NON PODEMOS CALAR !!

Manifesto presentado na Coruña o 19 de abril de 2011:

Non podemos calar. Non debemos calar. Porque están aí, ás portas, esperando o asalto final ao palacio municipal de María Pita. Preséntanse como o cambio, mais son os de sempre, nostálxicos do franquismo.

Candidatos que manifestan sen rubor a súa negativa a cumprir a Lei da Memoria Histórica e a retirar a simboloxía franquista, tal e como aprobou o pleno da corporación municipal o 7 de setembro de 2009. A Coruña xa non é a capital da simboloxía franquista, mais aínda queda moito por facer; é unha vergoña que o único escudo franquista da cidade estea na entrada principal de María Pita.

Son os mesmos que fan interesada relación entre inmigración ou etnia e delincuencia, con afirmacións de marcado carácter racista.

Utilizan o tema do topónimo da cidade para xerar crispación social e escasos réditos electorais. Están contra a aplicación da Lei de Normalización Lingüística, aprobada por unanimidade no Parlamento Galego en 1983. O concello da Coruña debe asumir a política de normalización lingüística que xa teñen outras cidades galegas e tomar medidas para o impulso do uso do galego.

Levan anos obstaculizando a construción dunha residencia pública na nosa universidade porque eles están pola xestión privada e por defender o negocio dos seus amigos.

Hai que afondar nunha política urbanística ao servizo das maiorías sociais, que poña freo á especulación. A Coruña debe liderar o recoñecemento institucional do novo espazo político cidadán do século XXI, impulsando un modelo territorial urbanístico que nos leve a unha cidade aberta, de habitabilidade conxunta e servizos compartidos, aplicando políticas públicas de vivenda, transporte, defensa do espazo público e do patrimonio cultural e histórico da cidade, que teña na participación cidadá a chave da súa concepción como proxecto colectivo.

Queremos unha sociedade participativa coa posta en vigor dun renovado Regulamento de Participación Cidadá e uns Orzamentos Participativos.

Somos unha plataforma cívica apartidaria e non pedimos o voto para ninguén. Formamos parte dunha cidadanía coruñesa que quere asumir as súas responsabilidades. Facemos a nosa humilde achega para crear un movemento cívico que impida a chegada ao Goberno Municipal daqueles que se presentan como o cambio, pero que non representan outra cousa que a marcha atrás e unha hipoteca para o futuro da Coruña.

Consideramos que a abstención favorece os obxectivos da dereita e, por tanto, é de vital importancia a participación nas eleccións municipais do 22 de maio porque o noso voto decide.

A Coruña, 14 de abril de 2011

Promotores deste manifesto, que se presentará nunha asemblea pública o 28 de abril, ás 8 da tarde, no Circo de Artesáns (r/ San Andrés 36, A Coruña):

Xabier Docampo, Manuel Rivas, Francisco Pillado, Xosé María Monterroso, Henrique Rabuñal, Xurxo Souto, Tono Galán, Isabel Risco, Luis Fermín Rodríguez, Pepe Galán, Miro Casabella, Xosé Lois Martínez Suárez, Xosé Luis Rodríguez Pardo, Andrés Salgueiro, Mari Luz Canal, Ramón Veras, Manuel Monge, Pura Barrio, Xesús Díaz, Lóis Uxío Taboada Arribe, Pancho Alvarez Fontenla-Gayoso, Anxo Guerreiro Carreiras, Enrique Veira Pino, José Manuel Sánchez Mesejo, Francisco Vázquez Camba.

Nota: Radio Rexurdimento.gal, adhírese ao contido deste Manifesto.

80 anos: pero todas as primaveras seguen sendo aquela primavera.

Hoxe conmemórase o 80 aniversario da proclamación da II República. A nosa obriga moral, científica e política é lembrar o papel dos demócratas, do movemento obreiro e da esquerda, recuperando a memoria histórica de rebeldía política e loita social do noso pobo. É unha obriga respecto do pasado: é o recoñecemento dun periodo de apertura democrática, de compromiso social e de vontade de construír unha Galicia próspera e plural, nunha España próspera e plural.

