto valor ecolóxico. Ademais, resulta incoherente coa disposición da Xunta a permitir na rede Natura 2000 outro tipo de proxectos tamén incompatibles coa súa conservación, como autovías, canteiras ou piscifactorías.

A non admisión de novos parques nas áreas afectadas pola ampliación da Rede Natura 2000, por outra banda, terá unha incidencia ben limitada, dada a falta de ambición da ampliación prevista pola Dirección Xeral de Conservación da Natureza, que só incrementaría a porcentaxe do territorio galego incluído na Rede Natura 2000 do 11,7 ao 16,3%, co que Galicia seguirá á cola do Estado español. Esta exclusión constitúe un avanzo a respecto do concurso eólico de 2008 anulado polo actual Goberno, aínda que non a respecto do outro concurso convocado polo bipartito, de 512 MW en 2006, cuxa resolución tamén excluiu a superficie de ampliación da Rede Natura 2000 prevista daquela.

A nova potencia eólica de 2.325 MW a instalar na nosa terra permitiría pechar as térmicas de carbón de Meirama e As Pontes sen necesidade de importarmos electricidade. O feito de GAS NATURAL FENOSA e ENDESA estaren entre as empresas que obtiveron máis potencia no concurso debería ser máis un motivo para pór data ao fin da xeración de electricidade a partir da queima de carbón e planificar o desmantelamento desas centrais, altamente contaminantes e moi ineficientes.

O novo concurso eólico e a lei ao abeiro da que se convocou representan unha oportunidade perdida máis para reorientar o desenvolvemento da enerxía eólica en termos de sustentabilidade ecolóxica e de xustiza social. En lugar do canon eólico e do chamado Fondo de Compensación Ambiental, sería moito mellor dispor dun Plano Sectorial Eólico respectuoso coa biodiversidade e paisaxe, dun sector eólico cunha importante participación da Xunta, dos propietarios dos terreos e de pequenos investidores, e mais dunha política fiscal verde que gravase adecuadamente os combustibles fósiles, nomeadamente a queima de carbón nas térmicas.

Verdegaia continuará a avogar por unha nova política eólica respectuosa coas zonas de alto valor ecolóxico, que priorice o repotenciamento sobre a construción de novos parques, que aposte non só polos grandes parques eólicos senón tamén pola eólica de baixa e media potencia, que deixe importantes beneficios socioeconómicos no medio rural, e que se encadre nunha política enerxética cuxos obxectivos principais sexan o decrecemento no consumo de enerxía e o desenvolvemento de todas as renovables, na procura da sustentabilidade local e global e da soberanía enerxética."

Fonte: http://www.verdegaia.org/

SOS Sanidade Pública: "¡Non vamos permitir que ninguén faga negocio coa sanidade!

2010-11-22T19:29:00.008+01:00

Máis de coarenta mil galegos, manifestáronse onte en Santiago e deixaron claro ao goberno da Xunta que non imos permitir que ninguén faga negocio coa saúde pública e que non imos permitir pasivamente o desmontaxe do estado do benestar e os servizos públicos. Son dereitos e non privilexios.

Ista é a reposta que ao berro de socorro da sanidade pública galega ante a política sanitaria da Xunta de Galicia, que está a deteriorar e facer inviable o sistema como paso previo a súa privatización.

Radio Rexurdimento.gal, estivo alí e uníuse ao berro de "Non, non, non a privatizacion".

Na defensa da Sanidade Pública galega.

2010-11-20T12:15:00.015+01:00

A cámara do Galicia Confidencial entrevista aos voceiros da Plataforma SOS Sanidade Pública na véspera dunha cita clave. Tendo en conta o éxito de protestas previas en cidades como Vigo, a manifestación do domingo en Santiago será multitudinaria.

Galicia, que adica o 9% do PIB a Saúde, ten mellor cobertura que Estados Unidos, onde o sistema privado absorve o 20% da riqueza. Este é un dos argumentos dos voceiros de SOS Sanidade Pública, a plataforma plural que este domingo convoca unha manifestación en Compostela.

A cámara de Tingalaranga entrevista aos voceiros do colectivo en exclusiva para Galicia Confidencial. Son Francisco Vázquez, de SOS Sanidade Pública Vigo; María Xosé Abuín, da Federación de Saúde da CIG, e Francisco Reyes, de SOS Sanidade Pública Compostela. Velaquí, resumindo as súas palabras, porqué cómpre secundar a súa convocatoria:

A manifestación non vai contra ningún partido. Unicamente reclámase unha sistema onde pague máis quen máis diñeiro teña, e non quen máis doenzas sufra.

Malia ser apartidaria, a Plataforma critica a actual política de contratatacións do Sergas. Dende o cambio do Goberno, a Xunta ofrece de novo contratos precarios, que empurran aos profesionais a buscar estabilidade fóra de Galicia.

O cadro de persoal do SERGAS non aumentou dende a chegada do novo Executivo. Introducir o capital privado nos hospitais (como fará a Xunta nos novos centros de Vigo, Pontevedra e dez lugares máis ) é unha temeridade. Os xerentes dos complexos terán como prioridade o beneficio económico máis que a calidade da atención.

O modelo "público privado" xa se probou antes, tanto en Galicia como fóra, e sempre provocou unha peor calidade do servizo. Por exemplo, en Madrid os centros privatizados teñen como máximo 0,73 médicos por cada 1.000 habitantes, mentres que os públicos móvense sempre por enriba de 1,3 doutores por 1.000 habitantes.

No exterior tamén hai exemplos de sistemas 100% públicos que funcionan ben. Tal é o caso de Austria, onde non hai listas de agarda malia ter tamén unha poboación moi avellentada.

A xestión pública do sistema sanitario pode ser máis eficaz, pero por natureza é máis rendíbel que a privada. Abonda comparar a calidade do SERGAS, que absorve o 9% da riqueza galega anualmente, coa do sistema dos EE.UU, que absorbe o 20%.

Algúns cargos do SERGAS, nomeados pola Xunta, están a dificultar o traballo crítico da plataforma. A xerencia do hospital da Coruña, o antigo Juan Canalejo, prohibiu esta semana un acto reivindicativo da plataforma.

No sistema público os custes son secundarios pois o prioritario é recuperar a saúde do cidadán. No privado, os custes son máisn importantes, porque reducilos significa incrementar os beneficios.

A conselleira de Sanidade, Pilar Farjas, segue sen organizar as quendas de tarde na pública, mentres drena as listas de espera desviando pacientes a sanatorios privados. A consecuencia é un maior gasto e o aumento das listas en certas especialidades. Por exemplo, a cirixuía pedriática da área de Compostela opera aos nenos despois dunha espera media de máis de tres meses.

NOTA: Radio Rexurdimento, xunto cos amigos e compañeiros, acudiremos á manifestación cidadán do vindeiro domingo, día 21, as 12:00 h., dende a Alameda de Santiago.

Oito anos despóis do “Prestige”, ¿Nunca Máis?

2010-11-14T11:38:00.012+01:00

13.11.02: Un petroleiro accidentado, vertendo inmensas cantidades de fueloil ao mar, atópase á deriva. Igual que co Goberno da Xunta e o Goberno español. Seis días máis tarde, o día 19, as 8:00 AM, o "Prestige", con 77.000 Tm de fueloil abordo, partíase en dóus e afondíase a máis de 3.850 m. de profundidade e a uns 250 kms. da costa galega.

Oito anos máis tarde milloráronse, aínda que feblemente, os medios de alerta e seguridade marítima en Galicia, pero milleiros de buques-basura seguen a percorrer os corredores marítimos fronte a Galicia. Os operadores, lobbys e especuladores do negocio do petróleo manteñen unha flota desvencillada en materia de seguridade e con tripulacións enroladas sin formación e experiencia, reclutadas da fame.

Por outra banda, as responsabilidades xudiciáis aínda están sin sustanciar, sumerxidas en milleiros de folios arramblados nun modesto xulgado en Corcubión. Váise diluindo. Non se atoparán os responsables e culpable últimos.

As responsabilidades políticas, nunca se asumiron por parte dunha vergoñosa clase política que, salvo excepciones, nunca estiveron a altura do pobo e da magnitude da catástrofe.

Sen dúbida, voltará a ocurrir. Namentras os organismos internacionáis e os gobernos non paren contundentemente a aqueles que sustentan o seu negocio, a súa riqueza persoal, en matar a vida no planeta.

Hoxe, toca lembrar o exercicio de dignidade dos homes e mulleres que fixeron frente a irresponsabilidade dos gobernantes. Homes e mulleres do mar, voluntarios de todo o mundo, da humanidade sensible, en definitiva.

Tiven a honra de formar parte da Plataforma Nunca Máis da comarca de A Coruña e vivir intensa e inesquecíbelmente aqueles días, semáns, meses...

Con esta música dos benqueridos e admirados amigos de Luar Na Lubre, o contido íntegro do Discurso da Dignidade que fói lído por Manolo Rivas, no Obradoiro, tras da histórica manifestación do 1 de Decembro de 2002, quero amosar a miña homenaxe persoal a aquela expresión de solidariedad e aquela reivindicación da xustiza.

Por eles, por elas e por tí que estás lendo estas verbas e porque, en calqueira momento, pode voltar a ocurrir:

Manifesto final da convocatoria "Nunca Máis" do domingo 1 de diciembre de 2002.

(Texto íntegro do comunicado leído por Manuel Rivas).

"Galicia é hoxe a humanidade que berra: ‘Nunca máis!’"

Gracias irmáns:

Aquí está a dignidade, aquí está a conciencia libre, aquí está un pobo vivo, aquí está a honra de Galicia. Si, gracias irmáns:Nós tamén invocamos hoxe aquí a protección do Santiago Apóstolo, de Prisciliano, de Santo André de Teixido, da Virxe do Carme, nai e señora da xente do mar, pero invocamos sobre todo a forza do pobo, a capacidade cívica, democrática, de nós mesmos para afrontar responsablemente e con coraxe esta situación de emerxencia, sen que se nos oculte a realidade, sen que se secuestre información, sen que falte á dignidade pretendendo acalar as verdades cun tintinar de moedas.

Si, gracias irmáns:

Gracias a todos os que viñestes do Eo ao Miño, gracias especialmente ás familias do mar que están aquí, co peso da dor e destas noites de vixilia sobre os seus ombros, e gracias tamén moi especiais a esa humanidade sensible, alerta oa sufrimento da xente e da destrucción da naturea, que dende todo o mundo ten enviado o seu abrazo solidario e amosa o seu noxo e horror polo que acontece no mar de Galicia. Un mar fonte de vida, un excepcional ecosistema, o máis precioso horto da creación, velaí o tedes, en permanente ameaza, convertido nun vertedoiro de velenos, machacado pola cobiza duns e o desleixo, o abandono doutros.

Convocados aquí, dunha maneira libre e unitaria, en marea cívica fornte á marea negra do Prestige e na crise e na emerxencia en que Galicia está asolagada: Esiximos a declaración de Galicia como zona catastrófica. Trátase dun desastre de dimensións nacionais. Cómpre, pois, a inmediata dotación de recursos de todo tipo para reparar as graves consecuencias económicas, sociais, medio-ambientais e para a saúde provocadas por este sinistro. O que precisa Galicia non son remendos paliativos senón plans a longo prazo que contemplen o binomio tan estreitamente relacionado de protección do medio ambiente e o emprego e benestar da poboación.

As institucións españolas, a Comunidade Europea e os organismos internacionais deberían contemplar tamén a existencia do que poderiamos chamar unha Débeda Histórica de Catástrofes, pois temos sufrido xa seis catástrofes deste tipo e de gravísimas dimensións en trinta anos, e é unha responsabilidade a asumir polas institucións galegas o demandar esas compensacións históricas. Non só quen contamina debe pagar senón tamén quen obtivo e obtén beneficios, as petroleiras deberían pagar.

Reclamamos para Galicia a inmediata posta en marcha de mecanismos de prevención que impidan que a catástrofe vaia en aumento, coa posta a disposición dilixente dos medios económicos e loxísticos para impedir a contaminación de novas zonas, a intensificación nas xa contaminadas e a limpeza e a restauración medioambiental da costa.

Reclamamos para Galicia a adopción de medidas determinantes, ben concretas, por parte do Goberno central e da Xunta para que feitos como este non se volvan a repetir nunca máis. Medidas para impedir xa, e é o momento agora, por respecto ao loito do mar, o paso de buques que non reúnan as garantías de seguridade, apartar o corredor marítimo e establecer un control estricto do tráfico e do almacenamento de mercadorías perigosas.

Reclamamos para Galicia a dotación dun verdadeiro dispositivo de salvamento, dun plan de emerxencia e dun operativo de reacción inmediata para loitar contra a contaminación mariña, con remolcadores axeitados e con buques anti-contaminantes. Aqueles que presumen de potencia mundial, ¿non lles cae a cara de vergoña ao ver que aí, cunha nova marea negra nas nosas costas, non hai un só buque anti-contaminante con pavillón español?

Reclamamos para Galicia a ubicación nesta costa da Axencia Europea para a Seguridade Marítima.

Reclamamos que se impulse unha lexislación internacional que acabe con este tipo de capitalismo delincuente, amparado na comenencia e nos paraísos fiscais, que estraba a vida dos pobos e dos verdadeiros paraísos do mar e da terra.

E rematamos:

O sinistro do Prestige e o ocorrido despois, pón en evidencia dun xeito inapelable a inexistencia de medidas de prevención axeitadas, a ausencia de plans de emerxencia para facer fronte a este tipo de catástrofes, a improvisación e descoordenación nas tarefas de salvamento e loita contra a contaminación e a total escaseza de recursos técnicos e humanos para facer fronte a este tipo de situacións.

Denunciamos as responsabilidades derivadas destas deficiencias. Reclamamos a demisión das autoridades que coa súa ineficacia e irresponsabilidade non souberon impedir que o accidente tivese as peores consecuencias. Dicímolo no código do mar: Delta India Mike India Sierra India Oscar November: Dimisión. É nas situacións críticas cando os gobernantes teñen que estar a carón do pobo, informando realmente, nos medios e no Parlamento, e activando os recursos dun país.

¡Polycommander, Urquiola, Erkowit, Andros Patria, Casón, Mar Exeo.... e agora Prestige!

