http://www.wikio.es

3/3/10

"Isto arranxámolo, pero sen eles"

Nace na rede unha contracampaña á de "Esto lo arreglamos entre todos". Que estean detrás as empresas máis poderosas e algúns grandes bancos indigna a traballadores e parados: "Non somos pagados por unha gran empresa. Non estamos a soldo de ningunha organización de empresarios. Non nos enchen o peto por esta web nin Telefónica, nin as Cámaras de Comercio. Non somos Iberia, nin El Corte Inglés, BBVA, Banco Santander, La Caixa, Caixa Madrid, Repsol, Cepsa, Endesa, Iberdrola, Rede Eléctrica, Mapfre, Renfe, Abertis, Mercadona, Indra, nin a patronal da construción, Seopan. Non temos nada que ver con eles. Ao contrario, cremos que se hai que buscar culpables a toda esta situación, é entre eses nomes. Porque sabemos que isto o arranxaremos cando acabemos con eles. Quen somos? Somos traballadores e parados, como ti,".

Esta é a carta de presentación dunha nova iniciativa,
"Esto sólo lo arreglamos sin ellos", nacida da indignación que suscitou a campaña oficial "Esto lo arreglamos entre todos", coa que se pretenden fomentar as actitudes positivas para combater a crise. O que indigna non é tanto a mensaxe como quen está detrás da campaña: as Cámaras de Comercio e 18 grandes empresas. Nela aparecen Andreu Buenafuente, Michael Robinson, Angels Barceló, Ferrán Adriá ou Pau Gasol e o seu cote foi de catro millóns de euros.

"Rinse de nós. Din que desta saímos todos xuntos, mentres se reenvorcan nos seus beneficios", esgrimen os promotores da contracampaña e avisan de que "co que nos están a sangrar, preparan os seus cairos para abaratar o despedimento, para unha nova reforma laboral, para contratar traballadores aterrorizados que obedezan sen chiar".

A canalización das protestas ante a campaña dos catro millóns de euros estase a facer a través de Facebook e de Twitter. "Esto deberían arreglarlo los que lo jodieron" é unha destas plataformas pero non a única.

"¿Y SI NOS LLUEVE? SI NOS LLUEVE NOS MOJAMOS TODOS.

José Mujica: Su primer discurso como Presidente de Uruguay

"Amigos, ¿por qué esta transmisión de mando, un poco inusitada en la plaza pública, acá, no sólo a la intemperie sino ante la estatua de Artigas? Quienes organizaban esto me atormentaban: ¿Y si llueve? Y si llueve nos mojamos todos les decía yo. ¡Qué incrédulo!. Qué sé yo. No se puede estar temblándole a todo. Mala suerte si llueve... Tuvimos suerte. ¿Por qué? ¿Qué simboliza el monumento? Este monumento simboliza para los uruguayos dos cosas: unidad nacional y concepción latinoamericana. Unidad de los pueblos de América Latina. Ese es el sentido y el símbolo. Hacerlo en la plaza pública para que la gente lo vea. Es aburrido como toda cosa protocolar. Ahora estamos santificados. Está la firma del señor escribano. Hemos procedido en regla. No dirán que no soy una criatura domesticada. Pero amigos, estas formalidades que dan garantías, podrán ser aburridas, pero son una necesidad institucional que hay que defender. Pero ¡ay de nosotros si no las tenemos!, y cuando las hemos perdido, sólo les damos el valor cuando nos damos cuenta del papel de representación que cumple para con una nación.

¿Entonces, cuál es el sentido de este encuentro? Agradecerle el calor al pueblo uruguayo, en primer término. Ese calor que vimos en las calles y esa alegría. Sabemos que hoy casi tocamos el cielo con la mano. Mañana empezarán los días cansinos del trabajo, inevitablemente el camino del purgatorio. Pero compañeros, compatriotas, estamos comprometidos con un país que vaya a más. Pertenecemos a una generación de la cual quedan algunas reliquias de los que quisimos tocar el cielo con las manos. Soñamos con construir como pudiéramos una sociedad mejor.

