http://www.wikio.es

17/6/10

29 SETEMBRO - FOLGA XERAL

Esgotáronse todas as posibilidades de acordo. A negociación non deu máis de si. A mesa de diálogo social na que Goberno, patronal e sindicatos debatían e contrastaban as propostas duns e outros tocóu fondo.

O diálogo quedou malferido cando o Goberno presentou o seu plan de axuste cargando sobre empregados públicos, pensionistas e persoas dependentes a drástica redución do déficit público.

A partir de aí, as organizacións empresariais descartaron calquera posibilidade de pacto e elevaron o ton das súas demandas, conscientes de que en caso de desacordo o decreto prometido polo Executivo lle sería máis útil que calquera reforma pactada. Non se equivocaron.

Como denunciou o secretario xeral de CCOO, Ignacio Fernández Toxo, o decreto aprobado en Consello de Ministros o 16 de xuño para reformar o mercado de traballo, que se tramitará como proxecto de Lei no Parlamento, asume o núcleo duro das reivindicacións da patronal:.
  • O despedimento será máis doado e barato..
  • Vai supoñer un aumento da temporalidade..

  • Incrementarase a capacidade de decisión dos empresarios, deixando desprotexidos millóns de traballadores de pequenas e medianas empresas..

  • A negociación colectiva sufrirá un duro golpe, nun proceso de fragmentación que favorecerá a individualización das relacións laborais.

A patronal coas súas esixencias inaceptables abortou o diálogo social sobre a reforma do mercado de traballo; e fíxoo co mesmo entusiasmo con que aplaudiu o plan de axuste. Pero isto é só unha parte da verdade.

O Goberno cedeu ás presións do liberalismo europeo e dos mercados internacionais, e activou un discurso político de recorte de dereitos sociais e laborais e de quebra das rendas de empregados públicos e pensionistas que presentou como un discurso "valente e responsable".

Paradoxos da vida: valente cos asalariados e os que perden o seu emprego (máis de 2 millóns dende que se iniciou a crise) e responsable coas rendas de capital e rendas máis altas que nin sequera roza.

Un discurso de axuste duro e reforma laboral de forte contido antisindical que levou aos sindicatos a responder con firmeza e contundencia: a convocatoria dunha folga xeral o 29 de setembro.

A realización da folga xeral virá precedida de asembleas en todos os centros de traballo e polígonos industriais, manifestacións nas capitais das comunidades autónomas o próximo 30 de xuño, e por unha masiva concentración de delegados e delegadas o 9 de setembro en Madrid. O secretario xeral de CCOO, Ignacio Fernández Toxo, afirma que "imos traballar para unha participación masiva na folga xeral co obxectivo de parar os ataques ao Estado de Benestar e aos dereitos dos traballadores e traballadoras".

Fai falta outra política económica para saír da crise e crear emprego

FOLGA XENERAL No aos recortes sociais e laborais


Fonte: GacetaSindical. Descarga eiquí o exemplar extraordinario 17.06.10

16/6/10

Lola Ruiz deja la concejalía…

Renuncio al acta de concejala por IULV-CA. Decisión madurada y reflexionada durante tiempo. Tiempo en el que creía que la propuesta realizada por Julio Anguita hace ya casi tres años y a la que nos sumamos un nutrido grupo de militantes y simpatizantes de Izquierda Unida, supondría un proceso constituyente que culminaría con la creación de una organización más abierta. Menos sectaria. Que olvidara y abandonara las luchas intestinas por el “poder”. Que parara las constantes divisiones y la pérdida de personas, todas valiosas. Radicalmente democrática. Plural. Que aglutinara a todas las gentes de izquierda que están en distintas organizaciones o que simplemente se sienten huérfanas de proyecto político.

Hacerlo requería un proceso de reflexión y discusión conjunta y una gran dosis de generosidad. Generosidad que han mostrado militantes, simpatizantes, algunos miembros de las direcciones de IU y algunos de sus cargos públicos. Sin embargo, los que actualmente dominan su aparato lejos de abrir un proceso real de refundación han realizado algunos contactos de “bar”, comidas y algún acto con cierto eco mediático y con marcado tinte electoralista. La refundación realizada así es un fiasco y no es la que la izquierda y nuestro país necesitan. Las candidaturas han sido elegidas ya. En Madrid, los “sesudos” dirigentes de la organización han dejado fuera a la persona más valorada, Inés Sabanés lo que ha motivado que miembros de la corriente IU abierta no participen en las listas electorales. En Navarra una parte de la organización se ha ido, lo mismo que en Baleares, Euskadi, en Málaga. En Jaén cada día la división es mayor. Se han marchado muchas personas, como Concha Caballero. Como las de Espacio Alternativo.