Xa non queremos contar máis. Xa abonda. Xa estamos petroleados ata as praias da alma. Galicia, mobilizada de exemplar, conseguiu nos anos Oitenta que se pechara o vertedoiro de residuos radioactivos, o cemiterio nuclear, fronte á costa de Fisterra. Pois ben. Hoxe dicimos: NUNCA MÁIS. Que non se desprecie máis este S.O.S dun pobo canso de aturar e sufrir. Que se escoite en Santiago, Madrid e Bruxelas. Que se escoite onde se teña que escoitar. Galicia é hoxe a humanidade que berra: ‘Nunca máis!’.

E para rematar, os benqueridos e admirados amigos, os coruñeses de Luar Na Lubre, déixannos unha delicia que titularon "Memoria da noite", lembrando aquela expresión de cidadanía activa que representóu o Nunca Máis.

Non existe a opción do silencio como non existe a posibilidade de frear as xustas demandas do pobo saharauí

2010-11-12T13:03:00.004+01:00

Enchendo este formulario lle farás chegar un correo teu ás/ e os representantes de tu país no Parlamento Europeo na tua propia língoa. Pregámosche que o fagas con moito respeto e claridade. O obxectivo desta ferramenta é que a europarlamentaria ou o europarlamentario en concreto, lle chegue unha mensaxe única e escrita coas tuas propias verbas, sin empregar o método do "copia e pega".

O día dez de outubro comezou unha grande protesta pacífica, na que máis de 20.000 saharauís reivindicaban o seu dereito ao traballo, á non discriminación e ao usufructo dos seus recursos naturais, establecendo un campamento de 7000 jaimas a 15 kilómetros da cidade de El Aaiún. 30 días despois o goberno de Marrocos ordeou ao seu exército o asalto e a destrucción do campamento saharauí de Agdaym Iziken. Teñénse contabilizado 28 persoas mortas, 723 feridas e 159 desaparecidas, sin contar a quenes se atopan nos cuarteis militares ou a cadea, nin nos hospitais.

Ao mesmo tempo, as forzas de ocupación teñen instigado e armado a colonos da cidade de El Aaiún que, xunto cos policías de paisano, asaltan domicilios, negocios e queiman vehículos de propiedade saharauí. O exército marroquino ven de declarar o Estado de sitio nos Territorios Ocupados do Sáhara Occidental.

Non existe a opción do silencio como non existe a posibilidade de frear as xustas demandas do pobo saharauí. O que sí existe é a posibilidade de protexer a quenes están a sofrer a represión. Por elo temos creado esta ferramenta, para facer chegar por todos os canles posibeis a demanda universal de xustiza, dignidade e respeto pola vida de quenes hoxe son perseguidos e perseguidas por militares profesionais e grupos paramilitares a través das rúas de El Aaiún. Entre todos/as os/as que empreguemos esta ferramenta podemos colaborar para esixir ao Europarlamento que se pronuncie.

Propostas a ter en conta na redacción da tua mensaxe:

· Explícalles con brevidade coas tuas propias verbas o que está a suceder, cóntalles como te sintes e que é o que deberían de facer no teu nome.

· Pídelles que lle esixan ao goberno marroquino o cese da violencia que está a exercer contra da población saharauí nos Territorios Ocupados do Sáhara Occidental.

· Explícalles coas tuas propias verbas que a ONU ten de tomar cartas no asunto facendo cumplir o artigo 2 da Declaración Universal dos Dereitos do Home, así como as resolucións adoptadas para os Territorios Non Autónomos.

· Explícalles que teñen que pedir á ONU que o Consello de Seguridade lle outorgue á MINURSO a capacidade de controlar o respeto dos Dereitos Humáns, informando directamente ao Consello de Seguridade.

· Recórdalles que a ONU ten a obriga de protexer á población dun Territorio Non Autónomo, mentras permanece á espera da celebración do seu Referéndo de Autodeterminación, en conformidade coas Resolucións da Asamblea Xeral, do Consello de Seguridade e da Unión Africana.

· Reclama ao Goberno de Zapatero que deteña de inmediato a venta de armas ao goberno alauita, coas que o exército de ocupación asesiña, tortura e reprime ao pobo saharauí.

· Pídelles que levanten a sua voz para permitir a entrada de civís que poidan facer o labor de observación internacional, ao mesmo que o libre acceso da prensa.

· Esíxelles que se pronuncien diante do Parlamento Europeo, demandando a intervención deste e do resto da comunidade internacional.

· Pídelles que esixan a liberación inmediata dos/das saharauís detidos/as ilegalmente, son centos de persoas desaparecidas ou detidas.

¡VIVA O SAHARA LIBRE!

Fonte: SaharaRigths (en castelán)

Sáhara: O Goberno de España ten un compromiso histórico, ético e político

2010-11-12T12:41:00.003+01:00

O Goberno de España ten un compromiso histórico, ético e político, con soporte xurídico de abondo para rachar coa actual e bochornosa postura adoutada diante do que está a acontecer contra do pobo saharaui na súa terra, por parte dun exército ocupante en nome dun réxime despótico, medieval, que non respeta os dereitos humáns fundamentaís, básicos, que desprecia a jurisdicción internacional, nin os requerementos das numerosas resolucións de Nacións Unidas.

Por outra banda, o Goberno de España, pusilánime diante desta agresión xunto da súa fronteira, irresponsablemente e en aras duna hipócrita “real politik” imposta por potencias terceiras, non protexe aos cidadáns españois, como periodistas, xuristas, observadores, cooperantes e diputados, que son sometidos a agresións, desprecios, insultos, detencións e expulsións ilegáis polas autoridades ocupantes.

BASTA XÁ!

1- É INDISPENSABLE QUE OS GOBERNOS DE ESPAÑA E DA UNIÓN EUROPEA, CONDENEN ESTA BARBARIE E PIDAN A NACIÓNS UNIDAS FACER O MESMO, E PEDIR UNHA COMISION INDEPENDENTE DE INVESTIGACION.

2- É URXENTE ENVIAR OBSERVADORES PARA ROMPER O BLOQUEO E O SILENCIO COMPLICE.

3- FACER DECLARACIÓNS E COMUNICADOS DE CONDENA DESTE XENOCIDIO E DE APOIO AO POBO SAHRAUI NESTAS CIRCUNSTANCIAS.

Compartimos o chamamento, a todos os amigos do pobo saharauí, necesitamos do teu esforzo para romper o bloqueo e salvar os saharauis, participemos todos na denuncia desta masacre e participemos nas manifestacións e concentracións convocadas nestes dias..

Recollida de sinaturas de Amnistía Internacional aquí

Contra el desmantelamiento del Hospital Abente y Lago de A Coruña

2010-11-05T01:30:00.003+01:00

En el día de hoy, hemos apoyado con nuestra presencia una concentración en contra del desmantelamiento del Hospital Abente y Lago de A Coruña. Esta concentracción se llevó a cabo por segundo jueves consecutivo y se repetirá los próximos días 11 y 18 de noviembre. Esta convocada por la Sección Sindical de CC.OO. del mencionado Hospital.

Se repartió a la prensa y a los allí presentes el siguiente:

"Comunicado:

Os traballadores e traballadoras do Hospital "Abente y Lago" concéntranse hoxe diante do Hospital para denunciar o seu desmantelamento e a infrautilización do mesmo.

Descende a actividade cirúrxica e asistencial, o que o principio ia ser só unha diminución de actividade por mor das vacacións de verán.

Estamos as portas de novembro e a situación segue igual.

Hai sete quirófanos pechados polas tardes agás un que se utiliza un día a semán.

No periodo de 1 de xaneiro ó 1 de setembro de 2010 a actividade cirúrxica baixou con respecto o 2009 en 461 intervencións, actividades que se están a desviar aos hospitais privados.

As consultas viñan funcionando o cento por cento. A consulta de Anestesia con unha lista de espera de seis meses agora funciona un día pola mañán e dous días pola tarde, con peonadas, o mesmo que a Consulta de Dixestivo e Ecocardio onde se quitou a actividade de tarde sen alternativas.O persoal facultativo, en concreto, os Dermatólogos van na súa xornada de traballo a operar un día aos hospitais privados.Isto leva a peches de unidades e amortizaqción de postos de traballo do persoal de enfermería.

Optimizar recursos é:

Utilizar os recursos existentes humanos e tecnológicos.
Utilizar as infraestructuras existentes ao cento por cento.
Non desprazar ao persoal facultativo aos hospitais da privada, senón que teñan programada a súa actividade no propio centro."

O vindeiro día 11, voltaremos a estar alí.

Unha loita que, hoxe, se mostra máis necesaria e vixente que nunca.

2010-10-29T10:38:00.008+02:00

Falescéu Marcelino e invadíume unha fonda tristura...

Un loitador polos dereitos dos traballadores, polas conquistas sociais e polas liberdades democráticas, pola xustiza. Unha loita que, hoxe, se mostra máis necesaria e vixente que nunca.

Co seu exemplo, co recordo de Josefina e os seus fillos, mañá, xunto con milleiros de compañeiros das Comisións Obreiras e coa cidadanía sensible, acompañarémolo en Madrid, celebrando a súa vida e reivindicaremos a súa memoria alzando o puño fraternalmente.

“Señora Montiel, apague su twitter…!”

2010-10-28T23:31:00.012+02:00

Doña Reyes, hace algún tiempo yo decía de usted que, desde luego pasará a la historia de la España cañí quién le hizo aquél apercibimiento, pero que a usted la llevará a figurar como autora de de un paso de transformación, en el marco de una transformación global que ya ha comenzado y que exige unas formas de hacer y de comunicar la politica imprescindible para la recuperación de la democracia en su sentido más estricto.

Usted, mi muy admirada y muy querida compañera, ha subvertido el orden en aquellos sagrados recintos dónde se había instalado una determinada concepción de la democracia que degrada a esta.

Recuerdo que yo reconocía que usted tenía (y tiene) la sensibilidad de entender que los procesos son más fuertes que los planes y que la política que no controla los procesos, y que no sabe dirigirlos, no es política ni es ná, es administración y, generalmente, mala administración.

Ellos, los mezquinos, los miserables, al final han conseguido que apague usted su twitter…, o eso se creen ellos.

Doña Reyes, los que la hemos venido observando desde hace algunos años, sabemos, nos consta, que usted nada tiene que ver con la intransigencia y la metodología de la exclusión, tan en boga. Ni se ha permitido un segundo para contemplar la parálisis premeditada que la circundaba. A usted y a otros y otras compañeros y compañeras. La cercanía a la ciudadanía y a sus problemas ha sido un ejercicio habitual en usted, de manual y que se debería de tratar en las escuelas de cuadros y de cargos públicos de cualquier organización que pretenda tener una influencia, aunque sea mínima, en la sociedad, en el debate político.

Usted, ha pretendido abordar con sinceridad y con una generosidad indiscutible los debates de una manera abierta, y ha sido víctima de los obsesionados por el aislamiento, con las prácticas conocidas de manipulación reglamentaria, sufriendo hasta el insulto y el sabotaje. Es usted un peligro para los miserables.

Yo sé que usted, con esa decisión, la de apagar su twitter un ratito, no deserta de nada, como algunos esbirros repetirán aquí y allá. Su compromiso con la izquierda y sus valores es inequívoco y, además, me consta que usted va a promover activamente esa convergencia de las izquierdas que permita ampliar el espacio sin necesidad de recurrir a la tutela mendaz, a la irresponsabilidad y al sectarismo.

Hoy, doña Reyes, hace usted un ejercicio de lealtad a los militantes y a los votantes de su organización haciendo entrega de su escaño en el Parlamento de Madrid y un servicio al pluralismo de la izquierda en su conjunto de la que muchos nos reclamamos.

Yo, soy gallego, no es por presumir, pero lo soy y usted lo sabe, y sé que en cuanto se abra un imparable debate, constituyente de un proyecto de izquierda plural y abierto, usted va a estar y yo también. Ellos, no.

Le reitero a usted mi consideración más distinta, especialmente porque me evitará, en lo sucesivo, tener que aguantar las lonchas de mármol de Carrara, (permítame el exceso cheli, pero pa entendernos), de las sesiones plenarias de la Asamblea de Madrid a través del canal parlamentario.

Un beso de tu amigo y compañero,

Lóis.

Nota: Aunque sea con prisas, les dejo un vídeo con una de sus memorables intervenciones contra la corrupción en la Comunidad de Madrid:

Manifesto na defensa e mellora da Sanidade Pública galega.

2010-10-28T13:28:00.008+02:00

SOS SANIDADE PÚBLICA, NA DEFENSA E MELLORA DA SANIDADE PÚBLICA

A política sanitaria da actual Xunta de Galicia está a deteriorar e facer inviable economicamente o sistema sanitario público galego como paso previo a súa privatización.

Co argumento de que a crise económica obriga a reducir gastos e a buscar apoio no sector privado, a Consellería de Sanidade tomou dúas importantes decisións que supoñen un punto de inflexión para o futuro da sanidade pública galega:

. Reducir o orzamento sanitario, especialmente os capítulos de investimento, que perdeu 26 millóns de euros (30% do mesmo), e do gasto corrente destinado a garantir o funcionamento, que perdeu 22 millóns.

. Dar entrada ao capital privado no financiamento e xestión das novas infraestruturas sanitarias recorrendo a Colaboración Público-Privada (PFI ou Concesión de Obra Pública) seguindo o exemplo das Comunidades Autónomas de Valencia e Madrid, onde tamén goberna e Partido Popular.

As consecuencias destas decisións afectaron de xeito importante ao sistema:

. Retraso na apertura do hospital de Lugo (que leva anos terminado), facéndose a equipamento con capital privado e privatizando o servizo de lavandería.

. Privatización e retrasos na construción do Novo Hospital de Vigo e da ampliación do Complexo Hospitalario de Pontevedra. Estas dúas obras, que tiñan previsto un financiamento e construción a través da Sociedade Pública de Investimento, son agora entregadas ao sector privado que asumirá o seu financiamento, construción e xestión (parcial) a través da fórmula de colaboración Público-Privada (PFI), que encarecerá entre tres e cinco veces o que nos constarán estas novas infraestruturas sanitarias. O novo Hospital de Vigo será bastante menos ambicioso en tamaño e servizos que o que estaba inicialmente previsto e, en Pontevedra, a ampliación do Hospital de Montecelo é substituída polo proxecto privatizador de Monte Carrasco.

. Anuncio da cesión ao sector privado dos novos recursos de alta tecnoloxía dos hospitais públicos, comezando pola radioloxía e os laboratorios.