Duro aprendizaje en la larga acumulación que significa poder progresar, porque no hay progreso que no sea acumulativo, que no sea lento y que no sea hijo del trabajo disciplinado de los hombres y de la sociedad. Hoy, hoy nos damos cuenta, queridos compatriotas, de que no podremos jamás abdicar de soñar que algún día podrá haber, arriba del planeta, sociedades donde lo mío y lo tuyo no nos separe, con menos egoísmo, más solidaridad. Pero sabemos que no es poca cosa tener libertad, disentir, respetarnos, multiplicar conocimiento y conciencia, y ensayar todos los caminos y fórmulas posibles que sirvan para enriquecer la sociedad y para enriquecernos nosotros mismos como seres humanos. Soy de los que piensan que algún día la humanidad construirá esas sociedades, pero mucho antes tendrá que haber multiplicado mucha riqueza, mucho conocimiento y mucha cultura, porque es inútil querer igualar de arriba hacia abajo. La gente clama por lo inverso.

Todas estas cosas son opinables, pero un gobierno son cinco años. Tenemos que cumplir nuestros pequeños escaloncitos, subir, tratar de dejar algo que va a continuar otro. La historia ni empieza ni termina con nosotros, solamente que seamos unos bichos terriblemente vanidosos. Entonces necesitamos, en primer término, la colaboración de todos los sectores, de todos los sectores que componen nuestra sociedad: ricos, pobres, los del medio. Necesitamos gente que invierta, y le tenemos que dar garantía, porque va a invertir si tiene seguridad y tranquilidad. Y si esa gente no invierte, no les damos respuesta a aquellos por los cuales, solidariamente, más estamos preocupados. En el afán de repartir mucho y aceleradamente, terminamos repartiendo menos.

Tiene que andar la economía, en primer término, pero tienen que andar todas las iniciativas posibles. Las de los empresarios nacionales. Me decía una señora hoy: "Queremos ayudar a las empresas pequeñas". Al Uruguay entero: esto es una empresa pequeña. Sí, es posible, pero necesitamos todas las iniciativas, un Estado que tenga capacidad de asociarse, de fundar cosas, más que nada de darle garantías a la gente, a una clase media ahorrista que no llega a la estatura de empresario, pero es lo que tenemos. Ayudarla a fundar cosas, a que corran las cooperativas que se atrevan, y aquellos más corajudos de mi pago que no se preocupen de levantar muchos letreros por reivindicaciones. Eso que lo hagan, pero que afronten el coraje de juntarse y fundar empresas autogestionadas para demostrarse que los trabajadores son capaces de mandarse a sí mismos. Y todo ese mundo conviviendo y multiplicando la riqueza, porque si no multiplicamos riqueza todo lo demás es bla, bla, bla.

¿Por qué? Porque nuestra época tiene una cultura y nuestra cultura está significando que la gente demanda cuestiones materiales, y las demandas sociales son prácticamente infinitas. Si cometemos el error de fracasar talando las iniciativas económicas o frenándolas, no hacemos otra cosa que multiplicar el costo que tenemos que tener.

Pero al mismo tiempo saber que nuestras sociedades son de dos velocidades. Que hay un mundo que cuando económicamente progresa recoge los frutos de ese progreso, pero hay otro mundo que, por marginación o atraso cultural, comienza a quedar al costado del camino.

Tenemos posibilidades, queridos compatriotas: el Uruguay es una aldea grande dotada de recursos naturales, al punto que uno tendría que decir "esto es un pan dulce". La naturaleza nos dio demasiado, nos dio cosas que son permanentes. Podemos y debemos seguir construyendo una tierra acogedora, que abra los brazos para todas las soledades de América Latina. Somos un pueblo hijo de aluvión: acá están todos los credos, todas las culturas. Acá no existe la discriminación, ni hacia los negros, ni hacia los pobres, ni hay discriminación sexual por las opciones que se tomen. Tal vez, si algún defecto tenemos, es ser tremendamente republicanos, casi somáticamente igualitarios. Por eso, compañeros, nada más importante que la integración, nada más importante que el funcionamiento político, nada más importante que cuidar la economía, pero nada más importante que nos tengamos que acordar de los que han quedado al costado del camino, no sólo por solidaridad, sino por conveniencia nacional. Este país, en el contexto de América Latina, tiene la historia de ser el país más igualitario. Debe continuar y acentuar esa tendencia igualitaria llevándoles oportunidad a aquéllos que el mercado tiende a segregar contemporáneamente.