Hace más de un año que declaré públicamente que no iba a rpetir como candidata. Porque creo en la rotación y en la renovación. También por la deriva de la organización. Y, también, por la falta de apoyo y colaboración de parte de la dirección provincial y local de Granada que ha motivado que cada día haya un mayor desencuentro de métodos y formas de entender la acción política. Que cada día se abriera una brecha más grande entre los procedimientos y maneras de actuar de ciertos dirigentes locales y provinciales de Granada y lo que yo defiendo; porque no puede, no debe haber incoherencias entre lo que en teoría se defiende y lo que se practica; porque no puede defenderse una cosa desde la oposición y practicar lo contrario cuando se gobierna. Una organización de izquierdas tiene que dar ejemplo con su práctica de austeridad, de transparencia, su democracia radical, su respeto a la legalidad, interna y externa. Lo contrario supone burocratizar y desprestigiar la vida política. Y, esto alcanza también a IU. Por los errores de algunos de sus dirigentes y por algunas malas prácticas en su gestión.
Esta IU no es la organización a la que me afilié hace casi veinte años. Sé que muchos militantes y simpatizantes de IU comparten conmigo este diagnóstico. Y podrán entender que no pueda seguir como representante pública por IULV-CA. He optado por renunciar al acta de concejala. Podía haber decidido irme a un “grupo mixto”. Esta forma de actuar no va con mi forma de pensar. No es mi estilo. Para mí la representación pública es un compromiso de servicio público, como trabajadora que soy. Por eso me he negado sistemáticamente a ciertos “privilegios”. No he usado coche oficial; no he utilizado la tarjeta que me hubiese dado con mi coche privado paso por todas las calles de Granada; me opuse a la subida de sueldos y a un plan privado de pensiones; devolví un bono bus personal. Si he estado durante estos años en la representación pública no es por el sillón ni por un puesto de trabajo. Para sillones los de mi casa y el trabajo, para el que estudié, que me gratifica y enriquece, me está esperando.
Si he permanecido todos estos años ha sido para defender una Granada para todas las personas, de calidad de vida, empleo, cultura, conocimiento, educación, que respeta su historia, su vega, su patrimonio. Que acabe con la marginación, desde la Zona Norte hasta su rincón más recóndito. Como granadina me siento orgullosa de mi ciudad, de su lejano pasado. Siete siglos que nos miran desde la colina de la Alhambra o desde el arrabal del Albayzín. Memoria a la que no renuncio y por la que defiendo el abandono de fiestas trasnochadas, la búsqueda de la otra orilla.
A lo largo de estos años he trabajado lo mejor que he podido. En contacto con organizaciones, asociaciones y personas del ecologismo, de las luchas sociales, de los derechos humanos, vecinales, de la Vega, del patrimonio, del feminismo, del sindicalismo,… Porque sabía que mi voz en el Ayuntamiento de Granada tenía que ser su voz. Una voz de mujer feminista, que quiere un mundo compartido, forjado también con ojos de mujeres. El trabajo está ahí. En las mociones, preguntas, iniciativas, visitas, comunicaciones a la prensa, actos, manifestaciones, conferencias,… que se han multiplicado estos años y que me han hecho multiplicarme a mí.
Quiero dar las gracias a todas las personas que me han apoyado incondicionalmente. A los militantes, simpatizantes de IU, a gentes de otras organizaciones e independientes. A las que me han animado y a quienes me han hecho críticas que me han permitido conocer mis errores e intentar rectificarlos.
La decisión está tomada. Espero que aunque no se compartan mis razones, se entiendan. Siempre he dicho que quería cumplir mi compromiso con quienes me votaron y, también, con quienes no lo hicieron, pero a quienes también representaba. Lo he intentado. Lo he hecho.
Sigo en el camino. Para cambiar el mundo con la fuerza de nuestras palabras, con el impulso de nuestras acciones, con la lucha de nuestros corazones, con la emoción de nuestras razones. Un mundo sin desigualdades, sin violencia, sin injusticias; donde los pueblos disfruten de todos sus derechos; donde no existan campos de concentración como el que el gobierno israelí mantiene en Gaza.
Me queda la esperanza de que la izquierda granadina, andaluza, española reaccione y construya un proyecto conjunto que hoy es más necesario que nunca. Para frenar los ataques de la derecha y del capitalismo que con la excusa de la crisis cargan sobre los hombros de las personas de a pie lo que tienen que pagar los bancos y las grandes fortunas. Para construir esta izquierda fuerte, comprometida, coherente, democrática, luchadora y plural, hoy sobran las razones.
Mi ventana, como la del poeta, permanece abierta a la esperanza y a la lucha.
Gracias.
Lola Ruiz Domenech