Pero é tamén un compromiso respecto do presente e do futuro. Fronte ao oscurantismo, a vontade dos poderes reais deses dias de manter a España, sojuzgada, sometida e na escuridade, a República foi tradicionalmente a loita pola democracia, as liberdades, os dereitos económicos e sociais e autogobierno para as nacionalidades e rexións. Antonio Machado, foi un dos republicanos que ese día izaron a bandeira republicana no concello de Segovia. Escribe nun articulo publicado no 1937:

“ Fue un día profundamente alegre –muchos que ya eramos viejos no recordábamos otro más alegre-, un día maravilloso en el que la naturaleza y la historia parecían fundirse para vibrar juntas en el alma de los poetas y en los labios de los niños. La República había venido por sus cabales, de un modo perfecto, como resultado de unas elecciones… Desde aquel día, -no sé si vivido o soñado-, hasta el dia de hoy, en que vivimos demasiado despiertos y nada soñadores, han transcurrido seis años repletos de realidades…, yo los resumiría con unas pocas palabras. Unos cuantos hombres honrados tuvieron la insólita y genial ocurrencia de legislar atenidos a normas estrictamente morales, de gobernar en el sentido esencial de la historia, que es el del porvenir…”

A defensa da II República foi tamén un baluarte da Humanidade, angustiada polo avance do fascismo. A axuda espontánea, xenerosa e desinteresada das Brigadas Internacionais é aínda un exemplo que invita á construción dun novo internacionalismo civil, humanista e solidario.

Pasaron 80 anos, pero no corazón da cidadanía, todas as primaveras seguen sendo aquela primavera.

. Radio Rexurdimento.gal únese á declaración dos benquerido amigos de NAMENTRAS compartindo ista entrada.

Unha indignación, que xa caseque é ira

Recoñezo que non teño o sentido de Estado da nosa clase política e, no colmo da irresponsabilidade, ademais, fago ostentación delo e, mesmo, alégrome. Este preliminar é pra afirmar tallantemente que me inunda unha indignación, que xa caseque é ira.

Diante desta inmensa estafa financeira que inunda as colas do desemprego, os comedores sociais, que provoca unha desolación e miseria social sen precedentes; tras a fraude e a traizón dos nosos gobernos, incumprindo os seus compromisos e, mesmo, a defensa do ben xeral; tras observar como se empapela un xuíz xusto por iniciativa de fascistas e estafadores sen que os Poderes se poñan colorados e nin sequera pestanexen.

Tras todo isto, comparto con outros, envexo e reclamo a posiblidade de deixar quebrar aos bancos, meter no cárcere os gobernadores dos bancos centrais e os banqueiros irresponsables, derrubar o Goberno correspondente, modificar a Constitución e reformular o sistema democrático con mecanismos para a súa defensa e auténticos órganos de control dos cidadáns.

Ou tomámola iniciativa ou eles a toman por nós.

Viva Islandia!

As mestras da República.

A educación constituíu un dos compromisos sociais da II República cuxo fin era lograr a democracia, garantir os dereitos de todos os cidadáns e cidadás e modernizar o país. Tratábase de configurar o estado docente, a defensa dunha República capaz de educar cidadáns e cidadás comprometidas coa construción dunha nova sociedade, que deixase atrás o obscurantismo, e as deas-igualdades doutras épocas.

Unha educación pública, obrigatoria, gratuíta, activa, laica, bilingüe e solidaria que intentaba rematar con séculos de discriminación por razón de sexo ou de clase social.

Desgraciadamente, as formulacións da II República tiveron unha plasmación incompleta e efémera. A sublevación fascista acernou as ilusións de cambio social e a actividade reformadora en todos os terreos, entre eles, o da educación. Así que moitos dos aspectos que aquí se destacan non chegaron a estenderse a todo o país e non conseguiron consolidarse. Aínda así, o seu legado chegou ata os nosos días e é importante trasmitilo e dar a coñecer un dos mellores retallos da historia de España.