. Abandono do Plan de Mellora de Atención Primaria que tiña previsto investir 62 millóns de euros en catro anos para resolver a masificación das consultas e súa baixa capacidade resolutiva. Construción dos novos centros de saúde con financiamento privado.

. Abandono do Plan de Saúde Mental, do Plan de Drogodependencias e da atención sociosanitaria.

. Eliminación da actividade dos hospitais públicos pola tarde, desviando aos pacientes a centros privados concertados o que ocasionou o incremento das listas de espera.

. Anuncio do peche dos servizos de radioloxía de urxencia nos hospitais comarcais para concentralos nun só centro, afastando aos pacientes dos especialistas, limitando a realización de ecografías e substituíndoas por TACs, mais caros e que someten a radiación innecesaria ao paciente. Os informes radiolóxicos pretenden que os fagan os radiólogos nos seus domicilios ou nas empresas privadas.

. Asignación da Nova Central de Chamadas (112) a unha empresa privada coa sede en León e cos seus traballadores en Sudamérica.

. Inicio do proceso de desmantelamento das áreas sanitarias, necesarias para a planificación e a asignación equitativa dos recursos sanitarios.

. Anulación de todos os acordos alcanzados cos sindicatos nas Mesas Sectoriais que contemplaban melloras salariais e das condicións de traballo, volvendo aos contratos lixo.

Todo isto ten como resultado unha importante perda de calidade da atención que se presta dende o sistema sanitario, e a cidadanía xa está comezando a padecelo.

Núñez Feijoo e o seu goberno saben que esta política é incompatible co mantemento da Sanidade Pública, xa que os enormes custos e o endebedamento asociados ao financiamento privado non poden ser asumidos, e menos aínda no contexto dunha crise que reduce os ingresos da facenda pública. A Xunta coñece perfectamente os sucesivos informes dos Tribunais de Contas de Valencia e Madrid que denuncian o enorme endebedamento sanitario que leva a bancarrota á estas comunidades autónomas por recorrer ao financiamento privado para os novos centros sanitarios.

A pesares desta evidencia, recorrer a colaboración público-privada (PFI) constitúe un dos alicerces craves da estratexia política de Núñez Feijoo xa que:

. Permitiralle ocultar o endebedamento da CCAA que por ser contraído pola fórmula PFI non se contabiliza como tal nin aparece reflectido no orzamento autonómico.

. Proporcionaralle unha importante baza electoral de cara ás próximas eleccións como é construír novos hospitais e centros de Saude cuxos sobre custes pagaran as futuras xeracións.

. Proporcionaralle a xustificación para introducir o copago, acabar coa universalidade da oferta sanitaria pública e privatizar boa parte do sistema, dada a imposibilidade de facer fronte ao pago do enorme endebedamento contraído co sector privado.

. Permitiralle, tamén, aparecer como líder neoliberal comprometido coa privatización sanitaria e facilitaralle o apoio político e económico dos bancos, grandes construtoras e multinacionais da sanidade, beneficiarios directos do modelo sanitario que quere implantar.

Por todo isto non é previsible que o actual presidente da Xunta de Galicia cambie de estratexia, salvo que a maioría da cidadanía, das veciñas e veciños, das traballadoras e traballadores sanitarios (e ata unha grande parte do sector empresarial galego) sexan conscientes de que esta política terá serias consecuencias para os seus intereses e necesidades sanitarias.

Para defender á Sanidade Pública deste ataque é necesario conseguir unha enorme mobilización social, que inclúa a toda a cidadanía xa que todas e todos pagaremos as consecuencias de perdela.

¡Toda a cidadanía a Santiago o día 21 de Novembro ás 12 na Alameda na defensa e mellora da Sanidade Pública e contra a súa privatización!

Adhírete ao manifesto de S.O.S. Sanidade Pública

Benedicto XVI: un inimigo da humanidade.

2010-10-19T16:21:00.004+02:00

Os días 6 e 7 de novembro o papa Benedicto XVI visitará Compostela e a cidade de Barcelona. A devandita visita, sufragada en boa parte con diñeiro público, xerou diversas campañas en defensa do laicismo e da separación entre Igrexa e Estado.

O seguinte texto é a intervención preparada polo científico británico Richard Dawkins para a manifestación realizada en Londres o 18 de setembro pasado contra a visita papal. Ao final, o alcance da manifestación -calcúlase que asistiron unhas 15.000 persoas- obrigou os oradores a recortar os seus discursos.

(En castelán)

¿Debería haberse recibido a Joseph Ratzinger con la pompa y la ceremonia reservadas a un Jefe de Estado? No. Como Geoffrey Robertson ha mostrado en su libro The Case of the Pope, la pretensión de la Santa Sede de actuar como Estado se basa en un pacto fáustico que permitió a Mussolini conceder a la Iglesia más de tres kilómetros cuadrados del centro de Roma a cambio de su apoyo al régimen fascista. Nuestro gobierno aprovecha la ocasión de la visita del papa para anunciar su intención de “acercarse a Dios”. Que no nos sorprenda, como comenta un amigo mío, si Hyde Park se cede al Vaticano para cerrar el trato.

¿Debería Ratzinger, pues, ser recibido como jefe de la Iglesia? Evidentemente, si los católicos a título individual desean pasar por alto sus muchas infracciones a la ley y tender una alfombra roja al diseñador de sus zapatos rojos, que lo hagan. Pero que no nos hagan pagar al resto. Que no pidan al contribuyente británico subsidiar la misión propagandística de una institución cuya riqueza se calcula en decenas de miles de millones; una fortuna para la cual la expresión “mal habida” viene como anillo al dedo. Y que nos ahorren el espectáculo nauseabundo de la Reina, del Duque de Edimburgo, de los representantes de la Casa Real y de otros dignatarios arrastrándose y adulándolo como sicofantas, haciéndonos creer que se trata de alguien a quien deberíamos respetar.

El predecesor de Benedicto, Juan Pablo II, era considerado por algunas personas un hombre santo. Pero nadie podría llamar santo a Benedicto XVI sin que se le caiga la cara de vergüenza. Este viejo y malicioso intrigante es todo menos un santo ¿Un intelectual? ¿Un académico? Es lo que suele decirse, aunque no está claro que puede haber algo académico en la teología. Como mínimo, nada respetable.

El desafortunado y breve incidente del paso de Ratzinger por las Juventudes Hitlerianas ha sido puesto en un paréntesis, ampliamente respetado. Yo mismo he respetado esta moratoria. Pero tras oír el escandaloso discurso del Papa en Edimburgo, en el que culpó al ateísmo por la existencia de Hitler, es imposible no sentir que la veda se ha levantado ¿Habéis escuchado lo que dijo?

“Todavía hoy podemos recordar cómo Gran Bretaña y sus líderes se levantaron contra una tiranía que pretendía erradicar a Dios de la sociedad y negar a muchos nuestra humanidad común, especialmente a los judíos […] Mientras reflexionamos sobre la aleccionadora experiencia del extremismo ateo del siglo XX”.

Al leer este párrafo, uno se pregunta sobre el talento en materia de relaciones públicas de los asesores que permitieron su incorporación en el discurso. Pero claro, me olvidaba, su consejero oficial es ese Cardenal que al ver el color de algunos funcionarios de migraciones en Heathrow concluyó que debía haber aterrizado en el Tercer Mundo. Seguramente, al pobre hombre le cayó una buena cantidad de Ave Marías, además de su repentino ataque de gota diplomática (un ataque en el que uno no puede evitar preguntarse si el pie afectado es el que se pone en la boca al hablar).

En un comienzo, yo estaba indignado por los vergonzosos ataques del papa a ateos y laicistas, pero luego los vi como un estímulo. Como una muestra de que los habíamos puesto tan nerviosos que sólo les quedaba echar mano al insulto, en un intento desesperado de distraer la atención del escándalo de las violaciones de niños.

Probablemente es muy severo pretender que el Ratzinger de 15 años entendiera lo que suponían los nazis. Como católico devoto, es posible que, junto al catecismo, le inocularan la odiosa idea de que los judíos eran responsables por haber matado a Jesús. De hecho, el argumento de los “asesinos de Cristo” no fue rechazado hasta el Concilio Vaticano II (1962-1965) por una Iglesia cuya psique estaba atravesada por un antisemitismo de siglos.

Adolf Hitler fue un católico apostólico romano. O al menos tan católico como los cinco millones de británicos llamados católicos de este país. Hitler no renunció nunca a su catolicismo bautismal, que es el criterio que supuestamente permite afirmar la existencia de cinco millones de católicos británicos hoy. Una de dos. O se tienen cinco millones de católicos, en cuyo caso hay que hacerse cargo de Hitler, o Hitler no era católico, en cuyo caso habría que dar una cifra honrada del número genuino de católicos que existen en el Reino Unido hoy –los que de verdad creen que Jesús se convierte en una hostia, como supuestamente profesa el ex Profesor Ratzinger-.

Sea como fuere, Hitler no fue ateo. En 1933 se ufanaba de haber “erradicado el ateísmo” al haber prohibido la mayoría de las organizaciones ateas de Alemania, incluida la Liga alemana de librepensadores, cuyo edificio fue convertido en una oficina de información para asuntos eclesiásticos.

En última instancia, Hitler creía en una “Providencia” personificada, probablemente relacionada con la Divina Providencia invocada por el Cardenal Arzobispo de Múnich en 1939, cuando Hitler se libró de ser asesinado y el Cardenal ordenó un Te Deum especial en la Catedral de Múnich para agradecer a la Divina Providencia por la salvación del Führer.

Puede que nunca sepamos si Hitler identificaba su “Providencia” con el Dios del Cardenal. Lo que sí tenía claro era el carácter abrumadoramente cristiano de sus grupos de apoyo, los millones de buenos cristianos alemanes que, con la inscripción Gott mit uns (“Dios con nosotros”) en la hebilla de sus cinturones, hicieron el trabajo sucio por él. Hitler conocía bien su base social. Por eso “se acercó a Dios”. Este es un extracto del discurso que pronunció en Múnich, en el corazón de la católica Baviera, en 1922:

“Mi sentimiento como cristiano me permite ver en mi Señor y Salvador a un luchador. Me permite ver al hombre que, solo y rodeado por unos pocos seguidores, reconoció a esos Judíos por lo que eran, al que convocó a los hombres a luchar contra ellos, y al que –Dios es Verdad!- fue el más grande no por su sufrimiento sino por su lucha. Con amor infinito como cristiano y como hombre, leo el pasaje que explica cómo el Señor se irguió en toda su grandeza y cogió el látigo para echar del Templo a las víboras y serpientes ¡Cuán terrible fue su lucha contra la ponzoña judía! Hoy, dos mil años después, con la más profunda emoción, me doy cuenta más profundamente que nunca que fue por eso que derramó su sangre en la Cruz”.

Este es sólo uno de de los numerosos discursos y pasajes en Mein Kampf en los que Hitler invoca su cristianismo. No sorprende, pues, que haya recibido tanto apoyo de la jerarquía eclesiástica alemana. Pío XII, predecesor de Benedicto, no está exento de culpa, como de manera devastadora demostró el escritor católico John Cronwell en su libro Hitler’s Pope.

Sería desconsiderado extenderme en este punto, pero el discurso de Ratzinger en Edimburgo este jueves fue tan desafortunado, tan hipócrita, tan propio de quien arroja piedras sobre su propio tejado, que sentí que debía responder.

Incluso si Hitler fuera ateo –como Stalin seguramente lo fue- ¿cómo se atreve Ratzinger a sugerir que exista conexión alguna entre el ateísmo y sus atrocidades? No más, desde luego, que las podrían existir entre éstas y su incredulidad en los duendes o los unicornios. Y no más, tampoco, que su afición al bigote, algo que comparten, por ejemplo, con Franco y Saddam Hussein. No hay camino lógico alguno que conduzca del ateísmo a la maldad. A menos, claro, que se esté empapado de algunas obscenidades ancladas en el corazón de la teología católica. Me refiero –estoy en deuda en este punto con Paula Kirby- a la doctrina del Pecado Original. Esta gente cree –y enseña a los niños pequeños, junto a la aterradora falsedad del infierno- que los bebés “nacen en pecado”. Este pecado sería el de Adán, quien por cierto, como ellos mismos admiten ahora, no existió nunca. El pecado original significa que, desde el momento en que nacemos, somos malvados y estamos corrompidos, condenados. Salvo que creamos en su Dios. O que sucumbamos a la zanahoria del cielo y al palo del infierno. Esta, señoras y señores, es la impresentable teoría que permite asumir que fue la falta de creencia en dios lo que convirtió a Hitler o a Stalin en los monstruos que fueron. Todos somos monstruos a menos que seamos redimidos por Jesús. Una teoría vil, depravada, inhumana, sobre la que basar la propia vida.

Joseph Ratzinger es un enemigo de la humanidad.

Es un enemigo de los niños, ya que ha permitido que sean violados y ha alentado la infección de sus mentes con la culpa. Está vergonzosamente claro que la iglesia está menos preocupada por colocar a los niños a salvo de violadores que por salvar almas sacerdotales del infierno. Y que su preocupación principal consiste en salvar su propia reputación a largo plazo.

Es un enemigo de las personas gay, ya que ha descargado sobre ellos el tipo de intolerancia que su iglesia solía reservar a los judíos.

Es un enemigo de las mujeres, ya que las mantiene apartadas del sacerdocio como si el pene fuera una herramienta esencial para cumplir con los deberes pastorales ¿A qué otro empleador se le permitiría discriminar en razón de sexo, sobre todo tratándose de un empleo que de forma manifiesta no requiere fuerza física ni otra cualidad que sólo se suponga a los varones?

Es un enemigo de la verdad, ya que propaga mentiras descaradas sobre la inutilidad de los condones contra el SIDA, especialmente en África.

Es un enemigo de la gente más pobre del planeta, ya que la condena a tener familias numerosas que no pueden alimentar y, con ello, a la esclavitud de la pobreza permanente. Una pobreza que casa mal con las obscenas riquezas del Vaticano.

Es un enemigo de la ciencia, ya que obstruye investigaciones vitales como las de las células madre, no con argumentos morales sino con base en supersticiones pre-científicas.

Y aunque es lo menos grave desde mi punto de vista, Ratzinger es incluso un enemigo de la propia iglesia de la Reina, ya que de manera arrogante ha asumido el desprecio de su antecesor por las órdenes anglicanas, considerándolas “absolutamente nulas y vacías”, al tiempo que trata de reclutar furtivamente vicarios anglicanos para apuntalar su propio penoso y decadente panorama sacerdotal.