El gran compromiso del gobierno que nace hoy no es tocar el cielo con la mano, ni repartir lo que no tiene: sería imposible. Su compromiso se puede cuantificar y medir con pocas palabras: barrer la indigencia y disminuir la pobreza en un cincuenta por ciento, como propuesta elemental, y masificar el conocimiento y la cultura, muy particularmente llevando el conocimiento al Interior lejano, olvidado y segregado. La forma en que lo hagamos es negociable: no es negociable el rumbo.

Y si por ello toca pasar horas amargas, las pasaremos. Estamos convencidos: la mayor herencia que les podemos dejar a las generaciones que vengan es que sean sencillamente más capaces que nosotros, más formadas que nosotros. Nadie nos va a regalar la prosperidad, entonces, compatriotas del pueblo que andan por ahí: nuestro grito es latinoamericano, hermanos de nuestros hermanos. Los dolores de nuestros hermanos son nuestros. Allí está, nuevamente, Chile roto, como una especie de azote de la naturaleza, que nos llama y nos dice cuidado. Y ayer fue Haití. Mañana no sabemos qué nos depara el cambio climático. Por ello, por encima de las diferencias de clase, de religión y de costumbres, unidos, compatriotas, unidos. Unidos para ser solidarios con nuestros compatriotas.

Finalmente, queridos, va a continuar esta transmisión; después hay una fiesta. Las gargantas de la cultura uruguaya van a regalarnos canto, y lo van a hacer solidariamente. También es una forma de integrarnos, porque ¿cómo puede haber algo importante sin canciones? Mañana tendremos, o pasado, alguna lágrima, y después tendremos algún contratiempo, pero hoy comprometámonos, escuchemos la cultura de nuestro canto, acompañémoslo, y sobre todo: no al odio. No a la bronca. No al escepticismo. No al no se puede. No a ese crónico criticismo, que agarramos el huevo y le damos vuelta y vuelta, y le encontramos el pelo.

Por encima de todas las cosas, a comprometernos con la realidad. Y permítanme: nada cambia si no cambiás vos. El sujeto de cambio sos vos, pueblo querido. Contigo cambiamos, o contigo sucumbimos, y estamos como abrazados.

Si pudiera hacer lo de Fausto, y hacerles un negocio a las fuerzas del más allá, y decirles se me acabó mi existencia, pero estos años sirven para colmar siquiera en parte la alegría de ese pueblo que está en la calle, lo haría. Pero no hay un milagro: eso es pura poesía y fantasía. Tu progreso sale del trabajo, del compromiso, de la ciencia, de la seriedad, de levantarse todos los días y volver a empezar, y sentir una derrota y, finalmente, tengo el derecho a gritar en este mundo que derrotados son sólo aquellos que dejan de luchar. ¡Viva la patria! ¡Viva el Uruguay! ¡Viva América Latina!".

2/3/10

Aznar, Rajoy e Feijóo

Hace algún tiempo podían distinguirse en el PP dos sectores políticos más o menos diferenciados. Uno, el ultramontano, que había llegado a la conclusión de que la única forma de retornar al poder consiste en mantener con insistencia un discurso duro, capaz de generar un feroz enfrentamiento social y una insoportable crispación política. Es el sector de la derecha española que considera que el poder le pertenece por derecho natural y que piensa, como Álvarez Cascos, que los gobiernos socialistas son una anomalía en la historia de España y añora el discurso rupturista de Aznar y de su entorno, convencido de que en España sólo se producen cambios políticos en medio de una gran crispación social.

