O 1848 árabe: os déspotas tambaléanse e caen

Non pode permanecer moito máis porque os militares declararon que non dispararán ao seu propio pobo, o que exclúe a opción da praza de Tiananmen. Se os xenerais (que sostiveron ao longo de moito tempo a este réxime) faltasen á súa palabra, poderían dividir o exército e preparar o terreo para a guerra civil. Ninguén quere iso por agora, nin mesmo os israelís aos cales gustaría que os seus amigos estadounidenses mantivesen o seu home clave no Cairo tanto tempo como fose posible. Pero iso tamén é imposible.

Así que chegará Mubarak a este fin de semana ou ao próximo? Washington quere unha "transición ordenada", pero as mans de Suleiman el Fantasma (ou o Señor da Tortura como algunhas das súas vítimas chámano), o vicepresidente que obrigaron a aceptar a Mubarak, están tamén manchadas de sangue. Substituír un torturador por outro xa non é aceptable. As masas exipcias queren un cambio total do réxime, non unha operación ao estilo de Paquistán onde un civil desvergonzado substitúe un ditador uniformado e non cambia nada.

A infección tunecina expandiuse moito máis rapidamente do que ninguén imaxinaba. Despois dun longo letargo inducido por derrotas (militares, políticas, morais) a nación árabe está a espertar. Túnez impactou inmediatamente na veciña Alxeria e o estado de ánimo cruzou entón a través do Jordán e chegou ao Cairo unha semana despois. Estamos a ser testemuñas dunha onda de levantamentos nacional-democráticos, que recordan máis as axitacións de 1848 -contra o Tsar e Emperador e aqueles que colaboraron con el que varreron Europa e foron os presaxios de posteriores turbulencias. Este é o 1848 árabe. O Tsar-Emperador de hoxe é o presidente da Casa Branca. Iso é o que diferencia estas proto-revoluciones-revolucións dos asuntos de 1989: iso e o feito de que, con poucas excepcións, as masas non se mobilizaron elas mesmas no mesmo grao. Os europeos do leste dobregáronse os occidentais, vendo niso un futuro feliz e entoaron "Tomádenos, tomádenos, xa somos vosos".

As masas árabes queren romper co horrible abrazo. Os EUA-Unión Europea deron o seu apoio a ditadores dos que [as masas árabes] queren desembarazarse. Son revolvidas contra o universo da miseria permanente: unha elite enceguecida pola súa propia riqueza, corrupción, desemprego masivo, tortura e subxugación a Occidente. O redescubrimento da solidariedade árabe contra as ditaduras repelentes e aos que as sustentan é un novo punto de inflexión no Oriente Medio. Trátase da renovación da memoria histórica da nación árabe que foi destruída brutalmente pouco despois da guerra de 1967. Neste aspecto, o contraste non pode ser máis vivo. Gamal Abdel Nasser, a pesar das súas moitas debilidades e erros, viu a derrota de 1967 como algo polo que tivo que admitir a súa responsabilidade. Dimitiu. Máis dun millón de exipcios botáronse ao corazón Del cairo para pedir que se quedase no poder. E cambiou de opinión. Morreu no cargo poucos anos despois, co corazón roto e sen diñeiro. Os seus sucesores entregaron o país a Washington e Tel Aviv por un prato de lentellas.

Os sucesos do último mes sinalan o primeiro auténtico renacer do mundo árabe dende a derrota de 1967. Todos os viraventos sempre alertan para non estar nunca no lado equivocado da historia e evitar sempre toda experiencia de derrota, pero foron sorprendidos por estes levantamentos. Esqueceron que as revoltas e as revolucións, formadas por circunstancias reais, suceden cando as masas, as multitudes, a cidadanía -chamémolo como queiramos deciden que a vida é tan insoportable que non será soportada moito máis. Para esta xente, unha infancia pobre e a inxustiza resultan tan naturais como unha patada na cabeza recibida na rúa ou un interrogatorio brutal no cárcere. Experimentaron todo iso, pero cando as mesmas condicións están aínda presentes e agora xa son adultos, entón o medo á morte retrocede. Cando esta etapa se alcanza, unha soa faísca pode acender un lume na pradaría. Neste caso, literalmente, como a traxedia do vendedor ambulante en Túnez que se prendeu lume demostra.