Finalmente, y quizás es lo que más me preocupa personalmente, es un enemigo de la educación. Dejando de lado el duradero daño psicológico causado por la culpa y el miedo y que han hecho infame a la educación católica en todo el mundo, Ratzinger y su iglesia alimentan una perniciosa doctrina educativa: pretender que la evidencia constituye una base menos confiable para creer en algo que la fe, la tradición, la revelación y la autoridad, sobre todo su autoridad.

Richard Dawkins, de 69 años, estudió en Oxford. Es un biólogo evolucionista, defensor muy conocido del ateísmo y autor de 10 libros. El último es Evolución. El mayor espectáculo sobre la Tierra.

Fonte: sinpermiso.es

Reforma da Lei Electoral: asina por "unha persoa, un voto"

2010-10-14T17:16:00.007+02:00

Esta semana, o Congreso dos Deputados vai aprobar cambios na Lei Electoral, non obstante, seguirá sen achegarnos ao principio democrático de "unha persoa, un voto".

Protesta mandando esta carta aos deputados e deputadas membro da Subcomisión parlamentaria sobre posibles modificacións da Lei Electoral Xeral.

Para que unha persoa, valga un voto, e non haxa dous millóns de sufraxios sen representación parlamentaria.

Radio Rexurdimento xá o asinóu e convídavos, si estades de acordo, a que o asinedes vós tamén.

Al firmar la petición estarás enviando esta carta:

Señorías:

Me dirijo a ustedes con el fin de hacerles patente mi preocupación por algo que por enésima vez, han rechazado en el Congreso.

Al parecer, esta semana van a aprobar cambios sobre la LOREG (Ley Orgánica del Régimen Electoral General de 1985), modificaciones a las que no niego su importancia, pero que, sin embargo, olvidan lo que debería acercarnos a un principio democrático por excelencia, el de: “una persona, un voto”.

Aproximarse a ese principio debería ser para ustedes –representantes del pueblo— una obligación ética, si es que, como supongo, creen ustedes en la democracia.

El hecho de que quieran mantener la falta de proporcionalidad y las disfunciones en la asignación de escaños a los distintos grupos políticos que se presentan a las elecciones, no dice mucho en su favor y sí de sus propios intereses partidistas, creando desconfianza en la opinión pública que, como ustedes saben, no tienen a la clase política, precisamente, muy bien valorada.

¿Cómo se puede entender que se mantenga esa falsa proporcionalidad que hace que algunos partidos políticos necesiten unos 66.000 votos para obtener un diputado y otro (el caso extremo de IU/ICV) necesite casi 500.000? ¿Acaso les parece democrática una ley que hace que un voto de unos partidos valga siete veces más de lo que vale el voto de otro?

Como ustedes bien saben, lo ideal para corregir este defecto sería cambiar la circunscripción electoral, pero ésta está recogida en la Constitución y no parece que ustedes estén dispuestos a cambiarla. Sin embargo, hay otras fórmulas que permiten, si no una proporcionalidad total, que haya una aproximación mucho mayor sin modificar la Constitución. De hecho una de las fórmulas sería la que, a petición del gobierno, ha sugerido el Consejo de Estado. Recomendación que ustedes han rechazado.

No es lícito que quien tiene el derecho de defender los principios democráticos elementales se opongan a que la proporcionalidad de “una persona, un voto” se pueda conseguir. No hay ninguna razón, salvo la de sus intereses partidistas para que no se acepte la reforma que ha aconsejado el Consejo de Estado. Así es que todavía están a tiempo, Basta que se pongan de acuerdo y sean capaces de anteponer una representación justa a sus propios intereses.

Si lo hacen, como ciudadanía nos daremos cuenta de que cumplen con su obligación. Porque, señorías, para que sean democráticos los acuerdos que ustedes toman, lo primero que debería ocurrir, es que la representación de la voluntad popular fuera lo más fiel posible a los votos que emite. Hoy no es así.

En sus manos queda rectificar algo que parece tan obvio.

Para asinar, fai click nesta ligazón:

http://actuable.es/peticiones/por-ley-electoral-democratica

Rosalía de Castro nunca aceptaría ese “premio”

2010-10-13T21:51:00.004+02:00

Chamamento a todas as persoas que traballan nos diversos ámbitos da cultura galega

Ante a convocatoria da Consellería de Cultura e Turismo dos «Premios da Cultura Galega», manifestamos que nin a actual Xunta nin o seu Presidente, responsables ante a Historia de lexislaren por vez primeira contra a nosa lingua, e polo tanto contra o marco xurídico e fronte ao consenso que posibilitou a súa presenza pública, poden atribuírse agora o papel de benfeitores da cultura galega.

Facemos, entón, un chamamento á sociedade e a todas as forzas políticas para recuperarmos o camiño da concordia. Un novo consenso que só pode articularse concibindo a lingua como parte esencial da nosa riqueza, nunca como problema, e que precisa agora da posición firme de todas as persoas vinculadas á cultura.

Temos o convencemento de que nin as brillantes sensibilidades nin as mellores intelixencias deste país aceptarán ser utilizadas para sancionar políticas que causan división arredor dun dos símbolos maiores da nosa convivencia. Desde esa certeza, xulgamos lexítimo non aceptar ningún premio que veña hipotecado por agresións contra a mesma cultura que se finxe exaltar con protocolario boato.

En Santiago de Compostela, Outubro de 2010

Nota: Iste blogue, Radio Rexurdimento.gal, súmase a iste chamamento.

Fonte: Prolingua, Plataforma a prol da defensa e promoción da língua galega.

Ao que a folga pode axudar…

2010-10-07T21:13:00.005+02:00

A actual conxuntura pode propiciar os encontros necesarios para materializar outra alternativa das esquerdas que contribúa a sanear os actuais modelos anquilosados e desprestixiados.

O discurso máis político e mellor construído con que se pechou a gran manifestación de Madrid, tras a folga, foi sen dúbida o de Ignacio Fernández Toxo. Pareceumo así, querida Laila, porque foi capaz de abrir unha perspectiva a medio prazo, partindo do feito incuestionable de que a alternativa para os traballadores asalariados, para os parados e para as clases medias deste país non está na dereita, senón que debe articularse nas esquerdas, aínda no caso de que Zapateiro e o PSOE "queiran suicidarse".

É curioso que unha folga, tan cuestionada nos seus resultados inmediatos, axude non obstante a xerar novos escenarios políticos, que poderían cambiar bastante o anquilosado e canso mapa político español. Todo iso vai depender de como saiban moverse dirixentes e grupos políticos, hoxe escasamente influentes, pero que dende hai tempo buscan formas e proxectos de renovación e modernización das esquerdas, que se van facendo máis necesarios, canto máis se evidencia o fracaso da socialdemocracia tradicional.

A folga xeral fixo visible a ruptura do PSOE cunha gran parte da súa base electoral e abre a posibilidade de que moitos destes votantes deserten e se vaian á abstención. Todo iso é visto con cómodo e inactivo agrado pola dereita de Rajoy, que só ten un plan: que o seu adversario se podreza por si mesmo, para así alcanzar a maioría e mesmo a maioría absoluta e, ademais, co traballo máis sucio e duro do axuste feito. Toxo, entón, colle o touro polos cornos e, dende o plano estritamente sindical, fai un chamamento de claro fondo político ao conxunto das organizacións e formacións das esquerdas, instándoas a construír conxuntamente unha renovada e moderna oferta política e unha alternativa, que rescaten ás bases sociais que están a quedar sen referente.

A verdade é, querida, que o asunto non é doado, pero tamén é certo que se vén traballando niso dende hai tempo e que a actual conxuntura pode propiciar os encontros necesarios para materializar outra alternativa das esquerdas que, ademais, contribúa a sanear os actuais modelos partidarios anquilosados e desprestixiados e a renovar a política mesma. Non teñen moito tempo, pero si o suficiente para que puidesen emerxer nas eleccións xerais de 2012. Nisto parecen estar grupos e organizacións de todo o país ligados ao ecopacifismo e ao traballo social e solidario, partidos de novo cuño como Iniciativa per Catalunya Verds, Espazo Plural ou a Fundación Equo, especialmente disposta a participar na configuración dun proxecto deste tipo, ou a propia Esquerda Unida. Esta última especialmente necesitada dunha seria renovación e de altas doses de xenerosidade política para desfacerse de vellos hábitos partidistas moi burocratizados que, a día de hoxe, lastrarían modelos organizativos e políticos renovados, máis abertos e máis participativos. Que é o que precisamente se demanda dende a sociedade civil e dende a cidadanía máis consciente e motivada.

Os sindicatos, pola súa banda, ademais de con discursos como o de Toxo, deben contribuír coa súa propia renovación interna. E isto non polos ataques furibundos e inxustificados que están a recibir por parte dos sectores máis reaccionarios, senón polas sas e acertadas críticas que lles chegan lexitimamente dende a sociedade. Pecharse en banda a toda autocrítica e renovación, a causa daqueles ataques, sería a mellor forma de ser derrotados e separado da súa espléndida base social.

En fin querida, habemos de estar atentos ao que esta folga xeral, tan controvertida, puidese non obstante contribuír a cambiar.

Un bico.

Fonte: laopinióncoruña.es

29-S NÓS, O POBO

2010-10-07T07:53:00.005+02:00

A Folga Xeral foi un éxito de convocatoria. Non paga a pena entrar en guerras de cifras. Eles, os mercadores que manexan "os mercados", os gobernantes, que cederon ás súas esixencias, a oposición de dereitas que espera o seu momento acazapada, pero deixando claro que o Goberno se quedou curto. Eles, os empresarios corruptos, os especuladores, os do pelotazo inmobiliario, os do alto beneficio, doado, e rápido. Eles saben que a Folga Xeral foi un éxito.

Eles, os piquetes antifolga de Esperanza Aguirre, ditando servizos mínimos abusivos, a sabendas da súa ilegalidade. Os piquetes empresariais que sementan o medo e ameazan con despedimentos. Os piquetes de Televisión Dixital e radios concedidas polo Goberno Aguirre a tertulianos paniaguados, que se fan de ouro cada día axitando o anticonstitucionalismo neocon, negador de dereitos e liberdades. Eles saben que a Folga Xeral foi un éxito.

Nós, o pobo, tamén o sabemos. Sabemos que millóns de traballadores e traballadoras secundamos a Folga Xeral. Que paramos as empresas e enchemos as rúas, esixindo ser escoitado, nas nosas xustas demandas para cambiar as políticas que agraden dereitos laborais e sociais.

Nós, o pobo, falamos nas urnas, pero ao votar non damos cheques en branco. Nós, o pobo, falamos cada día. Reivindicamos, propoñemos, negociamos, mobilizámonos.

Organizámonos en sindicatos, organizacións veciñais, organizacións de nais e pais, feministas, ecoloxistas, xuvenís, culturais, de cooperación. Unhas organizacións libres que vertebran as moitas voces da sociedade.

A sociedade falou con claridade, con serenidade, con firmeza. Nós o pobo non daremos marcha atrás. Ou se cambian as políticas ou se cambian os políticos e a política. Explícoo. En democracia, Igrexa e Estado están separados, o cal non está moi claro neste país. Ademais significa que o Estado e a Sociedade teñen vida propia. A liberdade política correspóndese coas liberdades públicas e cidadás. A política e os políticos gobernan mirando á sociedade, cara ás propostas e necesidades da sociedade. Dese diálogo permanente depende a saúde democrática das nosas sociedades.

Cando o diálogo se rompe, o conflito agudízase e, exprésase, a través das canles democráticas, como a manifestación ou a folga.

O dereito a manifestarse encóntrase perfectamente normalizado. O dereito á folga, parece, pola contra, unha traxedia nacional cada vez que se convoca. É necesario normalizar o dereito de folga.

Unha folga, por máis xeral que sexa, non significa a paralización das cidades ou os países, nin debe supoñelo. Os datos de consumo enerxético indican que vivimos o día ao nivel dun domingo, o cal significa que só funcionou o que funciona nun domingo ou festivo.A Folga Xeral desenvolveuse con mínimos incidentes. Os únicos feridos son membros de piquetes. As empresas pasaron e as rúas enchéronse. A Folga Xeral foi un éxito. Os traballadores e traballadoras demostramos, unha vez máis, que somos o mellor valor que ten España. Que se pode intentar gobernar sen nós e nós pero non en contra.

Agora o Goberno ten na súa man a posibilidade de gobernar mirando e escoitando á sociedade. Esperemos que o faga, porque esa é a vontade da sociedade española. Nós, o pobo, falamos.

Javier López
Secretario Xeral de CC.OO. de Madrid.

29-S: blogue en folga

2010-09-28T17:56:00.004+02:00

Carta abierta a los que el 29-S no irán a la huelga

2010-09-27T17:25:00.006+02:00

(Por mis hijos, por vuestros hijos, pensároslo, no quedaros con los brazos cruzados)

YO VOY. Eso lo sabe cualquiera que me conozca a la corta, media o larga distancia. Y no voy por mí, evidentemente que no.

A mí no me van a despedir por dos gripes y una gastroenteritis poniendo sobre la mesa 20 días por año trabajado. Ni voy a sufrir la precarización y temporalidad laboral más grande de la historia de la democracia. Soy funcionaria. Tampoco van a congelar mi pensión porque, cuando llegue el día, voy a cobrar la cantidad máxima que la ley permite. Quizás por ello hay tantas compañeras y tantos compañeros que sí que van a ir a trabajar el miércoles. El egoísmo y la insolidaridad se extienden como La Nada en la Historia Interminable, esa es la cruda realidad.

En base a ello, el miércoles yo también podría ir a trabajar mi Escuela, tranquilamente, y ahorrarme, así, los también necesarios para mí ciento y pico de euros que me van a descontar.

Pero YO VOY. Voy en defensa propia pero, sobre todo, voy en defensa de mis hijos y de su futuro. Porque a ellos sí que les estamos condenando a un futuro laboral y social de una agresividad neoliberal sin precedentes. Y mi obligación como madre es luchar por dejarles un mundo mejor del que nosotros hemos disfrutado a costa de la lucha de tantos, no peor.

“Esta huelga general debería ser un grito, un plante y una línea a seguir por parte del movimiento obrero y la sociedad civil española, a fin de defender el patrimonio que heredamos de nuestros antepasados y el futuro de nuestros hijos” dijo ayer en Madrid Almudena Grandes.