En contraste con esa posición, existía en el PP, o eso parecía, una corriente de dirigentes conservadores, entre los que se solía situar a Rajoy y a su equipo o a personajes emergentes como Feijóo, que consideraba que la alternancia debe producirse desde una oposición firme y exigente pero basada en los valores comunes de la convivencia y la Constitución. Dichos dirigentes reconocían que el Partido Popular se había alejado de la moderación. Denunciaban alarmados que, debido a la actuación de algunos jerarcas históricos, el PP aparecía -y aparece todavía- ante la ciudadanía como el heredero nostálgico de un régimen detestable; propugnaban la aconfesionalidad del Estado y se oponían a la anacrónica pretensión de la Iglesia Católica de trasladar el derecho canónico a normas de derecho común. Deploraban, además, el estéril aislamiento político de su partido y proponían acuerdos con el resto de las fuerzas parlamentarias en temas que afectasen a la estructura básica del Estado. Y descartaban el recurso a la crispación, incluso para la defensa de posiciones antagónicas y, desde luego, como método para producir cambios políticos en el país.


¿Podría afirmar alguien que en el PP, luchas por el poder aparte, existen hoy esas dos tendencias diferenciadas? De ninguna manera. Los dirigentes moderados han sido marginados y los que como Rajoy y Feijóo permanecen han asumido las tesis del sector más duro del partido, han desempolvado la política de destrucción del adversario y se muestran dispuestos a todo con tal de recuperar el poder. Es lo que ha hecho, sin el más mínimo pudor democrático, Núñez Feijóo en las elecciones autonómicas de hace un año, protagonizando la campaña más sucia que se recuerda en Galicia, basada en mentiras, difamaciones e insidiosas insinuaciones con el fin de descalificar política y moralmente a sus oponentes. Y es lo que sigue practicando desde que alcanzó la presidencia de la Xunta, tanto en Galicia como en el intenso apostolado que desarrolla por las diversas tierras de España. Y eso mismo es a lo que se dedica Rajoy cuando no sólo descalifica al Gobierno y a su presidente con insultos e infamias inéditas en los países de nuestro entorno, sino a cualquier persona o institución del Estado que no comparta sus delirantes análisis o constituya un obstáculo para sus ansias de poder, sin importarle lo más mínimo las devastadoras consecuencias que para la democracia y el prestigio exterior de España comportan sus irresponsables decisiones.


Les guste o no, Rajoy, Feijóo, Arenas, De Cospedal y compañía han renunciado a un proyecto político propio, si es que lo tuvieron alguna vez, y han asumido, con todas las consecuencias, los análisis y la estrategia que el aznarismo había definido desde el 14-M de 2004, tras su derrota electoral, y el acceso de Zapatero al poder. Cada vez que hablan estos líderes políticos o sus portavoces mediáticos sólo se escuchan análisis apocalípticos, soflamas incendiarias o terribles anatemas. Pero resulta imposible advertir en sus proclamas siquiera indicios de una alternativa política coherente. Ahora bien, Rajoy y Núñez Feijóo han de saber que en política es necesario que exista correspondencia entre medios y fines; de lo contrario, es legítimo pensar que éstos no son precisamente los que se proclaman. Y han de saber también que el "cuanto peor, mejor", al que parecen haberse adherido, no ha sido nunca una divisa democrática.

ANXO GUERREIRO

Ángel Exposito (Director de ABC) é tan idiota e reaccionario como Rosa Díez

Nunha semana os sectores máis conservadores de España insultaron gravemente aos galegos e galegas. Primeiro foi Rosa Díaz, agora o Director do xornal monárquico-conservador ABC o que utiliza despectivamente o termo, "gallegada", para criticar ao Ministro de Traballo, Celestino Corbacho, no programa da televisión pública, TVE-1, "59 segundos".

Desde Radio Rexurdimento, instamos a dirección da RTVE que o devandito señor Expósito non volva a participar nun programa da televisión pública ata que pida disculpas e retire o seu insulto aos galegos.