Dentro deste proxecto de educación da cidadanía ocupaban un lugar privilexiado as mestras republicanas, que encarnaban o modelo de mulleres modernas e independentes. Elas serían as responsables, en boa medida, da construción e difusión da nova identidade cidadá, ao educar o seu alumnado nos valores de igualdade, liberdade e solidariedade, tanto a través da transmisión de contidos nas aulas como, sobre todo, coas súas vivencias persoais. Non obstante, moi pouco sabemos destas mulleres comprometidas e valentes que traballaron por levala educación a todos os cantos de España, por moi perdidos e illados que estivesen, ou por moitas dificultades que encontrasen ante unha sociedade que, en demasiadas ocasións, as observaba con receo, ante a súa posición libre e independente e unhas prácticas educativas que introducían a coeducación na aula, e a aprendizaxe práctica e experimental, fronte aos métodos memorísticos e mecánicos.

Esta unidade didáctica ten como fin recuperar a memoria das mestras da II República, devolvéndolles a voz, visibilizando as súas achegas á modernización do ensino, así como o papel que tiveron na conquista dos dereitos das mulleres. Os seus nomes, vidas e obra, teñen que ser restituídos na memoria, formando parte do legado da nosa historia educativa. Unidade didáctica

Como complemento é moi recomendable ver este documental, (55'), sobre as Misións pedagóxicas da República (1934-1936).

Galeano dedica un relato a un deportivista fusilado en 1936

Bebel García era un destacado socialista. «Moi bo mozo e bo dianteiro», recorda García Vizoso, que xogou con el.

A última vontade de Bebel García antes de que un pelotón de fusilamento mandáseo ao outro mundo foi ouriñar ante os seus verdugos. Ocorreu en punta Herminia, A Coruña, en 1936. Este episodio é narrado con prosa certeira por Eduardo Galeano nun dos relatos incluídos no seu último libro, “Espellos. Unha historia case universal”, (Século XXI), publicado o pasado febreiro. Xa se venderon máis de 25.000 copias dunha obra na que o uruguaio abarca desde a prehistoria ata Bush, pasando por Hitler e Bebel García.

¿Quen era Bebel? Na Coruña, os máis vellos do lugar responderían: «Un dos irmáns da lejía». Roxos ata a medula e ata a bala final. No 2002, o Concello dedicou unha rúa aos irmáns García. No 2008, Galeano, autor dun dos grandes libros sobre o balompé xamais publicados ( O fútbol a sol e sombra ), converte en universal a historia dun deles: Bebel.

«Os irmáns chegaron á cidade procedentes de Ribadeo porque o seu pai fora desterrado, por socialista, a 150 quilómetros da vila», explica o historiador Carlos Fernández. «Dos oito, só un foi bautizado, José. Os outros tiñan nomes tan rechamantes como Voltaire, Jaurés, France ou Bebel», continúa. O seu pai, que se dedicaba á venda e distribución de lejía, era un destacado militante socialista, ideoloxía que abrazaron os seus fillos. O 20 de xullo de 1936, Bebel, France e Jaurés axudaron na defensa do Goberno Civil, atacado por unha batería de artillería situada no Parrote. Pepín, outro dos irmáns, tamén colaborou na defensa, pero puido escapar. Os outros tres foron detidos. «Tras unha parodia de xuízo militar sumarísimo, Bebel e France foron executados o 29 de xullo. Jaurés librouse porque era menor de idade, pero ao ano seguinte, durante un cambio de cárcere, apareceu morto xunto ao cemiterio de San Amaro. Dixeron que se intentou escapar», engade o historiador.