“Se trata de dejar oír nuestra voz contra los especuladores y sus cómplices. Se trata de levantar nuestra palabra contra los que quieren servirse del silencio para humillarnos y justificar sus negocios indecentes. La ciudadanía europea debe hacerse protagonista y dejar claro su rechazo a los orígenes y la gestión de la crisis. La ciudadanía debe recordar que Europa les pertenece y que los políticos responden ante ella, no ante el fondo Monetario Internacional” dijo Miguel Ríos.

Esta reforma laboral no la esperábamos "ni en nuestras peores pesadillas, ¡ ni en los mejores sueños del presidente de la patronal CEOE, Gerardo Díaz Ferrán!", exclamó Toxo,

Bajo la excusa de hacer sostenible el Estado de Bienestar, se reducen derechos conquistados tras ardua y larga lucha. Para mantenerlo, dicen, se debilitan una y otra vez sus pilares hasta su práctica demolición tomando medidas a favor de quienes nos han metido en una crisis que sólo beneficia a los que más tienen. Pero nos la quieren hacer pagar a todos, se la quieren hacer pagar a nuestros hijos.

Esta reforma laboral no tiene relación con el recorte del déficit ni con la contención del gasto público y lo sabéis. Aunque hayáis decidido no ir a la huelga, lo sabéis. Tampoco busca la recuperación económica. Se dirige a otro objetivo: abarata, facilita y subvenciona el despido, obstaculizando y debilitando el control judicial del mismo, modifica de manera muy significativa las causas para los despidos objetivos por causas económicas, tecnológicas, organizativas o de producción; no impide el fraude en la contratación temporal ni impone límites eficaces a la misma, rompe el sistema de negociación colectiva sectorial a través de su inaplicación en las empresas que aleguen dificultades económicas, da un impulso a la precarización a través de las ETTs en varios sectores sensibles y de riesgo, como la construcción y las Administraciones públicas y liberaliza las agencias privadas de colocación.

Este es el futuro de vuestros hijos al que le estáis dando el visto bueno. ¿Le vais a dar el visto bueno?

No tengo mucho que perder, ya os lo he dicho, pero YO VOY. Porque, a pesar de lo que los medios de comunicación se empeñan en demostraros, la huelga del 29 de septiembre no afecta sólo al movimiento sindical. Se trata de una llamada a todos los ciudadanos y ciudadanas que estamos dispuestos a manifestar nuestra oposición a una Europa gobernada por los mercaderes. Se trata de una llamada a quienes no estamos dispuestos a que se recorten los valores cívicos, los derechos sociales y la dignidad de la ciudadanía.

¿Vosotros sí que estáis dispuestos? ¿Lo vais a permitir?

“Hay algo profundamente erróneo en la forma en que vivimos hoy. El estilo egoísta de la vida contemporánea, que nos resulta «natural» y también la retórica que lo acompaña (una admiración acrítica hacia los mercados no regulados, el desprecio por el sector público, la ilusión del crecimiento infinito) se remonta tan sólo a la década de los ochenta. En los últimos treinta años hemos hecho una virtud de la búsqueda del beneficio material hasta el punto de que eso es todo lo que queda de nuestro sentido de un propósito colectivo” leyó García Santesmases.

Hay algo profundamente erróneo en los que decidís ir a trabajar: que la resignación no os permita calibrar lo que nos estamos jugando.

¿Os vais a resignar? ¿No pensáis reaccionar ante este aluvión de medidas injustas y regresivas que reducen nuestros derechos como trabajadores y como sujetos activos en la vida social y política? ¿No pensáis hacer nada mientras sacrifican el futuro de nuestros hijos?

Si no lo hacéis llegará el día que ellos y ellas estarán sufriendo las consecuencias de este pacto maléfico entre el gobierno, la derecha y los mercados financieros. Y entonces os preguntarán: papá, mamá ¿por qué te quedaste con los brazos cruzados?

¿De verdad os vais a quedar con los brazos cruzados?, os pregunto yo.

Las cosas van mal, pero irán mucho peor para las futuras generaciones si esta huelga no es un éxito rotundo.

VICTORIA GEIJO

Declaración de apoio á folga xeral do 29-S

2010-09-25T00:28:00.005+02:00

Radio.Rexurdimento.gal, adhírese ao contido do Manifesto Público do colectivo NAMENTRAS, de apoio á folga xeral convocada para o vindeiro 29 de setembro, polos sindicatos de clase. Iste blogue, que hónrase en formar parte da asociación socio-cultural NAMENTRAS, anima a tódolos seus amigos a espallar este Manifesto. Grazas.

MANIFESTO DE NAMENTRAS EN APOIO DA FOLGA XERAL DO 29-S.

1. A reforma laboral aprobada polo Goberno supón a maior agresión aos dereitos laborais dos traballadores dende o inicio da democracia.

2. A crise económica non ten as súas causas nin as súas respostas no mercado de traballo. Como a experiencia demostra e a mellor literatura económica pon de manifesto, ningunha reforma laboral serviu para crear emprego, senón que a recuperación económica e o crecemento provén doutros factores. Por iso a reforma do mercado de traballo impulsada polo Goberno non ten relación ningunha co recorte do déficit nin coa contención do gasto público. Tampouco busca a recuperación económica. Persegue estes obxectivos: abaratar, facilitar e subvencionar o despedimento, obstaculizando e debilitando o control xudicial deste; modificar de xeito claro as causas para o despedimento obxectivos por motivos económicos, tecnolóxicos, organizativos ou de produción; non impide en absoluto a fraude na contratación temporal, rompe o sistema de negociación colectiva sectorial, dá un forte impulso á precarización a través das ETTs. e liberaliza as axencias privadas de contratación. A reforma laboral aprobada polo Goberno sitúa a España nos niveis máis baixos de protección dos traballadores europeos, aumenta o autoritarismo na empresa e erosiona de tal forma os dereitos e garantías laborais que deteriora profundamente o sistema democrático de relacións laborais.

3. A reforma laboral é unha peza máis do xiro político que o goberno deu en materia económica e social que de iniciou co recorte de 50.000 millóns de euros, continuou co plan de axuste (conxelación de pensións e rebaixa salarial dos empregados públicos), fortes recortes no investimento público e pretende continuar coa anunciada reforma do sistema público de pensións ou a privatización das Caixas de Aforros.

4. Cando un Goberno como o que preside Zapateiro en metade da lexislatura cambia radical e abruptamente o seu proxecto político e abandona o programa que lle levou ao poder, rompendo desta forma o contrato cos cidadáns, só existen dúas saídas políticas diferentes. A primeira, que o Goberno convoque eleccións xerais para someter á cidadanía o seu novo programa político.A segunda consiste na mobilización social para que o Executivo rectifique a súa política. Como unhas eleccións só as pode convocar o presidente do Goberno, e este non parece disposto a tomar semellante decisión, aos sindicatos só lles queda o recurso da mobilización democrática da cidadanía. E esta resposta, se quere estar á altura do desafío do Goberno, non pode ser outra que unha acción de carácter nacional, é dicir, unha folga xeral.

5. Por suposto, os sindicatos non só teñen o dereito constitucional de promover unha acción desta envergadura, senón que, ademais, nas actuais circunstancias os asiste toda a razón. Por todo iso, a "Asociación sociocultural NAMENTRAS" como tantos outras asociacións sociais e culturais, quere mostrar publicamente o seu apoio aos sindicatos e á convocatoria de folga xeral realizada por estes para o día 29 de setembro.

En Galicia, 23 de setembro de 2010.

http://www.namentras.org/

FOLGA XERAL

2010-09-22T22:33:00.003+02:00

Parece necesario e oportuno recordar que os sindicatos españois fixeron unha achega impagable á conquista da democracia, á moderación política en momentos moi delicados e, dende logo, á defensa dos dereitos dos traballadores, á cohesión social e á estabilidade política do país. Por iso non é de recibo o intento de descualificar as institucións sociais que, como os nosos sindicatos, máis contribuíron ao benestar social e á estabilidade democrática.

Enlazo o post dos benqueridos e prezados compañeiros e compañeiras de NAMENTRAS no dia de hoxe..

Fái click eiquí.

A Coruña: Acto público "As razóns da folga xeral"

2010-09-13T11:45:00.005+02:00

A asociación socio-cultural NAMENTRAS, identificada cos argumentos que xustifican a convocatoria unitaria de folga xeral do vindeiro día 29-S realizada polas centráis sindicáis, e dando continuidade ao seu compromiso nese obxectivo de ser un resolto punto de encontro e de anállise ao servizo da sociedade, quere aproximar a información e o debate ao conxunto da cidadanía coruñesa.

Con ese motivo, organizamos este Acto Público, informativo e de debate, que desenvolveráse como sigue:

ACTO PÚBLICO CON COLOQUIO. "AS RAZÓNS DA FOLGA XERAL"

Mércores, día 15 de setembro, as 20:00 horas, no salón de actos do Circo de Artesáns, (rúa S. Andrés, 39 da Coruña).

Relatores:

- José Antonio Gómez Gómez, secretario xeral da UXT-Galicia.

- Xosé Manuel Sánchez Aguión, secretario xeral do S.N. de CC.OO. de Galicia

Agardando contar coa súa habitual colaboura da difusión da convocatoria deste acto público, aproveitamos a ocasión para expresarlles a nosa consideración máis distinta e cordial saúdo.

Atentamente,

NAMENTRAS

Toxo aseguró que "el día 29 va a haber un huelgón en este país"

2010-09-08T21:18:00.008+02:00

Los secretarios generales de CCOO y UGT, Ignacio Fernández Toxo y Cándido Méndez, se mostraron este miércoles, en su intervención en el Fórum Europa, convencidos del éxito de la convocatoria de huelga general del próximo 29 de septiembre. En su intervención en el foro, organizado por Nueva Economía Fórum, Toxo aseguró que "el día 29 va a haber un huelgón en este país" y defendió que "no todo está perdido" para los sindicatos en su lucha contra las medidas aprobadas por el Ejecutivo en la reforma laboral y en el plan de ajuste del gasto público. Por su parte, Méndez aconsejó al Gobierno que "tome nota" del éxito de la huelga general celebrada este martes en Francia.

No obstante, aseguró que, si en España el próximo 29 de septiembre se registraran las mismas cifras de participación que en el país galo, “los mismos que hoy hablan de éxito, hablarían de un fracaso”.

Preguntados sobre si están preocupados ante la falta de entusiasmo que la huelga despierta en la sociedad, Toxo respondió que “ahí está el reto” y añadió que “es un estímulo”.

Sin embargo, sobre las encuestas que muestran esa falta de interés por la huelga, el líder de CCOO defendió que este tipo de estudios “se repiten y con los mismos resultados” antes de cada convocatoria de paro general.

Además, sacó una visión distinta a la dada por los medios de comunicación de estas encuestas y celebró que “ya hay cinco millones de trabajadores que tienen pensado participar en el paro”.
Sobre este tema, Méndez destacó que estos datos muestran que “ha crecido el sentimiento de que la huelga es justa”, por lo que el objetivo de los sindicatos es “conectar la sensación de que la huelga es justa y necesaria con la participación”. “Y yo creo, sinceramente, que lo vamos a conseguir”, añadió.

MÁS PARO

Por otro lado, el líder de CCOO recordó que “después del día 29 vendrá el 30”, y advirtió de que “este país va a tardar en salir de esta situación”.

Así, Toxo subrayó el peligro de que la tasa de paro se mantenga “altísima durante varios años”. En su opinión, las medidas adoptadas por el Gobierno “pueden derivar en la instauración de una tasa estructrual de paro por encima del 20%”. Además, auguró que, tras la subida de agosto, el desempleo seguirá creciendo en lo que queda de año e, incluso, durante parte del próximo ejercicio.

“Ojalá me equivoque, pero más allá de la estacionalidad del dato de paro de agosto, los meses de septiembre, octubre, noviembre y diciembre, y probablemente buena parte del año que viene, serán de crecimiento del desempleo”, advirtió. Por su parte, Méndez defendió que la huelga viene motivada por el “aluvión de medidas injustas e injustificadas” tomadas por el Gobierno “y que justifican más, que de sobra, la huelga general”.

Fonte: nuevaeconomiaforum.org

Acto público: AS RAZÓNS DA FOLGA XERAL

2010-09-08T19:49:00.003+02:00

Os demócratas na encrucillada ou ZP e a fé do converso.

2010-09-03T01:32:00.008+02:00

José Luis Rodriguez Zapatero está actuando coa fé do converso e, cecáis, debería de reflexionar sobre a súa obsesión a permanecer no poder a calquera prezo, renunciando ao programa electoral que levóuno á presidencia do goberno e entregandose con convicción e énfase ás políticas máis ultra-neoliberais e antisociáis da Unión Europea. Pero non o fará.

Zapatero puido alcanzar avances progresistas fundamentais que permanecerían durante xeracións. Afrontar esta crise loitando polos homes e mulleres traballadores contra os privilexios e o poder; a defensa do ben común fronte aos intereses egoístas; a garantía da plena igualdade política e o traballo en colaboración para abordar os retos mundiais colectivos. Pero decidiu todo o contrario.

Recomendo moi vivamente, a lectura do artigo de John D. Podesta que foi xefe de Gabinete do ex presidente Bill Clinton e na actualidade é conselleiro delegado e presidente do Center for American Progress, un laboratorio de ideas progresista de Washington, que colabora coa Fundación IDEAS de Madrid.

A pesar de unas cuantas victorias legislativas reales e importantes -una sanidad asequible para todos, la reforma de Wall Street- y las rápidas medidas de largo alcance para prevenir la catástrofe económica, los sondeos indican que los demócratas van a sufrir pérdidas sustanciales en las próximas elecciones al Congreso. Es un trago amargo solo dos años después de que el presidente Obama obtuviera una victoria abrumadora con una marea de apoyo popular y el respaldo de un movimiento progresista revigorizado.

Tras un verano difícil, caracterizado por el escaso crecimiento del empleo y las informaciones constantes sobre el vertido de petróleo en el golfo de México, los índices de aprobación de Obama han caído a su nivel más bajo. Además, los estadounidenses han visto desagradables batallas legislativas, aún más enconadas por la implacable oposición y los insultos de los republicanos. Lo normal es que los votantes desahoguen su frustración sobre todo con los demócratas, el partido en el poder.

