http://www.wikio.es

11/3/10

Touriño deixa o seu escano no Parlamento de Galicia

O ex presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, renunciou esta mañá ao seu escano no Parlamento de Galicia para dedicarse á investigación universitaria. Cando se cumpre un ano da derrota electoral do bipartito, o ex secretario xeral dos socialistas galegos anunciou que se retira da "primeira liña política" para emprender unha investigación sobre Galicia e o norte de Portugal.

En declaracións aos xornalistas, Touriño explicou que se vai do Parlamento despois dun "período de normalidade democrática", once meses no escano nos que non ocultou as súas discrepancias coa actual dirección do PSdeG en asuntos cruciais como a fusión das caixas, que el si apoia, ou a nova Lei do Solo que impulsa o PP.

A este último tema referiuse o ex presidente da Xunta tras comunicar a súa renuncia do escano primeiro á Presidencia da Cámara e, despois, aos seus compañeiros do grupo parlamentario. "Hai que pactar sobre o territorio pero tamén hai que ver como", asegurou.

O seu sucesor á fronte dos socialistas galegos, Pachi Vázquez, limitouse a afirmar que hoxe é "un día especial para o socialismo galego" e que non pensou aínda se lle outorgará a Touriño un cargo honorífico. "Sempre vai ser un referente", sinalou.

Neste case primeiro ano de lexislatura tras a derrota do 1-M, Pérez Touriño deixou patentes varias discrepancias coa actual dirección do seu partido. O ex secretario xeral do PSdeG manifestou o seu apoio aos esforzos de Feijóo por fusionar Caixa Galicia e Caixanova e cuestionou o respaldo dos socialistas á nova Lei do Solo que supoñerá unha amnistía para miles de inmobles ilegais. O seu rexeitamento a esta última medida levouno a ausentarse do seu escano o día en que se votou a tramitación da norma, cando o seu partido optou pola abstención e non polo voto en contra.

Nota: Emilio Pérez Touriño, será o relator dunha conferencia-coloquio que organiza a asociación sociocultural NAMENTRAS, na Coruña, o próximo día 20 de maio co título de “Galicia na crísis”, dentro dun ciclo "Galicia Hoxe" que orgniza e ven desenvolvendo a devandita entidade cidadá coruñesa.


10/3/10

"GUETO"

"GUETO" é un percorrido polos distintos territorios de Cisxordania e Gaza, onde se mostran parte das ferramentas que utiliza Israel para a constante apropiación de terras e recursos.



Somos Diego Gebelin e Carlos Pla, estudantes de periodismo da Universidade de Valencia e traballamos cun grupo de profesionais do sector da comunicación.

Buscamos promover un tipo de información libre de influencias externas, intereses privados e ideoloxías.O noso obxectivo é intentar mostrar de forma fiel, a actualidade internacional dentro dos territorios que no século XXI seguen sufrindo a influencia do colonialismo, a ocupación e a explotación dos seus recursos e cidadáns.

Os proxectos nos que traballamos son audiovi- suales e baséanse en trasmitir de forma clara e no terreo, as consecuencias que estas guerras eoperacións militares teñen nas poboacións que as sofren, pero sobre todo mostrar a orixe, as causas e os intereses que producen estes conflitos e toda unha serie de consecuencias, que son as que aparecen de forma periódica nos medios de comunicación.

A nosa estratexia é expoñer as secuelas físicas e sociais provocadas por estes conflitos, sempre nun contexto onde destaquen as causas, os intereses e os responsables destas accións.

A finalidade é achegar unha visión o máis gráfica posible, coa esperanza de crear conciencia social e apoiar, de forma directa ou indirecta, en primeiro lugar ás distintas poboacións que sofren en primeira liña, e tamén promover iniciativas para axudar ás poboacións damnificadas e favorecer medidas legais, como o informe Goldstone en Palestina, que buscan levar a que os responsables de violacións dos Dereitos Humanos, en calquera lugar do mundo, paguen polos seus actos.

Temos a convicción de que o libre fluxo de información é a ferramenta máis eficaz para loitar contra todos os intereses que hoxe en día son a peor ameaza tanto para a paz, coma para o bo entendemento entre todas as culturas do mundo.