10/6/10

Máis de mil intelectuais asinan un manifesto polo pensamento crítico

Alertan sobre as intencións de "a amálgama ideolóxica liberal-conservadora" que pretende "relegar o pensamento crítico ao ostracismo"

Baixo o título "Críticos e Cidadáns", máis de 1.000 científicos e universitarios de 45 universidades públicas españolas e de diversos organismos públicos subscribiron un manifesto no que reivindican "o pensamento crítico no espazo público".

O texto será defendido este mércores ás 18.30 horas nun acto público que se celebrará no Salón de Actos da sede do CSIC, situada no número 117 da madrileña rúa Montañés. Seis serán os relatores, entre os que se encontran Federico Mayor Zaragoza, ex ministro de Educación e Ciencia, e o filósofo Manuel Reyes Mate, encargados de avalar o manifesto.

O escrito alerta sobre as intencións de "a amálgama ideolóxica liberal-conservadora" que pretende "relegar o pensamento crítico ao ostracismo, á inhibición e á autocensura, abrindo dúbidas sobre a función social dos intelectuais".

"A actividade investigadora non pode permanecer encerrada nunha torre de marfil"
Estas voces, segundo explica o manifesto, xurdiron "nas últimas semanas ante os acontecementos económicos, políticos e sociais do noso país" para poñer "en cuestión o papel dos intelectuais na vida pública española".

"Estamos a asistir a duros ataques e agresivas campañas de desprestixio", asegura o texto, "polo mero feito de adoptar posicións críticas con determinados poderes en debates sobre o noso modelo político, económico, institucional ou xudicial".

O manifesto móstrase moi molesto con "a decepcionante resposta política e xudicial ante o clamor das vítimas do franquismo" e acusa "o crecente cuestionamento da versión oficial da transición á democracia", que "acentuou aínda máis a campaña de acoso ante calquera pensamento crítico".

Os asinantes tamén recoñecen que "os homes e mulleres da ciencia" "se instalaron nunha neutra eficiencia profesional" e que esqueceron a súa "ineludible responsabilidade social". Por iso, pide loitar contra este feito asegurando que "a actividade investigadora non pode permanecer encerrada nunha torre de marfil" e avogando por "mirar máis alá do propio microscopio".
"A nosa condición intelectual e ética esíxenos estar presente nos debates públicos", continúa o manifesto, "vencendo ao medo coa palabra". Por esta razón, os asinantes afirman a súa "vontade de actuar tamén como conciencia crítica ante o discurso dominante".
.Fonte: Público


9/6/10

Ata cando o nacional-catolicismo?

Na súa visita ao Vaticano, mañá día 10, o presidente do Goberno español chega como un alumno aplicado cos deberes relixiosos feitos, as promesas cumpridas e a carteira presidencial repleta de privilexios para a Igrexa católica (IC): económicos, políticos, educativos, culturais, fiscais, xurídicos e mesmo militares. É posible que comunique ao Papa que non vai denunciar os Acordos de 1979 entre o Goberno español e a Santa Sé e que a futura Lei de Liberdade Relixiosa e de Conciencia non vai cambiar o trato de favor do que goza a Igrexa católica en España.

Lonxe quedan no imaxinario social os tempos en que os dirixentes eclesiásticos do Vaticano e do catolicismo español acusaban o Goberno socialista de "laicismo agresivo" e "fundamentalista laicista" (cardeal Julián Herranz). Ou cualificaban a súa política de "fobia relixiosa" e declaraban sen rubor que o obxectivo do Executivo do PSOE era "desterrar os valores da cultura católica dos corazóns e das mentes das novas xeracións" e a "suplantación cultural do humanismo cristián por un humanismo cívico e materialista que, baixo unha roupaxe democrática, oculta o seu totalitarismo de orixe" (Juan del Río, hoxe vicario xeral castrense).