Los lastres más pesados para el Partido Demócrata son la lentitud de la recuperación económica y el escaso crecimiento del empleo. El presidente y su equipo tienen el mérito de haber impedido que la economía entrara en caída libre y pasara de la recesión a la bancarrota total -con lo que se calcula que se han salvado ocho millones de puestos de trabajo-, pero les servirá de poco en las urnas. Hoy, uno de cada 10 estadounidenses no puede encontrar trabajo, y sigue habiendo cifras sin precedentes de parados de larga duración.

Además de los problemas que supone la lenta recuperación, al presidente Obama le ha perjudicado también una paradoja política. Llegó al cargo con un programa político muy necesario y extraordinariamente ambicioso, sostenido en una marea de retórica pospartidista que prometía acabar con el áspero sectarismo de Washington.

Sin embargo, una vez en la Casa Blanca, le aguardaban dos problemas. En primer lugar, para transformar sus ideas en leyes, la Administración tenía que trabajar con el Congreso. Su equipo emprendió una estrategia legislativa de gobierno que hizo que las informaciones diarias sobre los éxitos y los fracasos del presidente estuvieran muy unidas al espectáculo de Capitol Hill.

Segundo, el presidente Obama se encontró con una derecha republicana fanática que se negó -con frecuencia a instancias del movimiento extremista del Tea Party- a colaborar con el presidente y los demócratas. Los dirigentes conservadores ponían en tela de juicio no solo las políticas del presidente, sino su patriotismo e incluso, demasiadas veces, su nacionalidad.Pronto se vio que era imposible triunfar en el intento de asentar los pilares de su agenda estratégica, que el país necesitaba por encima de todo, y al mismo tiempo, facilitar la llegada de una era más civilizada y menos partidista en la política estadounidense.

Como consecuencia, el presidente y su equipo han pasado casi todo el tiempo tratando de asegurarse votos cruciales de determinados demócratas en el ruidoso Senado, adelantarse a los planes tramados por los republicanos y combatir la histeria conservadora que llenaba los medios audiovisuales. La Casa Blanca se colocó a la defensiva y dedicó demasiado poco tiempo a aclarar sus prioridades generales a una población confusa y angustiada. La gente, sacudida por la recesión, se siente cada vez más frustrada porque la división entre los dos partidos políticos parece mayor que nunca, y Obama no ha podido cumplir su promesa de campaña de acabar con la estridente guerra partidista.

Obama y su equipo promueven asimismo un admirable pragmatismo a la hora de poner a prueba sus políticas: hacer lo que funciona independientemente de la ideología.

Pero, con la decisión de defender sus políticas solo por su valor pragmático y no como un argumento filosófico coherente y sostenido a favor de una actividad afirmativa del Gobierno, han perdido la oportunidad de alimentar el movimiento que dio fuerza a Obama como candidato. Es decir, los demócratas han perdido el control de la narración política.

Lo bueno es que el presidente Obama se ha centrado y ha tenido éxito en su prioridad más importante: sentar las bases de una economía fuerte y justa. Los estadounidenses entienden que el ex presidente George W. Bush y los republicanos hundieron la economía en un profundo pozo, por lo que, cuando la recuperación se afiance y el ritmo de creación de empleo aumente, el presidente debería mejorar sus perspectivas.

Por consiguiente, aunque es probable que los demócratas sufran derrotas importantes en las elecciones de noviembre al Congreso, hay una cosa segura: Obama ya ha obtenido victorias progresistas fundamentales que permanecerán durante generaciones. La lucha por los hombres y mujeres trabajadores contra los privilegios y el poder; la defensa del bien común frente a los intereses egoístas; la garantía de la plena igualdad política y el trabajo en colaboración para abordar los retos mundiales colectivos no son cosas de un momento.

Si el presidente Obama mantiene su compromiso con estos principios progresistas en sus futuros años de Gobierno -y logra que la población sea consciente de las promesas que ha cumplido y que va a cumplir-, Estados Unidos será un país más fuerte y más justo gracias a ello.

Y, como los ex presidentes Ronald Reagan y Bill Clinton, que sufrieron derrotas a mitad de mandato pero luego obtuvieron unas victorias impresionantes en la reelección, los primeros éxitos políticos de Obama servirán seguramente de base para el triunfo a largo plazo de la política progresista en Estados Unidos.

Fuente: elpais.com

Clasificación sanitaria das CC.AA. A peor sanidade, en Madrid, Galicia, C. Valenciana e Canarias

2010-09-02T01:03:00.006+02:00

A Comunidade Valenciana, Canarias, Galicia e Madrid contan cos servizos sanitarios máis deficientes de todo o país, segundo un informe da Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública (FADSP), que puntúa a Navarra e a Asturias como as autonomías con mellores servizos sanitarios.

Segundo este informe, referido a 2010 e presentado hoxe en rolda de prensa polo voceiro da FADSP, Marciano Sánchez-Bayle, as catro comunidades máis deficitarias reincidiron dende o ano 2004 en copar os últimos postos. A xuízo de Sánchez-Bayle, no caso das comunidades que saen máis desfavorecidas, e máis en concreto no caso da Comunidade Valenciana e Madrid, os "puntos negros" que as sitúan á cola son o seu baixo gasto sanitario per cápita "de xeito sostido" e a aposta pola privatización.

A clasificación presentada pola FADSP tamén puntúa a cinco comunidades polos seus bos servizos sanitarios: Navarra, Asturias, Castela-A Mancha, Castela e León e Aragón. Con servizos aceptables sitúanse: Baleares, Extremadura, País Vasco e La Rioja mentres que cunha oferta sanitaria "regular" se encontran Andalucía, Cantabria, Catalunya e Murcia.

Segundo explicou o voceiro, os parámetros utilizados para puntuar as comunidades son: o gasto sanitario per cápita, o número de camas por mil habitantes, a existencia de equipos de tomografía, a media de tarxetas sanitarias por médico, a mortalidade infantil, o gasto farmacéutico e a valoración dos cidadáns e o seu índice de satisfacción, entre outros.

Sánchez-Bayle destacou que o obxectivo deste sétimo informe é ver as diferenzas entre comunidades unha vez que as competencias sanitarias xa foron transferidas e destacou o feito de que, por exemplo, en gasto sanitario per cápita haxa diferenzas entre rexións de ata 500 euros.

Así, a autonomía que máis gasta en sanidade é o País Vasco con 1.623,08 euros per cápita moi por enriba de Baleares que só inviste 1.066,37 euros. En opinión do voceiro da FADSP, tamén chama a atención que mentres unhas comunidades, como Catalunya, dispoñen de 4,50 camas por mil habitantes, na Comunidade Valenciana só haxa 2,69.

Ademais, destacou que en relación á cita previa en atención primaria, o 68,50 por cento os asturianos que a solicitan conseguen cita para o día seguinte fronte a só un 11 por cento dos canarios. O voceiro informou de que na puntuación global dos servizos sanitarios das comunidades -onde a máxima é 78 e a mínima 19- se obtivo unha media nacional de 44,05 e rexístrase unha diferenza de ata 30 puntos entre Navarra, que ocupa o primeiro lugar polos seus bos servizos, e a Comunidade Valenciana, que vai no último.

Fonte: Dempeus

«O fin da folga é botar abaixo a reforma laboral, estea aprobada ou non»

2010-08-29T23:26:00.003+02:00

O secretario xeral de CC.OO. acusa ao Executivo de «renderse» aos mercados, renunciar ao ideario da esquerda e estar «a piques de arruinar» quince anos de Pacto de Toledo

A un mes exacto da folga xeral, Ignacio Fernández Toxo (Ferrol, 1952), secretario xeral de Comisións Obreiras, é consciente do «desánimo» da sociedade española -plasmado nos máis que discretos resultados das últimas manifestacións- ante a situación económica, pero se mostra convencido de que a mobilización terá éxito. Unha folga que, ademais de constituír unha protesta contra a reforma laboral, será tamén «preventiva», disuasoria ante «outras medidas na mesma liña que alguén tivese a tentación de despregar a partir dos próximos Orzamentos Xerais do Estado». Porque Toxo acusa ao Executivo de haberse rendido aos mercados, renunciando á ideoloxía da esquerda, e teme novos recortes. Pero advirte: «O Goberno debería aprender a lección da socialdemocracia alemá, que perdeu as eleccións polo mesmo tipo de medidas que agora están a tomar aquí».

-¿Senten traizoados con esta reforma laboral?

-Non empregaría a palabra traizón. Defraudado si, porque un espera dun Goberno que se declara de esquerdas outro comportamento, outras formas de ver as relacións no mundo do traballo. é unha reforma que non vai xerar emprego, porque o emprego xérao a economía, o seu crecemento, e este verase limitado polos recortes aprobados. é unha reforma que abre en canle gran parte dos dereitos laborais no noso país, desde a negociación colectiva, ao despedimento a flexibilidade, etcétera.

-Conxelación de pensións, recorte salarial para os funcionarios, tesoira ás políticas sociais, subida fiscal... da man dun Executivo que abanderou o contrario. ¿Que cambiou? ¿é reversible?

-Reversible creo que é. Agora, o dano que se faga dependerá do tempo que permanezan esas políticas. E fai ben en porlle puntos suspensivos, porque creo que isto non terminou aquí. Espero ver a orientación dos Orzamentos para o 2011 para comprobar o nivel de profundización en determinadas dinámicas. ¿Que cambiou? Que Europa se rendeu aos mercados, ao interese da especulación financeira. O xiro, a involución, produciuse na reunión do Ecofin do 7 de maio. ?

-Folga xeral nun mes. ¿Non temen que a xente se mostre máis desalentada que combativa?

-[Silencio]. Imos tratar de combater o desánimo.

-Porque desánimo hai...

-É certo. Aquí tratouse de anestesiar á sociedade, está a tratarse de esparcir a idea de que só hai unha forma de facer as cousas, de que só cabe a resignación, para que a xente mantéñase nesa zona de apatía que permita que as medidas máis lesivas póidanse ir abrindo paso. E hai que combatelo. Esta non pode ser a sociedade que constrúa o futuro, e creo que, a pesar das dificultades, imos conseguir mobilizar á xente e facer unha gran folga, porque as medidas que se están tomando fana absolutamente necesaria. Ademais, temos a un gran propagandista: o ministro de Traballo.

-¿O 29-S pode ser o rejón definitivo a éraa Zapatero ?

-Non é o obxectivo. Quen se está empeñando máis en porlle fin a esta etapa é o propio Zapatero e o seu Executivo.

-¿E que esperan da folga? ¿Cal é o obxectivo?

-O fin da folga é botar abaixo a reforma laboral, estea aprobada ou non, pero tamén tratar de cambiar outras políticas, ademais da laboral. O Goberno non pode permanecer insensible ao que espero sexa unha gran contestación cidadá.

Fonte: lavozdegalicia.es

Que fan os sindicatos por nós?

2010-08-27T17:17:00.005+02:00

Achados os corpos de tres guerrilleiros en Triacastela

2010-08-24T12:28:00.004+02:00

A defensa duns ideais políticos e a súa condición de sindicalistas acabaron levando ante o pelotón de fusilamento a tres mineiros do Bierzo que fuxiron ao monte xusto ao estalar a Guerra Civil. Pasados case 57 anos, onte foron localizados os seus corpos na parroquia de Vilabella, no municipio lucense de Triacastela, onde foran enterrados nunha foxa común.

Os membros da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH), cun equipo de dous arqueólogos e oito voluntarios, non tiveron que buscar moito. Comezaron pouco despois do mediodía e a primeira hora da tarde xa deron cos cadáveres dos tres mineiros leoneses que, fuxindo da represión, abandonaran os depósitos de carbón para refuxiarse á sombra do bosque, onde sobreviviron durante sete anos.

Pedro Voces Canóniga, veciño de Villabuena; Antonio Vega Guerrero, de San Juan de Mata, e Félix Yáñez González, de Campelo, todos eles con idades comprendidas entre os 28 e 30 anos, fuxiron ao monte en 1936. A súa agudeza axudoulles a burlar en varias ocasións o cerco das forzas de seguridade franquistas. Ata que o 12 de novembro de 1943 foron capturados e fusilados sen miramentos pola Garda Civil.

A insistencia das familias das vítimas foi determinante para que a ARMH tivese constancia do caso e se decidise a acometer a exhumación. Os tres proviñan de familias con claras inclinacións esquerdistas e republicanas. O caso máis rechamante é o de Pedro Voces Canóniga: catro dos cinco irmáns botáronse ao monte e fixéronse maquis. Tres deles remataron os seus días fusilados e o outro cumpriu prisión durante 16 anos tras entregarse voluntariamente á Garda Civil.

Tamén Antonio Vega Guerrero pertencía a unha familia de represaliados. Despois de que o seu irmán Luciano fose paseado polos franquistas, tomou a determinación de fuxir ao monte. Voces e Veiga, xunto ao terceiro fusilado, Félix Yáñez González, de orixe biscaíña, formaban parte "probablemente da CNT", segundo o vicepresidente da ARMH, Santiago Macías, xa que as súas familias se movían no ámbito do anarcosindicalismo. Primeiro botáronse ao monte no Bierzo pero acabaron pasando a Galicia suponse que destinados polos mandos da Federación de Guerrillas León-Galicia, fundada en 1942.

Segundo conta Macías, pénsase que os traizoou un compañeiro do maquis, quen indicou á Garda Civil o seu escondedoiro e os condenou así ao pelotón de fusilamento.

Fonte: elpais.com

Cambiar de política, defender os dereitos sociolaborais.

2010-08-22T20:46:00.009+02:00

A crise económica non ten as súas causas nin as súas respostas no mercado de traballo. A nosa experiencia ensínanos que ningunha reforma da lexislación laboral serviu para crear emprego, senón que a recuperación económica e o crecemento proveñen doutros factores. O panorama español mostra grandes desequilibrios sectoriais e territoriais, na conformación do mercado de traballo coa mesma lexislación laboral estatal.

A reforma do mercado de traballo promulgada polo RDL 10/2010, do 16 de xuño, é prexudicial porque impón un cambio desigual na regulación do traballo que empeora e fai retroceder as garantías sobre o emprego dos traballadores. E é contraproducente porque desgasta o diálogo social como método de goberno proporcionado das relacións laborais e porque fracasa na intención de cambiar o modelo de crecemento sobre o que se deben asentar as relacións económicas e sociais nunha perspectiva de saída da crise.