¿Foi real o episodio urinario? «Dise que si, pero non queda ninguén que poida confirmalo», responde Fernández. Si queda quen pode falar das virtudes futbolísticas e humanas de Bebel. Rodrigo García Vizoso, que o próximo febreiro cumprirá 100 anos, foi compañeiro de vestiario do fusilado. «¡Como non me vou acordar de Bebel! Vivía na rúa San Roque. O seu pai era un líder do partido socialista. Era moi bo mozo, moi gracioso, aínda que algo infantil. E moi valente, facía fronte á policía e a todo o que fixese falta. Cando veu o movemento paseábase cun colar e unha cruz pola rúa Real. Tíñaos ben postos», resume o que foi porteiro deportivista.

Segundo a historia do club coruñés realizada por Bocelo, Bebel (que aparece no libro como Babel) xogou catro tempadas no Dépor, todas en Segunda, nas que coincidiu, entre outros, con Chacho. En ningunha desas campañas o equipo conseguiu logros importantes. «Era suplente», apunta Fernández. Un bo suplente. Na 32-33, Bebel xogou cinco partidos e fixo un gol. Na seguinte, participou en 20 e conseguiu 10 tantos. Na 34-35 só disputou dúas, e un na 35-36. En total, 28 encontros, nos que conseguiu 11 goles. «Era un bo dianteiro, un extremo dereita. Aínda que moi baixiño, case anano, tiña unhas condicións fabulosas para o fútbol, pero na cabeza tiña outras cousas», recorda Rodrigo.

Non foi o único xogador do Dépor fusilado. «Lemos, que estaba a facer a mili, foi un dos soldados detidos en 1937 aos que se condenou por preparar unha insurrección contra os seus superiores», informa Carlos Fernández.

RV.

“As silenciadas”, o documental que dá voz ás guerrilleiras galegas

“As silenciadas” é un documental histórico que recupera historias de vida, contextualizadas, de numerosas mulleres que estiveron na clandestinidade como guerrilleiras nos montes ou que apoiaron desde a chaira o movemento de resistencia anti-franquista servindo de enlaces, facéndose con armas ou realizando outros labores de intendencia.

Pola súa condición de mulleres e por defender a liberdade e foron dobremente e duramente represaliadas: morte, cárcere, tortura física e psicolóxica, desterro ou exilio. Non obstante, o seu papel foi fundamental na supervivencia da resistencia. Foron, de feito, a columna vertebral da guerrilla.

A historia non lles fixo xustiza, relegándoas ao papel de amantes dos guerrilleiros e negando a súa participación ideolóxica e política no movemento. Agora, o documental As silenciadas visibiliza a seis destas mulleres con testemuños en primeira persoa e tamén coas voces de familiares destas loitadoras.

Un traballo pioneiro, dirixido por Pablo Ces, e produto da investigación que durante catro anos realizou a súa nai, a profesora da USC Aurora Marco, que tamén escribiu un libro, aínda inédito, no que reflicte todo o recollido ao redor deste tema.

“Para min foi un orgullo participar naquela loita. Fun varios anos enlace e despois pasei á guerrilla do monte, con armas e loitando coma eles. Non queriamos o fascismo, loitabamos pola liberdade, contra Franco. Os fascistas nunca nos poñerán no lugar que nos corresponde, sempre nos rebaixarán. As guerrilleiras eramos como todas as mulleres e nada tiñamos que ver coa imaxe que tiñan de nós. Sabiamos cal era a nosa loita. Eramos donas dos nosos actos e non tiñamos que dar explicacións a ninguén...”.

Estas son palabras de Consuelo Rodríguez López, coñecida como a guerrilleira Chelo e exiliada en Francia. Viviu nos montes galegos, pertenceu á Federación de Guerrillas León-Galicia e é unha das protagonistas do documental As silenciadas, que ás oito e media desta tarde se estrea na Domus da Coruña.

A entrada á proxección é de balde ata completar o aforo.