De entón para acá, o Goberno socialista deu mostras de debilidade en materia relixiosa, que a Santa Sé e os bispos católicos españois aproveitaron para manter intactos non poucos dos favores da época do nacionalcatolicismo. Conseguiron manter a oferta obrigatoria da relixión e a moral católicas en todos os centros de ensino escolar, públicos e privados, subvencionados ou non con fondos públicos, e o pagamento aos profesores e profesoras de catolicismo. Coa anuencia do Ministerio de Educación adaptaron a materia laica de Educación para a Cidadanía ao ideario de centro, converténdoa nunha clase de relixión católica bis.

O Goberno moveu ficha en todos os terreos e fixo non poucas concesións á Igrexa católica. Esta, empero, non cumpriu algúns dos compromisos adquiridos solemnemente nos Acordos de 1979. Por exemplo, o do autofinanciamento que aparece no Acordo Ecuménico: "A Igrexa católica declara o seu propósito de lograr por si mesma os recursos suficientes para a atención das súas necesidades. Cando fose conseguido este propósito, ambas as dúas partes poñeranse de acordo para substituír os sistemas de colaboración financeira expresada nos parágrafos anteriores deste artigo, por outros campos e formas de colaboración económica entre a Igrexa católica e o Estado" (artigo 2).

Pasaron 31 anos de tan solemne compromiso, e nin a Igrexa logrou o autofinanciamento, nin o Goberno socialista a ten urxido a conseguila. Todo o contrario. Nun intercambio de notas entre o Ministerio de Asuntos Exteriores e a Nunciatura Apostólica incrementouse o coeficiente do IRPF na asignación tributaria á Igrexa católica do 0,52% ao 0,70%, con carácter estable. Bo é recordalo no tramo final da declaración da renda para visibilizar a discriminación a que se ven sometidas as demais relixións nun Estado non confesional. Ou acaso España non é teoricamente un Estado non confesional, aínda que é evidente que na práctica conserva non poucos restos do multisecular nacionalcatolicismo? Se a dependencia económica da Igrexa católica do erario público é un signo de minoría de idade daquela, é tamén proba de debilidade e de falta de coherencia por parte do Estado, que se converte en recadador de impostos para a xerarquía e o clero católicos sen contraprestación ningunha.

Para rematar, gustaríame mostrar a Rodríguez Zapatero dous contradicións nas que, ao meu xuízo, está instalado o Goberno que preside no seu modo de proceder en materia relixiosa.

1. Xustifica a elaboración dunha nova Lei de Liberdade de Relixiosa e de Conciencia, 30 anos despois da Lei Orgánica de Liberdade Relixiosa de 1980, atendendo ás profundas transformacións sociorreligiosas producidas durante ese tempo na sociedade española. Se esa xustificación é correcta, e o é, pregúntome por que non aplica o mesmo criterio para revisar os Acordos de 1979 coa Santa Sé? Ou é que esas transformacións en nada afectan á Igrexa católica? Claro que a afectan, e moito. Así demóstrano o fenómeno crecente das apostasías, o descenso da práctica relixiosa católica, a perda de credibilidade dos dirixentes eclesiásticos na sociedade española, o significativo descenso da fe na xuventude española, hoxe por debaixo do 50%, etcétera, etcétera.

2. O Goberno e outros cargos políticos expresaron en reiteradas ocasións a súa vontade de avanzar cara á igualdade de todas as relixións eliminando as discriminacións que aínda existen hoxe. Non obstante, a práctica política parece ir en dirección contraria, ao deixar incólumes os privilexios da Igrexa católica e mesmo afondar aínda máis as diferenzas nas materias antes indicadas. É o máis parecido á cuadratura do círculo. Ou é que non hai vontade de camiñar cara ao Estado laico? En cuxo caso, que sentido ten a futura Lei de Liberdade Relixiosa e de Conciencia?

7/6/10

Zapatero debe dimitir xa!

A folga de empregados públicos do 8 de xuño de 2010 sinala o inicio das mobilizacións dos e das traballadoras que posiblemente teña a súa continuación nunha folga xeral antes de que remate este mes.