A reforma laboral do RDL 10/2010 non ten relación co recorte do déficit nin coa contención do gasto público. Tampouco busca a recuperación económica. Diríxese a outroobxectivo: abarata, facilita e subvenciona o despedimento, obstaculizando e debilitando o control xudicial deste, modifica de xeito moi significativo as causas para os despedimentos obxectivos por causas económicas, tecnolóxicas, organizativas ou de produción; non impide a fraude na contratación temporal nin impón límites eficaces a esta, rompe o sistema de negociación colectiva sectorial a través do seu inaplicación nas empresas que aleguen dificultades económicas, dá un impulso á precarización a través das ETTs en varios sectores sensibles e de risco, como a construción e as Administracións públicas e liberaliza as axencias privadas de colocación.

O RDL 10/2010 sitúa ao ordenamento xurídico laboral español entre os niveis máis baixos da protección dos traballadores europeos. Aumenta o autoritarismo na empresa e erosiona as garantías dos dereitos laborais, autolesionando así de forma grave o sistema democrático de relacións laborais. Con iso ignórase que existe unha relación directa entre economías fortes con crecemento equilibrado e sistemas de plena tutela de dereitos laborais e un sindicalismo con relevantes poderes de regulación das relacións laborais. A reforma laboral aprobada impide que se fale dun cambio de modelo económico, porque non é posible desenvolver unha economía sostible e competitiva cun modelo laboral cada vez máis precario e regresivo. Considerar que o modelo laboral e o modelo produtivo non se interrelacionan mutuamente é un grave e oneroso erro que nos persegue ao longo de moitas décadas.

Máis alá da reforma laboral, o Goberno parece decidido a "queimar as naves" na súa deriva liberal de sacrificar dereitos laborais e de protección social ante os mercados financeiros e anuncia agresivos recortes en materia de pensións, así como de prestacións sociais, sanidade, servizos sociais e outras, que poderían reflectirse nos Presupostos Xerais do Estado de 2011.

Baixo a escusa de facer sostible o Estado de Benestar, redúcense dereitos conquistados tras ardua e longa loita: para mantelo, debilítanse unha e outra vez os seus piares ata a súa práctica demolición. Mentres tanto, temos unha presión fiscal sensiblemente menor que a media do noso ámbito europeo, claramente inxusta e regresiva e con insoportables niveis de fraude sen que se teña vontade decidida de perseguilo eficazmente.

Os cidadáns temos que reaccionar ante este aluvión de medidas inxustas e regresivas que reducen os nosos dereitos como traballadores e como suxeitos activos na vida social e política. Concibimos a participación democrática como un proceso permanente e continuo que non se reduce só á participación electoral para a formación dos órganos lexislativos da nación. Cremos que a folga xeral non é só unha forma de exteriorizar un conflito social amplo e profundo, senón ante todo un acto decisivo de participación democrática que expresa, mediante a paralización das actividades produtivas e de servizos dun país determinado, a importancia do traballo na sociedade do século XXI e a necesidade que se respecten os dereitos laborais como condición de cidadanía plena.

Por iso as mulleres e os homes que asinamos este Manifesto, dende a nosa variada situación de universitarios e profesionais de todo tipo, expresamos publicamente a nosa opinión, de sumarnos á convocatoria de folga xeral para o día 29 de setembro na idea que este acto de participación democrática e cidadá obrigue aos poderes públicos a cambiar de política, abandonando esta reformas globalmente regresivas e socialmente inxustas.

Radio Rexurdimento.gal, adhírese a este Manifesto e apoia á convocatoria de Folga Xeral do vindeiro día 29 de setembro de 2010.

Fonte: The Parapanda Tribune

SOBRE O USO ANTISOCIAL DA CRISE ECONÓMICA.

2010-08-21T17:31:00.005+02:00

As estratexias dos gobernos europeos para aproveitarse da crise económica como medio para proceder a "reformas estruturais" sobre as relacións de poder colectivas que se desenvolven nas relacións laborais, foron postas en sordina neste mes de vacacións polos medios de comunicación e os creadores de opinión pública, pero moitos dos membros da blogosfera de Parapanda, dende os distintos lugares nos que repousan merecidamente o verán, manteñen animadas discusións sobre o particular, como se pode comprobar na foto. Nesta ocasión comentan un artigo escrito ao alimón por Antonio Lettieri e Antonio Baylos - vellos coñecidos e amigos - que establece de forma clara o sentido e o alcance destas medidas contra a crise económica na súa repercusión sobre o modelo social europeo.

La resolución de la crisis es incierta. Puede comenzar a superarse o por el contrario agravarse, pero lo que resulta evidente es que en todo caso los niveles de desempleo en el llamado mundo desarrollado estarán muy por encima de los que hemos conocido en los años anteriores al desencadenamiento de la crisis.

No hay una receta unánime para trascender esta situación, la más grave en décadas de alteraciones cíclicas de la economía, ya totalmente globalizada. En la reunión del G-20 celebrada en Toronto en junio del 2010, se manifestaron dos estrategias bien diferentes, las que enfrentaban a Estados Unidos y a Europa. Para la administración Obama es esencial en esta fase una política de gasto público dirigida a reforzar la actividad económica y combatir el desempleo. La Unión Europea por el contrario se inclina por una política fiscal restrictiva que consiga un recorte del déficit y haga volver a las economías europeas a los parámetros de Maastricht. La diferencia entre ambos planteamientos es radical y reproduce orientaciones muy concretas de pensamientos económicos opuestos. Sin embargo, políticamente el problema es otro.

Mientras que en Estados Unidos se libra una batalla entre demócratas y republicanos sobre los estímulos a la economía financiados con el presupuesto público, en la Unión europea este debate no se da entre los gobiernos de los distintos países miembros ni entre ellos y la Comisión, puesto que todos convergen en restringir el déficit como objetivo primordial, posponiendo el crecimiento y el empleo. Y junto a este objetivo, se desliza otro no menos importante, que progresivamente va afirmándose como mucho más decisivo. Se trata de proceder a “reformas estructurales” que, a través de diversas combinaciones, se sintetizan en tres vectores: liberalización y flexibilización a ultranza del mercado de trabajo, reducción del gasto social, en especial el derivado de las pensiones de jubilación, y progresivo vaciamiento de la negociación colectiva como forma típica de regulación de las relaciones laborales.

Esta unanimidad en la política económica a seguir como antesala de las reformas abiertamente antisociales se percibe en toda Europa con independencia de la orientación política de los gobiernos nacionales, conservadores o progresistas, aunque no se extiende a toda la coloración política de la izquierda: en Francia y en Alemania, los partidos socialistas en la oposición critican la política de los cirujanos del déficit y el uso antisocial de las medidas adoptadas en el contexto de la crisis económica. La escasa izquierda alternativa defiende posiciones de resistencia y de oposición a estos planes.

Tal orientación económica, social y política es sin embargo fuertemente rechazada de forma unánime por los sindicatos europeos. En principio, a través de la acción de los sindicatos nacionales, como en el dramático caso de Grecia, pero también en Italia más allá de la inconcebible división sindical ante el gobierno de Berlusconi, en Francia mediante la continua movilización frente a Sarkozy, en Inglaterra mediante la neta oposición de la TUC al gobierno de James Cameron, en Alemania con la movilización en el sector público frente a los recortes del gasto social de Merkel, y en España, a través de la convocatoria por CCOO y UGT de una huelga general frente a la reforma laboral propuesta por el gobierno de Zapatero. En cada país se resalta algún elemento de esas políticas antisociales que se presentan como la consecuencia “natural” de las medidas anti-crisis.

La situación ha hecho que la Confederación Europea de Sindicatos convocara en fin una jornada de movilización para el 29 de septiembre en la que convergerán las protestas y huelgas de los distintos países europeos – desde la huelga general española hasta las huelgas de advertencia alemanas en el sector público, la manifestación nacional en Roma de la CGIL y las marchas previstas en Francia, Portugal y Grecia, como hechos más relevantes – y que se sintetizará en una gran manifestación en Bruselas para exigir un cambio de política de los poderes públicos y de las instituciones reguladoras de la economía en Europa que fomente el crecimiento económico con bienestar social sin recorte de derechos sociales y laborales, una protesta masiva como la que se realizó contra la Directiva Bolkestein y la liberalización de los servicios como antesala del dumping social, que culminó en una gran victoria del movimiento sindical europeo. En esta ocasión la CES convoca para afirmar que otra política es posible y que las medidas de salida a la crisis tal como están diseñadas deben ser rechazadas porque rompen el modelo social europeo en el que se basa la construcción política de la Unión europea. Es decir que el sindicalismo europeo se moviliza para rechazar la desregulación del mercado laboral mediante la liberalización del despido y la flexibilización de los salarios, la reducción del gasto social destinada a las pensiones, la privatización de los servicios todavía calificados como públicos y su sumisión atracción a la lógica de un mercado sin límites derivados de la acción política, todo ello en el contexto de unas “reformas estructurales” que persiguen un cambio estructural de las relaciones sociales de poder mediante la combinatoria de las citadas operaciones quirúrgicas a través de las reformas normativas en curso en los distintos ordenamientos nacionales.

En algunos supuestos, como en Italia y en España, estas reformas estructurales quieren afectar directamente a las estructuras de la negociación colectiva sobre las que se basan las conquistas, los derechos y la capacidad de intervención y de control de los trabajadores. Se trata de erosionar la negociación colectiva de sector que crea una red de solidaridad y da al sindicato una “voz” y un poder negociador que le permite dirigir los procesos de regulación de las relaciones laborales más allá de las concretas y cambiantes relaciones de fuerza en cada empresa, sustituyéndolo por su contrario, la decisión de las condiciones de trabajo y de los niveles salariales exclusivamente a nivel de empresa o de centro de trabajo. Este es un punto menos conocido pero también estratégico en el diseño del desmantelamiento de los derechos colectivos y sindicales que se persigue mediante el uso antisocial de las medidas anticrisis.

Es un signo de los tiempos que la izquierda política europea se encuentre dividida e impotente a la hora de presentar un proyecto renovado de sociedad en el que la actuación pública frente a la crisis apoye de forma decidida compatibilizar un amplio nivel de democracia social y de derechos colectivos e individuales de los trabajadores con la recuperación y el crecimiento económico dentro de los parámetros de la sostenibilidad ambiental y de la sociedad del conocimiento.En este escenario desgraciadamente degradado, ha aumentado la responsabilidad del sindicalismo europeo como el sujeto portador de un programa de acción que sintoniza con las mayorías sociales de los pueblos de Europa y que no se limita a la resistencia frente al desmantelamiento progresivo de elementos básicos del modelo social enmascarado por las autodenominadas reformas estructurales inspiradas en el fundamentalismo de mercado. Debe resultar evidente que, en medio de la crisis más grave sufrida tras su construcción europea, no es posible atribuir sentido y eficacia a la dimensión política de la Unión sin un programa económico y social alternativo al panorama desastroso al que conducen las políticas neoconservadoras, que han ofuscado la inspiración progresista que marcó la plataforma y los programas de acción europeos en sus momentos más elevados bajo la dirección de Jacques Delors.

Los obstáculos son sin embargo numerosos y hay una apuesta fuerte por derrotar este proyecto, a cuyo favor juega la apatía política de una gran parte de la población y la incertidumbre y el miedo que genera la crisis económica sobre las existencias personales. Serán años en Europa de inevitable y creciente conflicto social con imprevisibles consecuencias sobre el marco político y electoral que conocemos.

Antonio Lettieri. CISS (Italia) y Antonio Baylos. UCLM (España)

Fonte: Según Antonio Baylos

Congreso Internacional sobre Memoria da Guerra, Reconciliación e Cultura de Paz

2010-08-17T22:36:00.004+02:00

Os días 14 e 15 de decembro de 2010 o Proxecto de Investigación Interuniversitario “Nomes e voces” organiza, ao aveiro do Foro 2010 o Congreso Internacional: Memoria da Guerra, reconciliación e cultura de paz.

Nel, especialistas mundiais no estudo histórico e xurídico dos procesos de paz e reconciliación analizarán en perspectiva as diferentes experiencias no referente á superación de conflitos bélicos e ditaduras así como ás políticas transicionais levadas a cabo desde os diferentes gobernos.

Tamén, o punto de vista das vítimas e as accións que levan a cabo as asociacións de dereitos humanos e que están a traballar na recuperación da memoria daqueles que sufriron a represión. Prestarase especial atención ao fenómeno en Europa e Latinoamérica, así como ás consecuencias xurídicas derivadas destes procesos e a lexislación que se deriva deles.

Radio Rexurdimento asistirá a iste Congreso e convidamos a tódolos amigos a participar nel.

"Carcamáns"

2010-08-17T21:02:00.003+02:00

"Carcamáns", do director Marcos Nine, tenta transmitir, coas imaxes e os testimonios dos afectados pola marea negra do Prestige, a épica e o valor que os mariñeiros da illa de Arousa demostraron nos tres días cruciales da crisis, aqueles días nos que loitaron coas suas propias mans para extraer o fuel do mar.

Aproveitando a crise para liquidar as Caixas

2010-07-22T10:32:00.004+02:00

Parece que chegou o momento de todos aqueles que durante moito tempo estiveron a desexar fincarlle o dente ao pastel das Caixas de Aforros. E cabe dicir que necesitaron moito tempo e que agora a crise financeira lles dá a oportunidade para facer realidade o que ata agora se lles negara....

A principios dos anos 80 do século pasado titulei un artigo en El País, "A Bancarización de las Cajas de Ahorro", que por certo me custou un expediente de despedimento posteriormente sobresido, no cal xa denunciaba o intento de apoderarse das Caixas. Anos despois en pleno Goberno do PSOE, Carlos Solchaga deu vida ás cotas participativas, que xa foron contestadas polo sindicalismo de clase, en especial CCOO como sindicato maioritario, como un intento para iniciar a privatización das Caixas. Dicíase entón e agora demóstrase que: "comézase por crear unhas cotas sen dereitos políticos e despois dánselles eses dereitos ao formular o feito de Como non van ter dereitos os que se xogan o seu capital?

A pesar do intento, a cousa non pasou a maiores pois a ofensiva do sindicalismo deu por descontado que a Caixa que emitira cotas participativas sería porque era unha caixa con problemas.

Con posterioridade o Goberno do Partido Popular e o ministro Rato, intentaron darlle un novo impulso que foi así mesmo estéril, e unicamente unha Caixa con problemas, como se demostrou, a Caixa de Aforros do Mediterráneo emitiu cotas dese tipo. Outras pensárono pero non se atreveron a dar o paso.