1/3/10

CEN ANOS LOITANDO, CEN ANOS CREANDO - 8 de Marzo Día Internacional das Mulleres

Durante a II Conferencia Internacional das Mulleres Socialistas, celebrada en Copenhague, en agosto do ano 1910, Clara Zetkin conseguiu que se aprobase a Celebración do Día Internacional da Muller, data que se consolidou posteriormente no día 8 de marzo.

Durante estes cen anos, o 8 de marzo serviu para visibilizar as loitas e as demandas feministas, loitas pacíficas que significaron importantes avances na vida de millóns de mulleres, creando novas formas de pensamento e acción, propoñendo e construíndo un novo modelo de relacións sociais.

Mais, cen anos despois, as mulleres seguimos tendo que reivindicar o evidente.

No ano do centenario do 8 de marzo, as mulleres da Marcha Mundial das Mulleres dos cinco continentes, facemos un chamamento a “marchar” para demostrar a nosa perseveranza e a nosa forza colectiva, con distintas experiencias, culturas políticas e orixes étnicas, pero compartindo sempre un obxectivo común: o desexo de superar a inxusta orde actual que provoca a violencia e pobreza, e constituír o mundo que queremos baseado na paz, a xustiza, a liberdade, a igualdade e a solidariedade.

Convócase a toda a cidadanía a participar nos actos que as diferentes coordinadoras comarcais da MMM van realizar en celebración do Día Internacional das Mulleres.
Máis información en www.feminismo.info
ACTOS DA MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES na GALIZA

Ourense
Luns, 8 de Marzo
Obradoiro ás 17:30 hrs.
Praza Maior

A Coruña
Luns, 8 de Marzo
Festa de celebración do movemento feminista
de 12:00hrs ás 20:30hrs
Praza das Conchiñas

Vigo
Luns, 8 de Marzo
Manifestación ás 20:00 hrs.
Desde a Praza de Portugal

Compostela
Luns, 8 de Marzo
Manifestación ás 20:30 hrs.
Desde a Praza do Toural

Ferrolterra
Luns, 8 de Marzo
Concentración ás 20:00 hrs.
Cantón de Molíns (Ferrol)

Pontevedra
Luns, 8 de Marzo
Concentración ás 20:30 hrs.
Praza 8 de Marzo

27/2/10

Cuba, ditadura do proletariado?

"...es un feito coñecido e indiscutible que é imposible pensar nun goberno das amplas masas sen unha prensa libre e sen trabas, sen o dereito ilimitado de asociación e reunión. " (Rosa Luxemburgo)

Estes día seguín con interese o debate que se suscitou na globosfera de esquerdas en torno á morte do disidente cubano Orlando Zapata. Moitas opinións parecéronme acertadas, outras desprezables, recordábanme demasiado o argumentario jusficativo do franquismo, algunhas ben intencionadas pero desconcertadas... cecais o desconcerto proveña do medo a que calquera crítica ás accións do Goberno da Habana poida interpretarse como un apoio ao criminal bloqueo que sofre o pobo cubano.

Quero falar claro: Todo o meu apoio e simpatía para o pobo cubano pero toda a miña condena para o réxime cubano.

Eu que me fixen comunista para combater unha ditadura non podo apoiar ningunha outra, adopte o nome e a roupaxe que adopte. Non podo aceptar que o ideal de xustiza e igualdade, nunha sociedade sen clases, sirva para xustificar a opresión das persoas que non pensan ou actúan conforme ao ditado dos seus dirixentes.