As silenciadas (Web do documental)

Entrevista a Aurora Marco, quen fala do documental “As silenciadas”

Mesa Redonda sobre a “Lei de Augas de Galicia”

Dentro da campaña de sensibilización “Mes da Sustentabilidade”, Enxeñería Sen Fronteiras Galicia (ESF Galicia) organiza unha mesa redonda na que se abordarán, entre outras cousas, os puntos controvertidos da nova Lei de Augas de Galicia, vixente dende finais de 2010. O obxectivo é achegar á poboación en xeral e máis concretamente á universitaria o debate que está tendo lugar sobre un tema clave dende o punto de vista social e ambiental como é a xestión da auga.

Co obxectivo de poñer algo de luz, aportar o maior número de opinións e tocar moitos dos puntos de vista que se están a dar no debate, ESF Galicia conseguiu reunir para este evento a algunhas das persoas máis implicadas nese debate e tamén a algúns expertos e organizacións que poden aportar novas visións:

·D. Francisco Menéndez, Presidente do Organismo Autónomo Augas de Galicia.

·D. Joaquín Suárez, Dr. Enxeñeiro de Camiños, profesor na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños e membro do GEAMA.

·D. Manoel Docampo, membro da dirección executiva do Sindicato Labrego Galego.

·Dna. Montserrat Valencia, asesora xurídica da Asociación Amigos da Terra.

·D. Xosé Alfredo Pereira, Presidente da Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común.

·Representante da empresa privada de xestión e tratamento de augas.

A cita será o xoves, 31 de marzo de 2011 ás 16:00h na Sala de Grados 1 da Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos da Universidade da Coruña (Campus de Elviña, s/n. 15.071 – A Coruña).

· Día: Xoves, 31 de marzo de 2011 · Hora: 16:00h · Lugar: Sala de Graos 1 da Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos da Universidade da Coruña, no Campus de Elviña, s/n. 15.071 – A Coruña.

[Asistencia libre para todos os interesados]

· Organiza: Enxeñería Sen Fronteiras Galicia.

Para máis informacións, os interesados poden contactar con:

· Enxeñería Sen Fronteiras Galicia. Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos. Campus de Elviña, s/n. 15.071 – A Coruña.

981 16 70 00 Ext.: 1479

info@galicia.isf.es

http://www.galicia.isf.es

As emisións radioactivas en "Fukushima I" están moi por riba dos niveis permitidos

As explosións en catro reactores da central de Fukushima I lanzaron ao exterior nubes de material, en boa parte radioactivo, acadando unha altura superior ao quilómetro, que se suman a ás emisións controladas de gases radioactivos polo venteo da contención. Segundo datos do AIEA, no emprazamento estanse medindo doses de 400 milisievert por hora, algo que irá diminuíndo coa distancia a medida que o material radioactivo se distribúa polos arredores. A dose legalmente permitida que pode absorber una persoa é de 50 milisievert ao año.

O alcance destas emisións está aínda por determinar, pero o que si se está constatando unha vez máis é o secretismo co que se manexan habitualmente estas situacións.

Ata agora non se coñecían medicións de radioactividade fiables nos exteriores das centrais, o cal non impedira ás autoridades niponas repartir masivamente doses de iodo para evitar que a poboación absorba o iodo radioactivo que provén dos reactores nucleares. Nin tampouco a evacuación de decenas de miles de persoas nun radio de 20 quilómetros, e pediuse aos habitantes a menos de 30 quilómetros, que non saian das súas casas. O aumento da radiación xa empeza a medirse de forma clara incluso en Tokio, aínda que por agora está por debaixo dos límites establecidos.

Afortunadamente non todo son malas novas. Pese a que as autoridades recoñeceron que o núcleo de Fukushima 1 está parcialmente fundido, parece que a reacción aínda non volveu a entrar en situación crítica, como tampouco o fixo en Fukushima 3 e o tempo corre a favor de que se vaian arrefriando. Pola súa parte a explosión no reactor número 2 si danou a piscina de condensación, o que pode afectar ao arrefriamento do reactor e ao control da presión. Tamén se produciu unha explosión no reactor número 4, que estaba parado antes do terremoto. o traballo dos técnicos está sendo o adecuado ata o momento así como as decisións tomadas son correctas. Se exceptuamos o feito de instalar 54 centrais nucleares nunha das fallas sísmicas máis activas do mundo. Entre as decisións apropiadas, destacan a evacuación da poboación en 20 quilómetros á redonda, a liberación de gases á atmosfera para reducir a presión da contención e a inxección de auga de mar para refrixerar os reactores, o cal os deixará inutilizables no futuro.