9/3/10

Repensar a esquerda

O profesor Monedero define as sociedades desenvolvidas como sociedades con altos niveis de descontento e desconcerto, e eu engadiríalle con esquerdas desorientadas. Estas tres "des" explican o auxe do populismo de dereitas. En España, hoxe, todas as enquisas son favorables aos partidos de dereita. Esta é a crua realidade coa que afrontamos o próximo calendario electoral. Hai que reaccionar. Sen desprezar os procesos de reflexión abertos nos partidos, considero que debe emerxer un novo protagonista; a esquerda difusa, é dicir, os miles de homes e mulleres que militaron na esquerda e que se senten hoxe orfos de calquera sigla, xunto con xente, sobre todo novos, que, sen pasar por ningunha organización política, séntese comprometida cos ideais da transformación social.

Só saberemos que lle pasa á esquerda se coñecemos o que pasa na sociedade e, a partir deste diagnóstico, construímos un proxecto de ilusión, confluencia e articulación de todos aqueles homes e mulleres que se senten identificados na aposta polo federalismo e a sostibilidade social e ecolóxica. Debemos afrontar con decisión e imaxinación múltiples retos. Para min os máis centrais son a crise do colectivo -crise previa á desafección da política- e a crise económica, entendida esta como unha crise do modelo produtivo imperante, insostible social e ecoloxicamente. Se realmente queremos controlar a economía e organizar a liberdade, o principal obxectivo é recuperar a centraliade da política.

Falar hoxe de España e da esquerda necesaria é falar de federalismo e ecoloxismo (ou ecosocialismo ou esquerda verde, tanto dá o nome se nos referimos ao mesmo, un proxecto de equidade social e sostibilidade ecolóxica).

España é plural, pero para poder exercer esta pluralidade é necesaria unha proposta federal para o Estado, proposta que hoxe brilla pola súa ausencia. A conflitividade territorial é unha das grandes vitorias da dereita, xa sexa central ou periférica, e un dos grandes impedimentos na formulación de causas comúns, que nos convoquen, sen distinción da orixe territorial, nos procesos de reordenamento do Estado español e na construción europea. Construír identidades propias laicas só é posible dende o federalismo. Reivindicar o propio só é positivo dende o federalismo. Achegar solidariamente só é comprensible dende o federalismo.

Hai que incorporar o ecoloxismo como programa e como sinal de identidade. Nunca entendín as resistencias de certos sectores da esquerda clásica a facelo. Ao mellor é por iso, por ser clásica. Os límites ao desenvolvemento, a responsabilidade interxeracional, os criterios de sostibilidade, a alerta temprá respecto aos graves riscos de infarto ecolóxico, cambio climático, o debate aberto sobre o decrecemento, representan no seu conxunto un novo ideario e un novo proxecto de sociedade. A proposta do "green new deal" é hoxe a única alternativa formulada para garantir que o modelo económico postcrise se oriente cara a un modelo sostible. De avanzar cara a unha economía libre do carbono. O fundamento deste "green new deal" é sinxelo: utilizar o gasto público para impulsar a economía favorecendo o investimento en novos sectores que protexan o medio, loita contra o cambio climático e creación de novos traballos verdes. Xunto co feminismo, o ecoloxismo foi unha das grandes revolucións da segunda metade do século XX. Tomémolo en serio, e máis cando en España existe un rico, complexo e combativo ecoloxismo social.

É necesario facer emerxer novos protagonistas que expliquen de xeito alternativo a realidade e ofrezan novas solucións aos vellos e novos problemas. En España, digan o que digan os pesimistas, sinceros ou interesados, hai a suficiente capacidade intelectual e enerxía social e política para poder saír deste marasmo. Non podemos nin queremos resignarnos a quedar reducidos ás estreitas paredes do que hoxe representan os partidos se non queremos, os que militamos nalgún deles, que as paredes se nos acaben caendo enriba. Hai que abrirse. A nosa ambición debe ir máis alá da nosa viabilidade electoral. Hai que pretender liderar os debates presentes na nosa sociedade nestes momentos de desconcerto e descontento. Hai que reorientarse.


Previo ao que facer é o por onde empezar. Creo que o máis sinxelo e práctico é constituír unha fundación que sexa espazo de encontro, reflexión e tamén de mobilización. Convocar a todas as persoas interesadas e darlles voz e protagonismo. Unha fundación de ámbito estatal integrada non por partidos, senón por persoas a título individual. E facer xirar a roda, ampliando os espazos de debate e reflexión. Estou convencido de que, se hai ideas, estas sempre encontran a forma de organizarse.