Os sindicatos pensáronse moito iniciar as mobilizacións contra Zapatero porque en ningún caso querían aparecer como os responsables de abrirlles as portas á dereita pero todo ten un límite: despois de reducir o soldo do funcionarios por decreto, sen respectar os acordos recén asinados, prepárase para liquidar os principais mecanismos de defensa dos salarios dos traballadores, tamén por decreto, como requisito para a redución destes.

Xa parece unha evidencia que o presidente do goberno do Estado non estaba preparado para enfrontarse a unha situación de crise. Como na súa primeira lexislatura, subido aínda na crista do "milagre" da política de desenvolvemento, quería continuar xestionando a opinión pública mediante xestos cargados de simbolismo ao tempo que a economía se xestionaba aparentemente soa, como a fórmula perfecta para seguir gañando as eleccións. Non aceptou a existencia da crise e cando non tivo máis remedio que recoñecela en ningún momento comprendeu a gravidade e a profundidade desta.

Ao principio desenvolveu receitas keynesianas "de novo cuño" inxectando diñeiro público á banca, á industria automobilística e ás rendas mediante o Plan E ou o Prodi, para incentivar a demanda agregada e estabilizar o sistema financeiro, esperando que o sistema se equilibrase. Botóu a todos os que se atreveron a opinar que o futuro era incerto e que era necesario ser prudente co gasto público.

Cando o déficit público creceu mais que en calquera ano da historia de España mentres que o paro non só non se amortecía senón que tamén crecía, ao igual que a débeda externa e a débeda pública, e durante esta humillante presidencia da Unión Europea, non dubidou en facer exactamente todo o contrario e aplicar, ao ditado sen pudor de EE.UU, Alemaña ou Francia, medidas hiperliberáis que van na dirección oposta das adoptadas durante a primeira fase da crise.

Non obstante, a dureza das medidas para cargar a crise contra os que viven dun salario ou dunha pensión non calmóu aos mercados, antes ao contrario, confirmou que carece de criterio, que improvisa, que só busca manterse no poder porque cre que esa é a única e verdadeira función para a cal foi elixido secretario xeral do PSOE.

O seu relevo como presidente de goberno marcará o final dunha época dominada no político pola socialdemocracia e no económico pola política de desenvolvemento e o inicio dun período de empobrecemento do Estado, sobre todo dos territorios máis dependentes, e dos traballadores e pensionistas, no contexto dunha situación global de incerteza, agrava no Estado polo risco de crise bancaria, suba do interbancario e aumento da prima de risco nas emisións de débeda pública.

Agora toca pagar o enorme endebedamento externo contraído, e que non paróu de crecer durante a crise, ata situarse no último trimestre do 2009 en 1.767.346.000 €. Endebedamento desaproveitado porque en vez de investir para adaptarnos á sociedade postindustrial mediante o impulso da educación, a innovación, a cultura e a autonomía enerxética utilizamos os créditos no consumo, a construción residencial ou o mantemento de estruturas administrativas como as deputacións, ineficientes, en se mesma e perturbadoras do conxunto do sistema territorial, que só se xustifican polo clientelismo político que xeran.

Zapatero, sen dar explicación ningunha e recorrendo ao goberno por decreto, asumíu que nos temos que resignar a un papel subalterno dentro da Unión Europea e lograr unha maior competitividade pola vía de reducir os custos laborais directos (salario) e indirectos (Estado do Benestar e liberdades territoriais e democráticas). Pero isto é imposible. Nin el pode dirixir este proxecto nin os pobos do Estado imos conformarnos sen máis. Por iso comezan as mobilizacións que deberán iluminar outra esquerda que cuestione o capitalismo e non confie cegamente nel, outro proxecto que defenda máis sociedade, máis igualdade, máis austeridade, mais democracia. Canto antes se vaia peor para a dereita e mellor para unha nova esquerda (federalista, ecoloxista, igualitaria, radicalmente democrática) que ofreza unha saída da crise estable, sostible solidaria sobre a base dos valores de austeridade, eficiencia, cultura, autonomía e equidade.

4/6/10

Raphael Schutz, embajador de Israel: "Sí, nueve personas han muerto. Y en las carreteras españolas han muerto 23 este fin de semana"

--Los españoles que iban en la flotilla han denunciado que han sido maltratados y humillados durante la detención en Israel. ¿Qué tiene que decir?

--No tengo información de los españoles, más allá de que se les permitió comunicarse con el cónsul. Sin embargo, me permito dudar de su versión, ya que es gente que estaba metida en una operación que tenía como objeto ensuciar la imagen de Israel.