Estamos ao principio do cambio. As masas árabes non foron arrastradas pola forza esta vez e non sucumbirán. Que ofrecerán os que substitúan os déspotas de Túnez e El Cairo ao seu pobo? A democracia por si soa non pode alimentalos ou darlles emprego...

Tarik Alí
Fonte: sinpermiso

Apoiando a Libertade de Prensa. Pola Libertade.

Pola Libertade de Prensa. Pola Libertade.

Por elas e por eles. Por José Couso.

Por todos nós. Por todos.

Asdo.: Radio Rexurdimento.gal

Sete Asociacións de Periodistas presentan un corto en homenaxe ao Día Mundial da Libertade de Prensa

IU Abierta e o Pacto de pensións.

Radio Rexurdimento.gal, publica esta resolución de IU Abierta porque moito nos tememos que terá poucas posibilidades de ser publicitada. Non fai falta dicir que compartimos o contido deste documento, co que nos unimos a outros amigos e compañeiros que tiveron a mesma iniciativa para a súa difusión.

"IU Abierta valora positivamente o traballo negociador dos sindicatos en materia de pensións".

Gaspar Llamazares anuncia, dende unha posición crítica con algunhas medidas que implican recortes de dereitos, que intentará mellorar o acordo na súa tramitación no Congreso.

IU Abierta valora positivamente o traballo desenvolvido polos sindicatos no seu labor negociador co Goberno tras alcanzar un acordo na actual situación de crise. Este labor dos representantes dos traballadores cobra especial valor xa que fixeron fronte e suavizou en boa medida as posicións conservadoras que apostaban pola imposición dende dentro e fóra do Goberno. Nese sentido avalamos as propostas e logros que introduciron tanto CC.OO. como UGT, sendo conscientes de que, aínda tratándose dun recorte non desexado, o resultado da negociación matiza a aposta por un axuste "duro" nunha liña de privatizacións como as que quería introducir o Executivo nas súas primeiras intencións.

Mantemos a nosa posición crítica cara ao Goberno que sempre estivo máis atento ás instrucións e demandas conservadoras do mercado que á defensa dos dereitos cidadáns e as políticas sociais dos traballadores. Algo que contribuíu a desequilibrar a posición de partida na negociación cos sindicatos. Razón pola que sempre fomos críticos cunha saída "conservadora" da crise.

O resultado do acordo alcanzado cos sindicatos permite unha maior e mellor capacidade de manobra no parlamento para que o noso grupo, dende a esquerda, poida melloralo dende o Congreso nun sentido progresista. Neste sentido IU Abierta aposta por manter no Congreso as achegas e emendas que xa anunciou o voceiro parlamentario de IU, Gaspar Llamazares, para defender e mellorar o sistema público de pensións.

Esta primeira valoración debe ter en conta outros aspectos nos que hai que afondar como os referentes á negociación colectiva, o desenvolvemento das políticas activas de emprego e outras materias sociais que se engloban nesta negociación. En todo caso debemos recoñecer de forma positiva que a actitude dos sindicatos permitiu flexibilizar o que eran aspectos innegociables do Goberno na súa proposta inicial. Así o tramo de xubilación se fixa entre os 65 e 67 anos e o cálculo de pensións de realiza en dúas fases que abrangue entre os últimos 20 a 25 anos de cotización, entre outras melloras fronte ao marcado inicialmente polo Executivo.

Fonte: iuabierta (click para versión en castellano).

Unha verdade inconveniente: Multiplícanse as malformacións en bebés en Faluya

O numero de malformacións supera 11 veces a media mundial. O 15% dos 547 bebés nacidos no mes de maio tiñan problemas. Ese mes, o 11% das mulleres deron a luz con 30 semanas de xestación e o 14% tivo abortos espontáneos.

O impacto das bombas estadounidenses na poboación da cidade iraquí de Faluya é motivo de estudo dende a invasión de 2003. Un novo informe volve apuntar ao uranio como a causa das malformacións nos bebés.