Din que as crises poden ser oportunidades. Esta que padecemos, hoxe por hoxe, non o é. Os mesmos causantes da crise lideran a súa resposta. É a nosa responsabilidade facer todo o posible para que isto non sexa así. E para iso necesitamos solucións e forzas. E se non as temos por nós mesmos, cosa ben evidente, hai que buscalas fóra. É por iso que é estratexia de ICV colaborar para articular o inicio dun espazo de debate, proposta e articulación do que os italianos chamarían "il popolo di sinistra", o pobo de esquerdas.


Jordi Guillot é vicepresidente de ICV e senador

Ilustración de Iker Ayestaran
Tradución ao galego: Radio Rexurdimento

7/3/10

Falange, calumniada por Garzón

Estase a falar con razoable insistencia, e con maioritaria preocupación, dos asuntos penais que se seguen contra Garzón acusándoo de prevaricador por intentar investigar os crimes do franquismo, e dar satisfacción ás vítimas. Pero aínda hai máis. A Audiencia Nacional admitiu a trámite unha querela interposta por Falange Española de las JONS contra Garzón, entre outras cousas, por "vulnerar o dereito á honra das persoas que aparecen salientadas no seu auto como responsables de crimes contra a humanidade". E o fundamento de tal imputación sería, segundo os falanxistas, que "tal proceder é calumnioso e atenta á honra do noso movemento e os seus membros".

A calumnia, segundo o Código Penal, é a imputación dun delito feita con coñecemento da súa falsidade ou temerario desprezo da verdade. O acusado de calumnia queda exento de toda pena probando o feito criminal que imputou. Debería ser claro para calquera que cando un xuíz de instrución redacta unha decisión describindo feitos delituosos atribuídos a determinadas persoas, non está a insultalas, por máis que diga que son, indiciariamente, delincuentes. Outro modo de entender o traballo dos xuíces de instrución levaría a concluír que todos son calumniadores cada vez que atribúen, indiciariamente, delitos aos implicados nos asuntos instruídos. Por iso non é doado entender que esta sorprendente acusación de calumniador dos falanxistas contra Garzón puidese pasar nin sequera o primeiro filtro xurídico dun tribunal de dereito, imparcial e democrático.

Garzón intentou investigar os crimes do franquismo. Había, e hai, base xurídica nacional e internacional abondo para que esa investigación sexa posible, e para que Garzón sexa competente. Pero non se lle permitiu. E, aínda máis, para vergoña internacional de todos nós, se lle cambia de investigador a investigado, de xuíz a acusado.

A querela dos falanxistas, non obstante, e perdóeseme o sarcasmo, poderíanos dar algunha esperanza...En efecto: Ao xuíz Garzón non se lle permitiu cumprir coa súa obriga de investigar uns crimes e defender unhas vítimas. Pero ao acusado Garzón terán que permitirlle exercer o seu dereito a demostrar que as supostas calumnias non son tales, porque os feitos afirmados no seu auto son certos.

A estas alturas, para bochorno de todos nós, hai que demostrar que García Lorca xa non vive, que xa non viven os miles e miles de asasinados, que os falanxistas asasinaban, que a pretendida honra do seu movemento debe convivir con ese baldón ignominioso. E hai que demostralo para que un xuíz que quixo demostralo non resulte condenado por intentalo. O mundo ao revés.

Por outra parte, e non saberemos se é casual, dáse a estraña circunstancia de que os falanxistas hai cinco meses que interpuxeron a súa querela, e o xuíz instrutor do caso, tan agudo e prolixo na súa función inquisitoria contra Garzón, e en dar cancha aos outros honorables querelantes, tan profundamente demócratas como os falanxistas, a estes últimos non lles deu entrada no proceso, condición necesaria para que o acusado por eles, Garzón, poida exercer o seu dereito a demostrar que a historia de España é a que é.

Uns pensan que son casualidades do proceso. Outros pensan que o proceso contra Garzón non é casual. E os xuristas demócratas tememos saír á rúa porque deseguida nos preguntan que como é posible o de Garzón.