Pero agora si. Agora chegou o tanto tempo e por tantos poderes desexou, momento de intentar unha privatización en toda regra e de forma rápida, aproveitando o "totum revolutum" da crise financeira. Agora por fin os bancos poderán respirar aliviados e comezará a afiar os seus dentes para facerse con parte do pastel, agora moitos poderes fácticos económicos, algúns vinculados ao mundo mediático prepáranse para entrar a degüello. E agora algúns xestores de grandes Caixas poderán intentar ser émulos de Botín e tratar de perpetuar o seu poder persoal.

Xa non se trata só das cotas participativas con dereitos políticos, senón da posibilidade de converter directamente as caixas en bancos. E todo iso ante o máis absoluto silencio que trata de que a sociedade non se dea conta do atraco que se lle perpetra. Vanse privatizar e desaparecer como tales unhas entidades financeiras que ata agora, e por máis de cen anos, dedicaban unha parte importante dos seus beneficios ao desenvolvemento da sociedade, e o que é máis importante unhas entidades que impedían a exclusión financeira de importantes sectores, os máis débiles da sociedade. Agora xa todos serán como o Santander, aquí só os clientes que dean beneficio, os outros non os queremos.

E cabe preguntarse porque ante unha situación como esta que afecta á metade do noso sistema financeiro non hai quen diga nada. Pois porque os poderes políticos, todos os partidos coa honrosa excepción de IU e ICV, os poderes económicos, os propios poderes autonómicos moi afectados, os medios de comunicación, os públicos e especialmente os privados, todos eles non teñen ningún interese en que se fale do tema. Así ás poucas voces que se alzaron en contra, os sindicatos confederais CCOO e UGT, os mencionados partidos IU e ICV, así como evidentemente os sindicalistas e traballadores das Caixas que son os que saben máis do tema e serán os máis afectados e algunhas voces, poucas, do mundo académico, na práctica se lles silenciou a súa voz.

É especialmente curioso que dende onde escribo, dende Catalunya, o Conseller de Economía, o inefable Castells, gabe a reforma, e diga que se seguiu o exemplo da regulación catalá. Só cabe dicir que é un falsario, iso será en canto á presenza de políticos, pero porque non di nada da privatización que comporta, acaso o poder da Caixa e dos seus directivos fan que o pobre conseller sexa incapaz mesmo de defender as competencias autonómicas. Si, esas competencias que consagra o Estatut, que mobilizaron un millón de persoas e que van máis alá de aspectos identitarios, o que parece ignorar o bo conseller.

Ben parece que isto é imparable ante o consenso de tantas hienas, comezando por un Goberno poñer fóra de combate e un PSOE que perdeu toda a súa conciencia social, ata un PP regocijado, un Banco de España inspirador e promotor do proceso, ata chegar a uns muñidores infiltrados no mundo das Caixas, como Fainé e Rato, pasando por CiU, PNV e tantos outros, entre eles todo o mundo mediático. Enténdese agora o relevo na presidencia da CECA? y O pacto PSOE -PP para entronizar a Fainé na Presidencia, acompañado de Rato?. "I tutti contenti". Xa dixo con precisión Isidre Fainé que el só quería ser Presidente da CECA por dous anos. Polo visto non necesitará máis para enterrar as Caixas. Será algo que toda a sociedade lamentará eternamente.

Fonte: nuevatribuna.es

Faleceu «Jaíto», membro fundador da Casa das Ciencias e voceiro da Plataforma en Defensa da Democracia en Sada

2010-07-20T13:12:00.005+02:00

Juan Carlos Medal, un dos fundadores da Casa das Ciencias e o responsable técnico do Planetario, faleceu o domingo aos 63 anos tras unha longa enfermidade.

Medal, que era coñecido polos seus amigos e compañeiros como Jaíto, foi profesor no colexio dos Xesuítas, onde tamén coincidiu con Ramón Núñez Centella, co que promovería a construción da Casa das Ciencias fai 25 anos, xunto con Elena Rilo e Jesús Prado. Juan Carlos Medal tamén formaba parte da asociación de amigos deste museo científico, así como da agrupación astronómica Ío.

Así mesmo, formou parte da Plataforma Cidadá pola Democracia en Sada, onde tiven a honra de compartir con él momentos de esixencia de dignidade e de civismo activo pola democracia.

Moncho Núñez, que dirixiu os Museos Científicos Coruñeses, recordou que unha frase da exposición dedicada a Galileo polo Muncyt, que agora dirixe, -«Falarán de ti sempre as estrelas», verso que un autor barroco dedicoulle a Galileo- pódese aplicar perfectamente a Jaíto.

«É a persoa que máis horas pasou no planetario. Ensinou durante 25 anos a escolares galegos a ver as estrelas. E estou seguro de que as estrelas están agradecidas a Jaíto porque as fixo máis famosas», dixo Núñez, que explicou que «máis dun millón de nenos de Galicia escoitaron os seus comentarios. Co entusiasmo co que llo dicía deixábaos encandeados. O planetario tivo unha historia de 25 anos moi importante, serviu para que nacesen sociedades astronómicas como Ío e para intensificar a afección pola astronomía en Galicia, e débese moito ao seu traballo».

Estou moi seguro de que cando miremos o ceo acordarémonos/acordarémosnos de Jaíto.

In Memoriam.

Iniciativa Galega pola Memoria

2010-07-19T21:53:00.004+02:00

O pasado 18 de xullo presentouse, na Illa de San Simón, a plataforma Iniciativa Galega pola Memoria, nun acto no que se fixo público o documento fundacional do colectivo, formado por asociacións memorialistas e colectivos sociais e culturais galegos. Este documento está articulado en dúas partes: declaración de principios (condena do franquismo, anulación de xuízos, colaboración das Administracións nas exhumacións, supresión da simboloxía fascista, etc.) e unha relación de requirimentos dirixida á Xunta de Galicia, onde figuran, entre outras peticións, a continuidade do Proxecto Interuniversitario "Nomes e Voces".

Podedes seguir esta nova nas seccións de prensa na Web dos nosos benqueridos amigos e compañeiros de Nomes e Voces: www.nomesevoces.net.

Tamén na Web da Iniciativa Galega pola Memoria: www.igmemoria.org onde consultar a declaración de principios.

Agardamos que esta información sexa de interese. Grazas como sempre pola vosa colaboración e un saúdo cordial.

A patronal galega.

2010-07-15T21:46:00.005+02:00

Para Fontenla, presidente de la CEG, lo ideal parece ser la vuelta a formas de dominio neopatriarcal de los trabajadores, y propone reformas que dejen bien claro que cuando un trabajador cruza el umbral de la empresa queda sometido al despotismo sin brida del empresario o de sus agentes.

Como se ve, una gran aportación a la convivencia y la cohesión social del país. Después de escuchar a los Fontenla, no parece razonable que alguien se escandalice ante la respuesta que legítimamente preparan los sindicatos.

Click para ver el artículo completo de NAMENTRAS (en galego)

España: nin cultura federal, nin pluralismo nacional. Obxectivo cumprido?

2010-07-05T17:09:00.007+02:00

O presidente do goberno español, José Luis Rodríguez Zapatero mostrouse entusiasta co fallo do tribunal constitucional sobre o Estatut de Catalunya. Acurralado por unha crise que non conseguíu anticipar e polas presións da Unión Europea, as axencias de cualificación de débeda e os poderes fácticos locais, parece ter recibido a noticia da sentenza como un alivio. Como unha sorte de respiro que, como mínimo, lle permitirá quitarse de enriba unha "lea" que o persegue hai catro anos. Ao igual, empero, que noutras cuestións, o optimismo gobernamental parece baseado máis no wishful thinking que nunha análise realista da situación.

E é que a sentenza, sen ser a peor das posibles, adoece de dous vicios insalvables. O primeiro, que resulta insuficiente, a estas alturas, para sanear a perda de lexitimidade dun tribunal cuxo papel de árbitro en materia territorial se encontra profundamente cuestionado, sobre todo dende un punto de vista político. O segundo, que o propio tribunal, para alcanzar unha decisión, se viu forzado a facerse eco do sentido común medio dominante no PSOE e o PP. Para iso, trazou as súas liñas vermellas en torno ás dúas cuestións respecto das cales o Estatut podería ter suposto certo avance: a consolidación dunha maior cultura federal e un xenuíno recoñecemento do pluralismo nacional.

O goberno apresurouse en suxerir que o fallo podería ter sido máis restritivo, sobre todo se a á máis conservadora do TC tivese conseguido impoñer o seu criterio en torno a unha maioría que incluíse algún membro do sedicente sector "progresista". Iso é parcialmente verdade e en moitos casos o arsenal argumentativo máis centralista acabará engrosando os votos particulares sen afectar, como se podía temer, a decisión final nin os fundamentos xurídicos maioritarios. É posible, polo tanto, que o fallo non sexa o que os sectores máis extremistas tivesen querido. Pero de alí a pretender convertelo nunha "derrota" das teses do PP e nunha confirmación do Estatut aprobado nas Cortes existe un longo treito.

O PP impugnara 114 artigos e 12 disposicións do Estatut. Deste total, o TC declarou inconstitucionais e nulos 14 preceptos, aínda que é probable que as devanditas nulidades incidan nun sentido restritivo na interpretación doutros preceptos impugnados. Máis alá da cuestión cuantitativa, en todo caso, o problema de fondo radica noutro sitio: na aberta desconfianza que a sentenza proxecta sobre aqueles temas que poderían supoñer unha superación, en termos de autogoberno e de pluralismo, da lóxica autonómica vixente nos últimos anos.

Algúns deses temas teñen que ver sinxelamente co impulso, dentro do marco constitucional, dunha auténtica cultura federal. As limitacións impostas polo fallo, por exemplo, ao Consello de Xustiza, e con iso, ás posibilidades dunha maior desconcentración do Poder Xudicial, así como ao Consello de Garantías Estatutarias, afectan a cuestións que resultarían naturais na maioría de ordenamentos federais. E o mesmo acontece respecto dos límites á chamada lexislación básica do Estado central, que como o propio TC recoñeceu, foi un instrumento frecuente de baleirado de competencias autonómicas.

É verdade que moito do que o Estatut pretendía facer nestes ámbitos podería impulsarse a través da propia lexislación estatal. Con todo, a experiencia dos últimos trinta anos (e a dos últimos séculos, se nos remontamos ás amargas consideracións de Valentí Almirall ou do propio Pi i Margall en torno ás posibilidades dunha federalización "dende arriba") xustifica un elevado grao de escepticismo respecto destas vías.

Este escepticismo crece, en rigor, cando o que está en xogo non é só a cultura federal senón o recoñecemento da pluralidade nacional do Estado. Tamén aquí as preocupacións do TC parecen consistir en manter a raia algunhas esixencias que, no caso de Catalunya, pero tamén de Euskadi ou Galicia, se remontan como mínimo aos tempos da transición: o estatuto das linguas propias e cooficiais como linguas vehiculares, certa bilateralidade na relación co Estado, un réxime de financiamento razoable e a admisión, en xeral, dos símbolos e da identidade nacionais.

De todos estes aspectos nos que o TC intervén en termos restritivos dende a perspectiva do autogoberno, a cuestión "nacional" é quizais unha das que máis debates concitou. Naturalmente, resulta lexítimo discutir o sentido da afirmación de Catalunya como nación, democraticamente inscrita no Preámbulo do Estatut. Non obstante, as extensas disquisicións do TC acerca da devandita categoría e dos seus límites, con constantes e obsesivas apelacións á unidade e indisolubilidade da nación española, só reflicten un nacionalismo de Estado que, a máis de trinta anos da morte do ditador, debería estar desterrado da cultura política e xurídica. Se o que se pretende, con estas disquisicións, é impedir calquera posibilidade futura de exercicio do dereito a decidir por parte dos que viven en Catalunya, o empeño será seguramente van. Como xa apuntou no seu momento o Tribunal Supremo de Canadá, calquera goberno -democrático, claro está- quedaría obrigado, máis alá do que estipule a Constitución, a negociar en caso de que unha maioría clara, articulada en torno a unha pregunta clara, propuxese unha reformulación da organización territorial do poder (mesmo se a devandita reformulación conducise á secesión ou á creación, dende abaixo, dun novo modelo federal ou confederal).

Polo menos polo que se coñece ata agora, a sensibilidade federalizante e pluralista do TC foi mínima, a xusta como para contentar a uns partidos maioritarios que, no fondo, querían quitarse de enriba un asunto percibido como un "problema". Pouco pesou a vía especial de acceso á autonomía que a propia Constitución recoñeceu no seu momento a Catalunya, precisamente en razón da súa singularidade histórica e da súa específica vontade de autogoberno. O o feito de que o Estatut fose aprobado con amplas maiorías no Parlament de Catalunya e nas Cortes Xerais -onde foi debidamente recortado co obxectivo declarado de "axustalo á Constitución" -, ademais de en referendo.

Máis que coa presunción de constitucionalidade -que debería ser especialmente forte naquelas normas con maior lexitimidade procedemental- o TC preferiu operar -queda por constatar ata que punto- coa lóxica da inconstitucionalidade preventiva, unha lóxica da sospeita e da desconfianza similar á xa utilizada para xulgar no seu momento a lei de consultas vascas e mesmo o Estatuto valenciano de 2007.

Nun contexto de crise que parece telo reducido á máis absoluta impotencia, enténdese que o goberno Zapatero pretenda ler a decisión do TC como un triunfo das propias teses e como un "objetivo cumplido". Non obstante, unha lectura democrática, pluralista, pero tamén máis realista da cuestión territorial, non admite semellante auto-compracencia.

Que Manuel Fraga reaccionase á sentenza cun: "Este Estatuto no vale. ¡ Viva España!! ", ou que José María Aznar entendese que o tribunal estableceu os límites máis alá dos cales "no hay Estado", non supón necesariamente que sexa o centralismo máis obstinado que se impuxese ao longo deste proceso. Pero si deixa en evidencia, tras catro anos de recortes, demoras e instrumentalización partidista, os límites das lecturas abertas e federalizantes que a Constitución española supostamente admitía. Pechada esa vía, e co tribunal constitucional deslexitimado como "árbitro" na materia, o escenario para a desafección e o mutuo receo está servido. E o devandito escenario combinado co da crise económica, pode ser un cóctel explosivo de imprevisibles consecuencias.

Fonte: SP.

Unha curta adaptada dun mito ayoreo bolivián. Boa fin de semán!

2010-07-02T11:38:00.002+02:00