Durante moito tempo houbo quen tratou as malformacións en fetos en Faluya como un asunto da propaganda pro iraquí, pero sete anos despois da invasión da coalición liderada por EUA, os casos multiplícanse na poboación e os investigadores buscan as súas respostas en causas ambientais.

O informe foi publicado no International Journal of Environmental Research and Public Health un detallado informe que pon de manifesto como se multiplicaron os casos de malfornaciones en recén nacidos nos últimos dous anos e será completado por un estudo da Organización Mundial da Saúde.

As batallas de Faluya de 2004

O estudo céntrase na análise de 55 familias e conclúe que só a presenza de determinadas dioxinas no ambiente pode ser a causa destes problemas.

"Sospeitamos que a poboación está exposta de xeito crónico a un axente ambiental. Non sabemos cal é, pero estamos a intentar descubrilo", dixo Mozhgan Savabieasfahani, un dos expertos en toxicoloxía que se encargou do informe.

O novo documento identifica metais pesados que poderían ser eses axentes contaminantes que están a afectar ás mulleres embarazadas de Faluya. "Os metais poden desestabilizar o xenoma humano e como desencadeantes ambientais, os metais son potencialmente os mellores candidatos para causar malformacións no parto", di.

Os investigadores non poden demostralo de xeito inequívoco, pero o informe vén a corroborar outras análises anteriores que relacionan o emprego de proxectís con uranio por parte de EUA en dúas batallas en abril e novembro de 2004, segundo recolléu o diario británico The Guardian. Os efectos da artillaría para algúns expertos son simples: esas bombas deixan tras de si residuos tóxicos cando explotan "que afectan ao desenvolvemento embrional do feto. Os efectos desvastadores que tiveron estas dioxinas na poboación vietnamita son" por todos "coñecidos", di o texto.

Na investigación que tivo lugar entre maio e agosto do ano pasado participaron 55 familias de Faluya nas que se habían detectados casos de recén nacidos con serias malformacións. Só en maio, o 15% dos 547 neo natos tiña malformacións. No mesmo mes, o 11% dos nenos naceron de forma prematura e o 14% das mulleres tivo abortos.

"Se o eco da súa voz se debilita, pereceremos".

Hoxe hai 34 anos que un grupo de extrema dereita destrozar a balazos pola noite a cinco traballadores do despacho laboralista das Comisións Obreiras, (CCOO), da rúa de Atocha, 55, en Madrid.

Reivindicar a súa memoria e o seu compromiso coas liberdades democráticas, o progreso humano e a defensa dos traballadores, é unha esixencia ineludible para os que temos neles unha referencia exemplar, especialmente nestes momentos en que as conquistas sociais e laborais, alcanzadas ao longo de decenios de loita democrática dos traballadores, están a ser acosadas e desmontadas polos contrarios á civilización e os seus cómplices.

Luis Javier Benavides, Serafín Folgado, Anxo Rodríguez, Javier Sauquillo, Enrique Valdelvira: se o eco da vosa voz se debilita, pereceremos.

.

A vitoria do pobo tunecino

O venres 14 de xaneiro os tunecinos viviron un momento histórico para o seu país e para toda a rexión do Norte de África. Tras 23 anos dun réxime corrupto e represivo, as revoltas que durante un mes sacudiron o país de norte a sur remataron coa fuxida do Presidente Zine o-Abidine Ben Ali. Unha revolución sen precedentes cara á que finalmente todos miran.

Dicía a xornalista exipcia Mona El-Tahawy onte en Twitter:

"Todo líder árabe mira hoxe a Túnez con medo, e todo cidadán árabe mira hoxe a Túnez con esperanza"

Ou como o expresa a deseñadora gráfica exipcia Zeinab Samir nesta imaxe que ilustra esta entrado e que capta a esperanza de moitos de que o cambio que lograron os tunecinos sexa posible no resto de países da rexión.

Pero esta revolución, que algúns chaman a Revolución do Xasmín, outros a Revolución de Sidi Bouzid e outros a revolución de Mohamad Bouazizi, en honor ao mozo que se inmolou o 17 de decembro en protesta pola situación económica e a corrupción despois de que a policía lle confiscase o seu posto de froita e verdura, é froito non só de problemas políticos, sociais e económicos que afectan a toda a rexión, senón de factores específicos do país que se xuntaron e derivaron no levantamento destes días. Que é o que fixo posible esta revolución?