José María Mena é o ex fiscal xefe de Cataluña

5/3/10

TÓPICOS INSUFRIBLES

Es asombrosa la resistencia que en ocasiones encuentra la realidad para abrirse paso entre una maraña de prejuicios bien asentados socialmente. Muy recientemente hemos podido comprobar de nuevo la precisión con que funciona ese diabólico mecanismo social. En efecto, cuando Rosa Díez considera sin el más mínimo rubor que el término gallego tiene connotaciones peyorativas, continúa, haciendo gala de una irresponsabilidad impropia del cargo público que ocupa, una larga e inaceptable tradición cuyos antecedentes se encuentran ya en determinados autores del Siglo de Oro. Claro que cuando Rosa Díez contesta a las generalizadas y justificadas protestas de la ciudadanía a sus insultos afirmando que aquéllas responden a la intolerancia, al complejo de inferioridad o a la perturbación nacionalista no sólo se hace eco de trasnochados prejuicios, sino que nos propone una rancia idea de España basada en la vuelta a viejas concepciones, precisamente a las que superamos hace 32 años a través de la vigente Constitución.

Por desgracia, los dislates de este inefable personaje, que tiene serias dificultades para distinguir la línea que separa la autoestima del narcisismo, no son una excepción. En mi relación con los numerosos analistas y periodistas que con motivo de las campañas electorales desembarcan periódicamente en Galicia, he tenido que soportar -aunque no pasivamente, como comprenderán los lectores que me conocen- la repetición ad nauseam de todos los tópicos que describen a Galicia como una tierra mágica, poblada de gentes extravagantes y melancólicas con una tendencia irrefrenable a la pasividad, sin confianza en sí misma e incapaz de resistir ante la adversidad.

Ninguna de éstas gentes parece recordar las grandes luchas obreras -especialmente en Ferrol y Vigo- que en 1972 situaron a nuestra tierra en vanguardia de la lucha contra la dictadura y por las libertades democráticas. De nada parece haber servido el heroico combate de nuestros marineros afrontando en solitario la llegada de la marea negra, ni la impresionante respuesta cívica de nuestra sociedad ante la catástrofe del Prestige. No parece que la masiva y contundente reacción de la ciudadanía gallega en defensa de nuestra lengua y de nuestra cultura ante las agresiones de que es objeto pueda calificarse precisamente de mansedumbre o de inerte entrega a la voluntad ajena. Tampoco estos avezados analistas parecen conocer todavía las radicales transformaciones estructurales operadas en nuestro país, que han convertido a nuestra economía, particularmente la industrial, en una de las más dinámicas de España.

Los ejemplos podrían multiplicarse hasta el infinito. Pero nada de esto parece tener importancia. Para los insignes observadores madrileños de nuestra realidad, seguimos siendo la Galicia conservadora, cansada y resignada que, en términos lacerantes, habían dibujado Unamuno y Ortega hace aproximadamente un siglo. Así, con motivo de las diversas consultas electorales vuelven a aparecer sistemáticamente las acusaciones de clientelismo en relación con el voto de la diáspora. Es cierto que ese voto no tiene las mismas garantías que el que se emite en el interior del país. Yo mismo pude comprobarlo en 2001 en reuniones mantenidas con los cónsules de España en Buenos Aires, Salvador de Bahía o Zúrich. Pero esta indiscutible anomalía en nuestra democracia no es una peculiaridad gallega, sino la inevitable consecuencia del sistema electoral vigente en España que, desde luego, reclama a gritos una urgente y profunda reforma. La diferencia entre Galicia y el resto de España no reside en la forma en que votan los emigrantes -la misma en todo el territorio del Estado- , sino en el drama -éste sí plenamente gallego- que significa tener todavía a decenas de miles de conciudadanos esparcidos por el mundo. ¿Se imaginan ustedes lo que habrían dicho de nosotros si en Galicia se hubiese producido la chapuza antidemocrática que tuvo lugar hace siete años en la Asamblea de la Comunidad de Madrid, en la que fue preciso repetir unas elecciones debido a la felonía de dos diputados convenientemente incentivados por las tramas corruptas que allí operan ? No quiero ni pensarlo.

Pero desgraciadamente, durante muchos años todavía tendremos que recordar con indeseable frecuencia la frase que hace ya muchos años pronunció el personaje de Dürrenmatt: "¡Qué tiempos estos en los que hay que luchar por lo que es evidente!".

ANXO GUERREIRO


3/3/10

"Isto arranxámolo, pero sen eles"

Nace na rede unha contracampaña á de "Esto lo arreglamos entre todos". Que estean detrás as empresas máis poderosas e algúns grandes bancos indigna a traballadores e parados: "Non somos pagados por unha gran empresa. Non estamos a soldo de ningunha organización de empresarios. Non nos enchen o peto por esta web nin Telefónica, nin as Cámaras de Comercio. Non somos Iberia, nin El Corte Inglés, BBVA, Banco Santander, La Caixa, Caixa Madrid, Repsol, Cepsa, Endesa, Iberdrola, Rede Eléctrica, Mapfre, Renfe, Abertis, Mercadona, Indra, nin a patronal da construción, Seopan. Non temos nada que ver con eles. Ao contrario, cremos que se hai que buscar culpables a toda esta situación, é entre eses nomes. Porque sabemos que isto o arranxaremos cando acabemos con eles. Quen somos? Somos traballadores e parados, como ti,".