--Uno de ellos, Manuel Tapial, ha asegurado que cuando los militares saltaron desde el helicóptero ya había tres personas muertas.

--Es mentira. De hecho, los soldados llegaron con pistolas de pintura y con órdenes específicas de no usar armas de verdad. Solo después de 40 minutos de que llegara el primer militar, un comandante de la Marina autorizó que se utilizaran armas en defensa propia.

--¿No había otro modo de evitar que vulnerasen el bloqueo?

--A lo mejor hubo otra manera. Y si hay un punto de autocrítica, es que este curso de acción podría haber sido mejorado. Aparentemente, por falta de información de espionaje o por ingenuidad, el Ejército pensó que una vez subieran los militares al barco se iban a encontrar con verdaderos pacifistas y no con violentos disfrazados de pacifistas. La doctrina pacifista es que cuando se enfrentan a un poder militar muestran resistencia pasiva. Y así fue en cinco de los seis barcos, pero en el sexto, el Mármara, los soldados encontraron otra forma de resistencia.

--Ha habido nueve muertos.

--Sí, nueve personas han muerto en ese acto. Pero 155 murieron en un ataque terrorista en la India la semana pasada. ¿A quién le importa? Veintitrés españoles han muerto en las carreteras en el último fin de semana.

--Estamos intentando que eso no ocurra, pero...

--Cuando entra un violento en tu casa y te ataca y luego...

--Estamos hablando de un Estado que se supone democrático.

--Es democrático y tiene el deber de protegerse. En los atentados de Atocha hubo 192 muertos.
--Fue obra de Al Qaeda.

--Estamos hablando de gente a bordo del barco vinculada a la organización Al Qaeda.

--¿Usted cree que el escritor Henning Mankell o los diputados...?

--¡Ese es el truco! Ese es el truco propagandístico. Están Mankell, dos diputados alemanes, tres activistas españoles... Pero hay 50 personas que han salido de Turquía con reconocidos vínculos con Hamás, con Al Qaeda. Todos estos se esconden tras algunos buenistas europeos. Háganme el favor y vean la realidad.






Carta da nai de David Segarra ao embaixador israelí Raphael Schutz

Señor Raphael Schutz, embajador de Israel en España:

Soy la madre de David Segarra Soler (fotógrafo que iba en el convoy atacado por el Ejército israelí en aguas del Mediterráneo). Son las cinco de la mañana del 2 de junio, amanece en Valencia y acabo de enterarme de la liberación de todos los secuestrados en territorio israelí, entre ellos, mi hijo.


Debo confesarle que en estos momentos no siento ningún odio ni hacia usted ni hacia el Estado que representa, pero no por un motivo altruista, ni noble, ni religioso, sino por puro egoísmo: el odio destruye. Y un buen ejemplo de ello lo está dando su país al mundo, un país nacido del sentimiento de culpabilidad colectiva de una Europa cobarde que no supo defender a sus ciudadanos judíos de otro odio monstruoso y autodestructivo, el odio nazi.

Parece, sin embargo, que la historia no le ha enseñado nada.Israel está repitiendo las mismas pautas de odio, de muerte, de deshumanización del contrario, de ocupación de territorios, de construcción de muros y alambradas, de soberbia racial.

La diferencia es que, ahora, las víctimas ya no llevan una estrella de David cosida en la ropa, ni el gueto está en Varsovia. Está en Gaza y Cisjordania. No quiero contarle el infierno personal por el que he transitado estos días; sería ridículo al lado del continuo y diario dolor de las madres palestinas. Yo soy una afortunada, pues mi hijo David vuelve sano y salvo.

Ustedes le habrán podido destrozar su única arma letal, la cámara de vídeo. Pero lo que en su ciego odio olvidan es que los seres humanos tienen ojos, oídos, boca y memoria para contar al mundo todo el horror del que fueron testigos. Y contra eso, señor Schutz, toda su poderosa propaganda no puede hacer nada.

Cristina Soler Crespo

3/6/10

"Voveremos a Gaza..."

Manu Tapial, Laura Arau e David Segarra, regresan coa indignación de ter vivido e padecido por uns dias o terrorismo de Estado que exerce a diario o goberno de Israel cara os palestinos.


A nosa aperta máis forte para eles.


Los tres españoles de la flotilla denuncian la violencia del ataque israelí