O primeiro e principal factor foi, sen dúbida, o propio carácter da sociedade tunecina. A presenza dunha gran maioría de mozos con alta formación universitaria enfrontados á dura situación económica e ás altas taxas de desemprego e de corrupción foi clave na canalización da frustración ante a falta de expectativas e a inxustiza instalada no país. A idade media da poboación tunecina está en torno aos 27 anos, unha cidadanía nova á que o réxime do anterior Presidente, Habib Burguiba, abriu o acceso á educación a uns niveis moi altos e impensables hai unhas décadas. Estes mozos supuxeron o motor de busca dun cambio e de presión popular que desencadeou os levantamentos cidade a cidade e pobo a pobo, cun prezo que foi alto: máis de cen vítimas por todo o país. Tamén en palabras de Mona El-Tahawy, "o singular desta revolución é que non veu da man nin dos islamitas, nin de invasións estranxeiras no nome da democracia, senón da propia xuventude deste país".

O Exército. A autoridade do Goberno tunecino manifestábase a través dunha forte presenza da Policía, que traballaba en estreita alianza co Presidente. Isto fixo que se coñeza a Túnez como un "estado policial", algo que aparece mesmo rexistrado nalgún dos cables de Wikileaks relativos ao país. O Exército, en cambio, mantívose en boa medida independente do Goberno de man de ferro de Ben Ali e foi clave durante os levantamentos, que unha alianza entre Presidente e Exército tería reprimido con moita maior contundencia. Se é certo o papel que se lle adxudica ao Xeneral en Xefe, do que se di que se negou a acatar a orde de Ben Ali de abrir lume contra manifestantes desarmados, esta institución tería sido clave no momento histórico que vive o país.

Os medios. Moitos refírense xa ao levantamento da sociedade tunecina como "a revolución de Twitter" ou "a revolución de Wikileaks". Para moitas vítimas da represión e activistas polos dereitos humanos, tanto en Túnez coma noutros países da rexión, estes titulares soan a un intento occidental de etiquetar dun modo homoxéneo todo o que sucede na zona de Oriente Medio e Norte de África. O artigo de Foreign Policy, The first Wikileaks revolution, no que se pon a énfase no papel de Wikileaks como impulsor das revoltas, é desproporcionado e ofensivo para moitos. "A revolución é 100% produto tunecino", coméntame o activista mauritano Nasser Weddady, "e non hai que desviar de Túnez os méritos". Segundo a escritora e bloguera estadounidense Jillian C York, a revolución tunecina "non" é de Twitter nin de Wikileaks, senón simplemente humana. "

Aínda que sen dúbida o mérito do primeiro caso de derrocamento dun réxime por presión do seu propio pobo na historia moderna da rexión é dos propios tunecinos, os medios cumpriron unha importante función como altofalante do que estaba a suceder. Non os medios tradicionais, que non deron cobertura ás revoltas ata que a relevancia histórica dos feitos resultou innegable, pero si Internet e os medios sociais, dos que os tunecinos se serviron para contar en primeira persoa ao mundo o que estaba a suceder. Arredor do 16% dos tunecinos está en Facebook, a pesar dos intentos de Ben Ali de impedir o acceso dos cidadáns a medios e plataformas sociais de Internet, e a tunecina é a comunidade online máis activa de toda África. Blogs e portais de noticias como SBZ News e Nawaat cubriron o baleiro informativo que deixaron a maioría de medios (coa excepción de Al-Jazeera, que fixo unha gran cobertura a pesar de que as autoridades lles restrinxiron o acceso ao país).

Segundo o coñecido blog sobre tecnoloxía Read Write Web, a detención dun bloguero tan influente como Slim Ammamou (liberado o 13 de xaneiro), entre outros blogueros e activistas, foi un grave erro do Goberno tunecino. Ammamou é fundador do Partido Pirata de Túnez, activo defensor da Neutralidade da Rede e colaborador precisamente de Read Write Web e xerou unha onda de solidariedade que fixo que máis internautas se fixesen eco das revoltas e a represión no país.