Esta é a carta de presentación dunha nova iniciativa,
"Esto sólo lo arreglamos sin ellos", nacida da indignación que suscitou a campaña oficial "Esto lo arreglamos entre todos", coa que se pretenden fomentar as actitudes positivas para combater a crise. O que indigna non é tanto a mensaxe como quen está detrás da campaña: as Cámaras de Comercio e 18 grandes empresas. Nela aparecen Andreu Buenafuente, Michael Robinson, Angels Barceló, Ferrán Adriá ou Pau Gasol e o seu cote foi de catro millóns de euros.

"Rinse de nós. Din que desta saímos todos xuntos, mentres se reenvorcan nos seus beneficios", esgrimen os promotores da contracampaña e avisan de que "co que nos están a sangrar, preparan os seus cairos para abaratar o despedimento, para unha nova reforma laboral, para contratar traballadores aterrorizados que obedezan sen chiar".

A canalización das protestas ante a campaña dos catro millóns de euros estase a facer a través de Facebook e de Twitter. "Esto deberían arreglarlo los que lo jodieron" é unha destas plataformas pero non a única.

"¿Y SI NOS LLUEVE? SI NOS LLUEVE NOS MOJAMOS TODOS.

José Mujica: Su primer discurso como Presidente de Uruguay

"Amigos, ¿por qué esta transmisión de mando, un poco inusitada en la plaza pública, acá, no sólo a la intemperie sino ante la estatua de Artigas? Quienes organizaban esto me atormentaban: ¿Y si llueve? Y si llueve nos mojamos todos les decía yo. ¡Qué incrédulo!. Qué sé yo. No se puede estar temblándole a todo. Mala suerte si llueve... Tuvimos suerte. ¿Por qué? ¿Qué simboliza el monumento? Este monumento simboliza para los uruguayos dos cosas: unidad nacional y concepción latinoamericana. Unidad de los pueblos de América Latina. Ese es el sentido y el símbolo. Hacerlo en la plaza pública para que la gente lo vea. Es aburrido como toda cosa protocolar. Ahora estamos santificados. Está la firma del señor escribano. Hemos procedido en regla. No dirán que no soy una criatura domesticada. Pero amigos, estas formalidades que dan garantías, podrán ser aburridas, pero son una necesidad institucional que hay que defender. Pero ¡ay de nosotros si no las tenemos!, y cuando las hemos perdido, sólo les damos el valor cuando nos damos cuenta del papel de representación que cumple para con una nación.

¿Entonces, cuál es el sentido de este encuentro? Agradecerle el calor al pueblo uruguayo, en primer término. Ese calor que vimos en las calles y esa alegría. Sabemos que hoy casi tocamos el cielo con la mano. Mañana empezarán los días cansinos del trabajo, inevitablemente el camino del purgatorio. Pero compañeros, compatriotas, estamos comprometidos con un país que vaya a más. Pertenecemos a una generación de la cual quedan algunas reliquias de los que quisimos tocar el cielo con las manos. Soñamos con construir como pudiéramos una sociedad mejor.

Duro aprendizaje en la larga acumulación que significa poder progresar, porque no hay progreso que no sea acumulativo, que no sea lento y que no sea hijo del trabajo disciplinado de los hombres y de la sociedad. Hoy, hoy nos damos cuenta, queridos compatriotas, de que no podremos jamás abdicar de soñar que algún día podrá haber, arriba del planeta, sociedades donde lo mío y lo tuyo no nos separe, con menos egoísmo, más solidaridad. Pero sabemos que no es poca cosa tener libertad, disentir, respetarnos, multiplicar conocimiento y conciencia, y ensayar todos los caminos y fórmulas posibles que sirvan para enriquecer la sociedad y para enriquecernos nosotros mismos como seres humanos. Soy de los que piensan que algún día la humanidad construirá esas sociedades, pero mucho antes tendrá que haber multiplicado mucha riqueza, mucho conocimiento y mucha cultura, porque es inútil querer igualar de arriba hacia abajo. La gente clama por lo inverso.