Pode que algúns considérenme un "traidor á causa" por escribir isto, así pois gustaríame citar o que a miña admirada Rosa Luxemburgo escribiu no seu libro "A Revolución Rusa (Un exame crítico) ":

"Sen eleccións xerais, sen liberdade de prensa e reunión, sen contraste libre entre as diversas opinións, a vida morre en todas as institucións públicas, convértese en algo aparente onde a burocracia é o único elemento que permanece activo. É unha lei á que ninguén pode escapar. A vida pública adormécese pouco a pouco; unhas ducias de xefes do partido, cunha enerxía inesgotable e un idealismo sen límites, dirixen e gobernan; entre eles, en realidade, a dirección áchase en mans duns poucos (...) e unha elite da clase obreira é convocada, de cando en vez, a reunirse para aplaudir os discursos dos xefes e votar por unanimidade as resolucións que se lles presentan. É, polo tanto, o goberno dun grupito; unha ditadura, é certa, pero non a ditadura do proletariado"

"A liberdade só para os que apoian o goberno, só para os membros dun partido (por numeroso que este sexa) non é liberdade en absoluto. A liberdade é sempre e exclusivamente liberdade para o que pensa de xeito diferente. "

Conviría deixar de adorar a Santa Rosa Luxemburgo e ler o que escribiu.


Nota de Radio Rexurdimento:

Pra nós, é unha honra traer a iste modesto espazo de opinión ao benquerido amigo e prezado compañeiro Alberdi, "Pipas". Pero non somentes polas cualidades personáis e a calidade, claridade e compromiso dos seus análise, que son características intrínsecas da súa persoalidade, senón porque a súa reflexión sobor do que leva acontecendo en Cuba non só aborda actualidade senón que tamén fáino dende unha firme e coherente perspectiva ideolóxica.

En Radio Rexurdimento, témola certeza de que, dende unha inequívoca posición de esquerdas, formaríamos parte da oposición a un réxime que non é quen de construir o socialismo sen libertade.

Somos conscentes de que algúns que proclámanse da esquerda revolucionaria, alporízaranse e tentarán de calificar de xeito excluínte estas opinións pero non podemos esquecer que, sin ningún matiz ou oportunismo: Sen liberdade, non hai socialismo.

25/2/10

ROSA DÍEZ 'PERSONA NON GRATA' EN GALICIA

Rosa Díez: "Zapatero es gallego, en el sentido más peyorativo del término"

Rosa Díez destapóu a (outra) caixa galega dos tronos ao acusar a Zapatero precisamente de "gallego", un adxectivo que, no bo sentido da palabra, podería significar diplomático e irónico. Mesmo taimado. Non obstante, a líder de UPyD referíase á quinta acepción do dicionario da Real Academia Española, só usada en Costa Rica, que a define como "tonto, parvo".


A antano conselleira socialista do Goberno vasco baixo a presidencia do PNV acudiu o pasado martes como convidada a Hoxe, o novo programa de Iñaki Gabilondo en CNN+, onde o presentador lle pediu que definise cunha idea ao presidente do Goberno.

"Podría ser gallego, en el sentido más peyorativo del término", respondeu a deputada no Congreso.

Un exabrupto acuñado por vez primeira o pasado novembro, cando durante unha visita a Galicia cualificou de igual modo ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo.

Tanto o PP coma o PSOE saíron ao paso do seu boutade e esixiron desculpas polas súas "desafortunadas" declaracións, consideradas "un ataque frontal a toda a sociedade galega". O BNG foi máis alá e criticou a "progresión cara ao horror" das súas intervencións, "algo absolutamente inconcibible nunha dirixente democrática".

Díez non quixo rectificar este mércores. Fontes de UPyD optaron por gardar silencio e non matizaron a sentenza. "Tener que explicar una frase es sacarla de contexto". Cando Gabilondo, tras preguntarlle por Zapatero, lle pediu que definise a Mariano Rajoy, a parlamentaria limitouse a dicir: "Es gallego".

Vexan vostedes o vídeo coa entrevista completa. (Ver minuto 5' 00")


23/2/10

CENTRO DE ESTUDIOS, INVESTIGACIÓN E HISTORIA DE MUJERES

La Fundación 1º de Mayo es una institución privada, sin ánimo de lucro, creada en 1988 por la Confederación Sindical de CCOO con el propósito de profundizar en el estudio, la reflexión y el debate sobre los problemas que afectan a trabajadores y trabajadoras, a la ciudadanía y al sindicalismo.