Unha revolución do século XXI na que ao descontento popular e á forza dos seus cidadáns como motor de cambio se suma a tecnoloxía que os empodera e os fai independentes. Para narrar a Historia que eles mesmos están a construír e contala ao mundo coas súas propias voces.

*Leila Nachawati

* Nacida en Santiago de Compostela, é damasquina por parte de pai e viaxa regularmente a Siria. Licenciada en Filoloxía Inglesa e Árabe, estudou Crítica Literaria en Kansas e Cooperación ao Desenvolvemento en Granada. Dende hai un ano traballa en xestión de redes sociais

Fonte: periodismohumano

Radio Rexurdimento.gal é socio de periodismohumano.

Novo espazo dedicado á comunidade educativa

O proxecto "Nomes e Voces" ten como principais liñas argumentais o estudo da violencia, o debate sobre o xenocidio e o interese polo pasado e a reflexión sobre o esquecemento. Intégrase para isto, o acontecido en Galicia durante o Golpe de Estado de xullo de 1936 e a inmediata guerra, nun contexto internacional. Especialmente nos casos nos que se comparte un mesmo marco cronolóxico e histórico, pero cunha perspectiva na que se abarquen outros procesos máis distantes no tempo e na historia.

Baixo o nome de "Educación", o Proxecto "Nomes e Voces" ofrece na súa páxina Web, recursos de investigación á comunidade educativa, de xeito que poda converterse nun útil de traballo na aula e unha nova vía de coñecemento.

O propio sitio Web e, especialmente, a base de nomes con todas as súas posibilidades é en si mesmo un instrumento cunha importante vocación didáctica, mediante a cal se poden levar a cabo diversas propostas de traballo: o coñecemento da represión no concello onde se encontra o centro de ensino; o coñecemento máis pormenorizado dunha vítima en particular; recoñecer os apelidos das vítimas e poñelos en relación coa comunidade do presente; a represión en función do xénero, idade ou grupos socio-profesionais...recursos aos docentes e alumnos para levar a cabo diversas propostas de traballo ao redor da represión franquista en Galicia.

Click para ligazón co website de Nomes e Voces

A necesidade dunha Lei de Liberdade de Conciencia

Como en anos anteriores a xunta directiva de Europa Laica invita aos socios e socias, aos simpatizantes, a todas as persoas, organizacións cívicas e entidades comprometidas coa "construción dun estado laico", a que nos acompañen a establecer un espazo de liberdade, discusión, convivencia e reflexión, no que se analice a necesidade (ou non) dunha "Lei de Liberdade de Conciencia" que clarifique de forma xurídica as relacións do Estado coas diversas conviccións, os dereitos das cidadás e cidadáns relacionados coa liberdade de conciencia, os dereitos e deberes das organizacións relixiosas ou doutra natureza filosófica, tendo en conta a actual realidade social española, así como os enormes privilexios simbólicos, xurídicos, económico, tributarios, mediáticos e en materia de ensino e servizos sociais dos que goza unha determinada organización relixiosa (a católica).

Organización que, ademais, pon en cuestión, de forma permanente, dereitos civís aprobados democraticamente e principios básicos de convivencia, co silencio, cando non o apoio dos poderes públicos do Estado. Por iso seleccionamos unha serie de conferencias e paneis de debate sobre: A liberdade de conciencia dos menores, o financiamento e o poder das entidades relixiosas, o papel e influencia dos medos de comunicación e a necesidade de avanzar en dereitos civís básicos de cidadanía.

Click para ver Programa

ETA anuncia un alto el fuego "permanente, general y verificable"

Ver comunicado, aquí

A chamada “lei de convivencia”

Aproveitando o acougo das vacacións de Nadal o conselleiro de Educación presentou o borrador do anteproxecto de Lei de convivencia e participación da comunidade educativa. Un texto que para o Goberno Galego ten por finalidades "acadar e manter un clima de convivencia" nos centros escolares, dignificar a profesión docente, proporcionándolle protección xurídica adecuada ás súas funcións, e corresponsabilizar aos pais e nais nesta tarefa coma un dos seus principais deberes en relación coa educación dos seus fillos. Obxectivos, sen dúbida, que comparten todos os membros das comunidades educativas, tanto polo feito de que a aprendizaxe da convivencia constitúe a esencia de todos os procesos educativos, sexan familiares ou escolares, como pola importancia fulcral que para o desenvolvemento con aproveitamento da actividade educativa ten o noble oficio de mestre, non sempre suficientemente recoñecido e valorado polo conxunto da sociedade.