Todas estas cosas son opinables, pero un gobierno son cinco años. Tenemos que cumplir nuestros pequeños escaloncitos, subir, tratar de dejar algo que va a continuar otro. La historia ni empieza ni termina con nosotros, solamente que seamos unos bichos terriblemente vanidosos. Entonces necesitamos, en primer término, la colaboración de todos los sectores, de todos los sectores que componen nuestra sociedad: ricos, pobres, los del medio. Necesitamos gente que invierta, y le tenemos que dar garantía, porque va a invertir si tiene seguridad y tranquilidad. Y si esa gente no invierte, no les damos respuesta a aquellos por los cuales, solidariamente, más estamos preocupados. En el afán de repartir mucho y aceleradamente, terminamos repartiendo menos.

Tiene que andar la economía, en primer término, pero tienen que andar todas las iniciativas posibles. Las de los empresarios nacionales. Me decía una señora hoy: "Queremos ayudar a las empresas pequeñas". Al Uruguay entero: esto es una empresa pequeña. Sí, es posible, pero necesitamos todas las iniciativas, un Estado que tenga capacidad de asociarse, de fundar cosas, más que nada de darle garantías a la gente, a una clase media ahorrista que no llega a la estatura de empresario, pero es lo que tenemos. Ayudarla a fundar cosas, a que corran las cooperativas que se atrevan, y aquellos más corajudos de mi pago que no se preocupen de levantar muchos letreros por reivindicaciones. Eso que lo hagan, pero que afronten el coraje de juntarse y fundar empresas autogestionadas para demostrarse que los trabajadores son capaces de mandarse a sí mismos. Y todo ese mundo conviviendo y multiplicando la riqueza, porque si no multiplicamos riqueza todo lo demás es bla, bla, bla.

¿Por qué? Porque nuestra época tiene una cultura y nuestra cultura está significando que la gente demanda cuestiones materiales, y las demandas sociales son prácticamente infinitas. Si cometemos el error de fracasar talando las iniciativas económicas o frenándolas, no hacemos otra cosa que multiplicar el costo que tenemos que tener.

Pero al mismo tiempo saber que nuestras sociedades son de dos velocidades. Que hay un mundo que cuando económicamente progresa recoge los frutos de ese progreso, pero hay otro mundo que, por marginación o atraso cultural, comienza a quedar al costado del camino.

Tenemos posibilidades, queridos compatriotas: el Uruguay es una aldea grande dotada de recursos naturales, al punto que uno tendría que decir "esto es un pan dulce". La naturaleza nos dio demasiado, nos dio cosas que son permanentes. Podemos y debemos seguir construyendo una tierra acogedora, que abra los brazos para todas las soledades de América Latina. Somos un pueblo hijo de aluvión: acá están todos los credos, todas las culturas. Acá no existe la discriminación, ni hacia los negros, ni hacia los pobres, ni hay discriminación sexual por las opciones que se tomen. Tal vez, si algún defecto tenemos, es ser tremendamente republicanos, casi somáticamente igualitarios. Por eso, compañeros, nada más importante que la integración, nada más importante que el funcionamiento político, nada más importante que cuidar la economía, pero nada más importante que nos tengamos que acordar de los que han quedado al costado del camino, no sólo por solidaridad, sino por conveniencia nacional. Este país, en el contexto de América Latina, tiene la historia de ser el país más igualitario. Debe continuar y acentuar esa tendencia igualitaria llevándoles oportunidad a aquéllos que el mercado tiende a segregar contemporáneamente.

El gran compromiso del gobierno que nace hoy no es tocar el cielo con la mano, ni repartir lo que no tiene: sería imposible. Su compromiso se puede cuantificar y medir con pocas palabras: barrer la indigencia y disminuir la pobreza en un cincuenta por ciento, como propuesta elemental, y masificar el conocimiento y la cultura, muy particularmente llevando el conocimiento al Interior lejano, olvidado y segregado. La forma en que lo hagamos es negociable: no es negociable el rumbo.

Y si por ello toca pasar horas amargas, las pasaremos. Estamos convencidos: la mayor herencia que les podemos dejar a las generaciones que vengan es que sean sencillamente más capaces que nosotros, más formadas que nosotros. Nadie nos va a regalar la prosperidad, entonces, compatriotas del pueblo que andan por ahí: nuestro grito es latinoamericano, hermanos de nuestros hermanos. Los dolores de nuestros hermanos son nuestros. Allí está, nuevamente, Chile roto, como una especie de azote de la naturaleza, que nos llama y nos dice cuidado. Y ayer fue Haití. Mañana no sabemos qué nos depara el cambio climático. Por ello, por encima de las diferencias de clase, de religión y de costumbres, unidos, compatriotas, unidos. Unidos para ser solidarios con nuestros compatriotas.