Entre los objetivos de la Fundación, se encuentra la promoción, fomento y desarrollo de estudios, investigaciones y todo tipo de actividades sobre temas de carácter social, con especial atención al ámbito laboral, que puedan contribuir a la mejora de las condiciones de trabajo y de vida de la persona y contribuir, desde una perspectiva interdisciplinar, a un mayor conocimiento de la realidad de trabajadores y trabajadoras.

Además, se propone fomentar el conocimiento y la difusión de la cultura sindical propia de la Confederación Sindical de Comisiones Obreras, así como la recuperación y divulgación del patrimonio documental de la historia del trabajo y del sindicalismo y más específicamente el patrimonio histórico documental de Comisiones Obreras, promoviendo estudios históricos sobre el trabajo, los trabajadores y trabajadoras y sus organizaciones.

Centro de Estudios, Investigación e Historia de Mujeres. “8 de Marzo”

La creación del Centro “8 de Marzo” es una iniciativa compartida por la Secretaría Confederal de la Mujer de CCOO y la Fundación 1º de Mayo. En los últimos años, ambas organizaciones han trabajado de forma conjunta en el desarrollo de proyectos puntuales. Sin embargo, era necesario garantizar la colaboración permanente y estrecha, así como desarrollar líneas de actuación conjuntas.

Función que debe cumplir el Centro “8 de Marzo”.

El Centro “8 de Marzo” es un organismo especializado creado en el año 2010 en el seno de la Fundación 1º de Mayo, dedicado específicamente a analizar, visualizar, investigar, explorar y documentar el trabajo, la aportación y el protagonismo de las muchas mujeres trabajadoras que han contribuido al objetivo de la igualdad real en la sociedad y en el sindicato.

El Centro “8 de Marzo” supone un nuevo paso adelante a favor de la igualdad de género, en CCOO y en la sociedad, un puente entre la labor dinamizadora y propositiva para el logro de la igualdad real que lleva a cabo la Secretaría Confederal de la Mujer de CCOO, y la labor de estudio, investigación y documentación que realiza la Fundación 1º de Mayo.




As caricias sábenme azul

Aínda non teño o diagnóstico do médico, pero estou segura de que o meu é sinestesia. Non pode chamarse enfermidade porque os sinestésicos facemos vida normal, trátase dun simple desarranxo dos sentidos, un cruce de sinais: a estimulación dun sentido corporal percíbese tamén noutro. Hai quen escoita aromas, outros saborean metais só con mencionalos, ven os números dunha cor distinta cada un, cheiran os nomes da xente ou senten a música de jazz como unha lufada de vento nas pernas. Disque hai moitas persoas que teñen esa sensibilidade pero non son conscientes dela. Pensan que é o habitual, non se consideran especiais.

Algo máis común é a capacidade para mesturar sensacións físicas con emocións. Sen comprender por que, a sabedoría popular rectifica os nomes impostos arbitrariamente recuperando os auténticos. Deben cheirar distinto, como descolocados. Os alcumes non son outra cousa que actos de reequilibrio onomástico. Ben cativa era eu cando cheguei a Galicia co meu nome oficial, Eva, doado de lembrar e pronunciar. Pero a maxia sinestésica do pobo axiña descubriu que algo non funcionaba e cambioumo. Eu son “Catiusca”, desde aquela así me chaman todos con gran satisfacción e cariño. Cada quen sentirá distintos impulsos sensoriais co nome Catiusca, pero seguro que coinciden en que é o que mellor me vai, porque é o meu.

Non sei como chamar a esa sinestesia colectiva, espontánea, coa que están todos de acordo. Vouna chamar “aquelada” que me resulta un adxectivo bastante axeitado, recendente e saboroso. Atención, a seguinte frase non se colle ben sen enchouparse de sinestesia aquelada:

HAI MUNDOS QUE EXISTEN UNICAMENTE EN GALEGO

Noutros idiomas serían vida sen tempo ou sinfonías sen aire, puro desacougo. Os científicos chaman catalizador á substancia que activa unha reacción química. A lingua galega é o catalizador máxico de mundos auténticos, de experiencias físicas, de realidades patentes. Seino porque non son a única con sinestesia aquelada, somos numerosos os que recibimos impresións externas das palabras. Roces suaves e bicos profundos.