Dende a exposición de motivos, a lei amosa a súa preocupación pola gravidade dos fenómenos de "mala convivencia" nos centros educativos, con especial atención aos de acoso e ciberacoso escolar, presentados como "unha nova cotiá nos últimos tempos". Fenómenos de abordaxe educativa complexa para os que se pretende atopar saída elaborando un plan de convivencia, considerando ao profesorado como autoridade pública e obrigando a participar aos pais e nais nos procedementos de corrección disciplinaria. A consideración dos docentes, recollida das leis aprobadas nas comunidades de Madrid e Valencia, apenas supón asumir o principio da presunción de veracidade das súas afirmacións realizadas nun eventual procedemento sancionador aberto a un alumno. Outrosí sucede co recoñecemento da facultade para "requisar obxectos, produtos ou substancias perigosas ou prohibidas polas normas do centro…". O mesmo poderíamos dicir da responsabilidade outorgada aos departamentos de orientación de elaborar un "programa de habilidades sociais" dirixido ao alumnado que incorra de forma reiterada en condutas disrutivas; da posibilidade de regular o vestiario do alumnado que se deixa á autonomía do centro, ou comunicar as incidencias aos pais e nais por Internet. Solucións que sabemos dunha ou doutra maneira se veñen ensaiando por parte do profesorado e das comunidades escolares dende hai ben tempo.

Porén, nin o enfoque nin as medidas desta lei apuntan cara a orixe da maior parte dos conflitos existentes nos centros educativos. Non podemos agochar que moitos destes problemas teñen a súa cerna na masificación dalgúns centros de Secundaria e na ausencia de medios e recursos para abordar a súa diversidade. Non se poderá mellorar a convivencia nestes centros, se non se baixa a ratio de profesorado/alumnado, se non se contan con desdobres en determinadas materias, se non existe profesorado de apoio, se non se establecen programas de mediación para abordar os conflitos ou se non se xenera no centro unha dinámica na que a disciplina democrática ocupe un lugar destacado. Cre sinceramente alguén que coñeza o funcionamento dun centro educativo que a consideración do profesorado como autoridade pública solucionará os problemas que suscita a integración de minorías ou de alumnado con comportamentos disrutivos? O sistema previsto de correccións (outro eufemismo) abondará para resolver este tipo de conflitos educativos? Non sería máis realista asumir que a autoridade e prestixio social do profesorado se consegue coa lexitimidade proporcionada polo apoio do conxunto da súa comunidade educativa e polo recoñecemento do resto sociedade?

Con todo, non nos enganemos, nin o acoso escolar nin os conflitos disciplinarios son a razón de ser desta chamada "lei de convivencia", senón o da regulación da participación directa dos pais e nais, á que se lle dedica un capítulo específico. Un procedemento artellado coa intención de "solicitar as preferencias individuais ou colectivas" sobre aspectos da programación xeral do ensino, até agora competencia da Administración educativa e dos órganos colexiados, fose do claustro do profesorado ou do consello escolar. Un mecanismo xurídico destinado, sen dúbida, a avalar á consulta prevista no "Decreto de Plurilingüismo" e superar algúns dos atrancos que lle puidese ocasionar o ditame do Consello Consultivo e mesmo a xurisprudencia do Tribunal Constitucional (STC 337/1994) contraria á elección de lingua por parte dos pais. En definitiva, en época preelectoral, como xa sucedera hai dous anos, ás portas das eleccións autonómicas, o Partido Popular de Galicia volve axitar as augas do conflito do emprego do idioma no sistema educativo. Unha extraña forma de entender a convivencia nun ámbito onde son imprescindibles as maiores doses de acordo e sutileza.

Fonte: farodevigo