Finalmente, queridos, va a continuar esta transmisión; después hay una fiesta. Las gargantas de la cultura uruguaya van a regalarnos canto, y lo van a hacer solidariamente. También es una forma de integrarnos, porque ¿cómo puede haber algo importante sin canciones? Mañana tendremos, o pasado, alguna lágrima, y después tendremos algún contratiempo, pero hoy comprometámonos, escuchemos la cultura de nuestro canto, acompañémoslo, y sobre todo: no al odio. No a la bronca. No al escepticismo. No al no se puede. No a ese crónico criticismo, que agarramos el huevo y le damos vuelta y vuelta, y le encontramos el pelo.

Por encima de todas las cosas, a comprometernos con la realidad. Y permítanme: nada cambia si no cambiás vos. El sujeto de cambio sos vos, pueblo querido. Contigo cambiamos, o contigo sucumbimos, y estamos como abrazados.

Si pudiera hacer lo de Fausto, y hacerles un negocio a las fuerzas del más allá, y decirles se me acabó mi existencia, pero estos años sirven para colmar siquiera en parte la alegría de ese pueblo que está en la calle, lo haría. Pero no hay un milagro: eso es pura poesía y fantasía. Tu progreso sale del trabajo, del compromiso, de la ciencia, de la seriedad, de levantarse todos los días y volver a empezar, y sentir una derrota y, finalmente, tengo el derecho a gritar en este mundo que derrotados son sólo aquellos que dejan de luchar. ¡Viva la patria! ¡Viva el Uruguay! ¡Viva América Latina!".

2/3/10

Aznar, Rajoy e Feijóo

Hace algún tiempo podían distinguirse en el PP dos sectores políticos más o menos diferenciados. Uno, el ultramontano, que había llegado a la conclusión de que la única forma de retornar al poder consiste en mantener con insistencia un discurso duro, capaz de generar un feroz enfrentamiento social y una insoportable crispación política. Es el sector de la derecha española que considera que el poder le pertenece por derecho natural y que piensa, como Álvarez Cascos, que los gobiernos socialistas son una anomalía en la historia de España y añora el discurso rupturista de Aznar y de su entorno, convencido de que en España sólo se producen cambios políticos en medio de una gran crispación social.

En contraste con esa posición, existía en el PP, o eso parecía, una corriente de dirigentes conservadores, entre los que se solía situar a Rajoy y a su equipo o a personajes emergentes como Feijóo, que consideraba que la alternancia debe producirse desde una oposición firme y exigente pero basada en los valores comunes de la convivencia y la Constitución. Dichos dirigentes reconocían que el Partido Popular se había alejado de la moderación. Denunciaban alarmados que, debido a la actuación de algunos jerarcas históricos, el PP aparecía -y aparece todavía- ante la ciudadanía como el heredero nostálgico de un régimen detestable; propugnaban la aconfesionalidad del Estado y se oponían a la anacrónica pretensión de la Iglesia Católica de trasladar el derecho canónico a normas de derecho común. Deploraban, además, el estéril aislamiento político de su partido y proponían acuerdos con el resto de las fuerzas parlamentarias en temas que afectasen a la estructura básica del Estado. Y descartaban el recurso a la crispación, incluso para la defensa de posiciones antagónicas y, desde luego, como método para producir cambios políticos en el país.


¿Podría afirmar alguien que en el PP, luchas por el poder aparte, existen hoy esas dos tendencias diferenciadas? De ninguna manera. Los dirigentes moderados han sido marginados y los que como Rajoy y Feijóo permanecen han asumido las tesis del sector más duro del partido, han desempolvado la política de destrucción del adversario y se muestran dispuestos a todo con tal de recuperar el poder. Es lo que ha hecho, sin el más mínimo pudor democrático, Núñez Feijóo en las elecciones autonómicas de hace un año, protagonizando la campaña más sucia que se recuerda en Galicia, basada en mentiras, difamaciones e insidiosas insinuaciones con el fin de descalificar política y moralmente a sus oponentes. Y es lo que sigue practicando desde que alcanzó la presidencia de la Xunta, tanto en Galicia como en el intenso apostolado que desarrolla por las diversas tierras de España. Y eso mismo es a lo que se dedica Rajoy cuando no sólo descalifica al Gobierno y a su presidente con insultos e infamias inéditas en los países de nuestro entorno, sino a cualquier persona o institución del Estado que no comparta sus delirantes análisis o constituya un obstáculo para sus ansias de poder, sin importarle lo más mínimo las devastadoras consecuencias que para la democracia y el prestigio exterior de España comportan sus irresponsables decisiones.