A explicación parece complicada, pero seguro que hai xente abondo que sabe de que falo. Hai centos de exemplos. O termo “carballeira” remóvenos os cinco sentidos, un por un, con estímulos perfectamente identificables, fisiolóxicos, concretos. Nada que ver con “robledal” nin con “oak grove” por moito que signifiquen o mesmo. “Carballeira” cheira distinto, ten sabor propio , soa peculiar, loce unha imaxe característica e ofrece unha sensación epidérmica precisa.

Unha soa palabra é capaz de remover a consciencia porque, ademais da invasión íntima e directa, leva outra resonancia evocadora que se propaga e multiplica sen límites. Coa carballeira chega o aturuxo, a brétema, o agarimo dun amor, a filloa da avoa, a herba mollada, sentidos desbordados e verbas amigas loitando por desencadear as mellores reaccións inesquecibles na alma.

Cada palabra é un mundo, cada lingua un universo rico en experiencias que non se poden traducir porque son únicas. O mellor de todo é que do celme destas combinacións harmónicas nace un vínculo inmortal que nos fai vivir a algúns dun xeito común. Sinto que comparto moito contigo.


Estás a ler galego, así que ti es dos meus.
Eva Wojkiewicz
Grodzisk Mazowiecki, Poland


22/2/10

Orgullosos do noso, orgullosos do galego.

"Orgullos@s do noso, orgullos@s do galego". Este é o lema da campaña impulsada pola Coordinadora de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística (CGENDL), que bota a andar este mesmo luns. O recente gañador, por terceira vez, dun premio Goya, o actor Luís Tosar, é un dos persoeiros que presta a súa imaxe e a súa voz en favor da lingua a través de dous vídeos que se difundirán en todo o país, especialmente entre a comunidade educativa. Participan tamén as actrices María Castro e Isabel Risco, o actor Martiño Rivas, o produtor audiovisual Antón Reixa, o guionista Carlos Ares, a gaiteira Susana Seivane e a xornalista Belén Regueira.

Este ambicioso proxecto da CGENDL é unha das iniciativas que o colectivo botará adiante como parte da súa campaña de sensibilización dirixida á comunidade escolar. Tal e como explicaban para Vieiros o pasado mes de novembro, á volta da primeira asemblea da asociación, pretenden "combater os prexuízos" ao respecto da lingua e favorecer que o alumnado "sinta fachenda" de falar galego.

A que hora e con que roupa?

Á presentación desta campaña, que tivo lugar este luns non hotel compostelán, acudiron Antón Reixa, Susana Seivane, Carlos Ares e Isabel Risco. Os catro valoraron a iniciativa e agradeceron á Coordinadora a oportunidade de "sentírmonos útiles e poder facer cousas a prol do que pensamos".

Antón Reixa subliñou a súa oposición ao Decreto do ensino, que cualificou como "unha volta atrás" e apostou polo traballo feito durante todos estes anos: "temos moito avanzado grazas a labor de persoas como as que traballan nos equipos de normalización", dixo. Carlos Ares reiterou a súa disposición a colaborar en iniciativas en defensa do noso idioma apelando á frase do actor Dean Martin, "quen cando recibía un bo guión só dicía: A que hora e con que roupa?, o mesmo dixen eu".
Susana Seivane subliñou a necesidade de defender a nosa fala que considerou "lonxe de estar en perigo de extinción" e recordou que, malia nacer en Barcelona ou ter nai andaluza, "falar galego e defendelo é unha cuestión natural". Finalmente, Isabel Risco destacou que "o galego non é algo pechado, senón que nos podemos expandir, e comprendérmonos en todo o mundo".