Les guste o no, Rajoy, Feijóo, Arenas, De Cospedal y compañía han renunciado a un proyecto político propio, si es que lo tuvieron alguna vez, y han asumido, con todas las consecuencias, los análisis y la estrategia que el aznarismo había definido desde el 14-M de 2004, tras su derrota electoral, y el acceso de Zapatero al poder. Cada vez que hablan estos líderes políticos o sus portavoces mediáticos sólo se escuchan análisis apocalípticos, soflamas incendiarias o terribles anatemas. Pero resulta imposible advertir en sus proclamas siquiera indicios de una alternativa política coherente. Ahora bien, Rajoy y Núñez Feijóo han de saber que en política es necesario que exista correspondencia entre medios y fines; de lo contrario, es legítimo pensar que éstos no son precisamente los que se proclaman. Y han de saber también que el "cuanto peor, mejor", al que parecen haberse adherido, no ha sido nunca una divisa democrática.

ANXO GUERREIRO

Ángel Exposito (Director de ABC) é tan idiota e reaccionario como Rosa Díez

Nunha semana os sectores máis conservadores de España insultaron gravemente aos galegos e galegas. Primeiro foi Rosa Díaz, agora o Director do xornal monárquico-conservador ABC o que utiliza despectivamente o termo, "gallegada", para criticar ao Ministro de Traballo, Celestino Corbacho, no programa da televisión pública, TVE-1, "59 segundos".

Desde Radio Rexurdimento, instamos a dirección da RTVE que o devandito señor Expósito non volva a participar nun programa da televisión pública ata que pida disculpas e retire o seu insulto aos galegos.



1/3/10

CEN ANOS LOITANDO, CEN ANOS CREANDO - 8 de Marzo Día Internacional das Mulleres

Durante a II Conferencia Internacional das Mulleres Socialistas, celebrada en Copenhague, en agosto do ano 1910, Clara Zetkin conseguiu que se aprobase a Celebración do Día Internacional da Muller, data que se consolidou posteriormente no día 8 de marzo.

Durante estes cen anos, o 8 de marzo serviu para visibilizar as loitas e as demandas feministas, loitas pacíficas que significaron importantes avances na vida de millóns de mulleres, creando novas formas de pensamento e acción, propoñendo e construíndo un novo modelo de relacións sociais.

Mais, cen anos despois, as mulleres seguimos tendo que reivindicar o evidente.

No ano do centenario do 8 de marzo, as mulleres da Marcha Mundial das Mulleres dos cinco continentes, facemos un chamamento a “marchar” para demostrar a nosa perseveranza e a nosa forza colectiva, con distintas experiencias, culturas políticas e orixes étnicas, pero compartindo sempre un obxectivo común: o desexo de superar a inxusta orde actual que provoca a violencia e pobreza, e constituír o mundo que queremos baseado na paz, a xustiza, a liberdade, a igualdade e a solidariedade.

Convócase a toda a cidadanía a participar nos actos que as diferentes coordinadoras comarcais da MMM van realizar en celebración do Día Internacional das Mulleres.
Máis información en www.feminismo.info
ACTOS DA MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES na GALIZA

Ourense
Luns, 8 de Marzo
Obradoiro ás 17:30 hrs.
Praza Maior

A Coruña
Luns, 8 de Marzo
Festa de celebración do movemento feminista
de 12:00hrs ás 20:30hrs
Praza das Conchiñas

Vigo
Luns, 8 de Marzo
Manifestación ás 20:00 hrs.
Desde a Praza de Portugal

Compostela
Luns, 8 de Marzo
Manifestación ás 20:30 hrs.
Desde a Praza do Toural

Ferrolterra
Luns, 8 de Marzo
Concentración ás 20:00 hrs.
Cantón de Molíns (Ferrol)

Pontevedra
Luns, 8 de Marzo
Concentración ás 20:30 hrs.
Praza 8 de Marzo