Por agora, a clasificación na escala INES de sucesos nucleares segue sendo de 4, dato que xa non se sostén. Todos os expertos apuntan a que será un 5 con seguridade e posiblemente un 6, en función dos impactos no exterior das centrais, xa que o nivel catro implica unha baixa probabilidade de medidas de protección fóra do emprazamento, algo que xa foi superado.

A central de Fukushima I é xemelga á de Santa María de Garoña, como xa se informou. As emisións destes días detectáronse na central de Onagawa, a 150 quilómetros das explosións, o que causou alarma na citada central por se nela había escapes radioactivos. Se a central nuclear de Garoña sufrise un contratempo similar, tendo en conta a dirección noroeste do vento que adoita ser a habitual na zona, o material radioactivo chegaría ata Zaragoza. O material iríase depositando de máis a menos polo val do Ebro contaminando zonas poboadas como Vitoria e Logroño, en cantidades que só se coñecerán cando pase moito tempo, se é que algunha vez se fan públicas. Nun accidente similar, o da Illa das Tres Millas en EE UU, nunca se fixo pública a cantidade de radiación nin la poboación afectada.

A pesar de todo, a campaña do “lobby” nuclear está sendo especialmente intensa explicando que todo está baixo control e que no hai ningún perigo para la poboación.

Para Verdegaia* e Ecoloxistas en Acción, o ocorrido no Xapón marca un antes e un despois para as centrais nucleares. Ninguén pode defender en serio que Garoña, – que está en peores condicións que estaba a central de Fukushima I –, poida seguir funcionando varios anos máis, nin apoiar de ningún modo á industria nuclear como está decidido a facer o Ministro de Industria construíndolles un Almacén Temporal Centralizado para quitarlles de enriba o problema dos residuos.

* Verdegaia é unha asociación ecopacifista galega sen ánimo de lucro, plural, democrática, apartidaria e independente. Naceu 2 de Abril de 2006 co obxecto de contribuír desde Galiza para a defensa do ambiente e o avanzo na transformación social e mundial en termos de sustentabilidade ecolóxica, xustiza social e paz, na procura dunha saída emancipatoria á crise ecolóxica global.

* Radio Rexurdimento.gal, forma parte de Verdegaia.

Xeneración en precario (geraçâo à rasca), irrumpe nas rúas de Portugal.

Centenares de miles de mozos e mozas enchen as rúas de Portugal contra a súa precariedade, o desemprego e o hartazgo respecto da actual clase política.

Convocados a través das redes sociáis máis de 300.000 xóvenes portugueses, acompañados de nais e pais e mesmo dalgúns avós, encheron a avenida da Liberdade de Lisboa ata a praza do Rossío, berrando contra o seu Goberno, pedindo a demisión do Primeiro Ministro, o socialista Sócrates, e mesmo esixindo a disolución da Asemblea da República.

Asimesmo a praza da Batalla no Porto fíxose tamén insuficiente para acoller a uns 80.000 manifestantes que ao final se desprazaron ata a avenida dos Aliados. Tamén celebráronse outras concentracións en Coimbra, Braga, Punta Delgada e outras cidades.

Nestas movilizacións masivas, púxose demanifesto a involución en materia de libertades e dereitos sociáis e laboráis que están sofrindo no país, amosando a preocupación e mesmo a alarma sobor da implantación do que será o cuarto programa para reducir o déficit público en menos dun ano.

Namentras, diferentes analístas portugueses, prantexan cómo poden reaccionar outros sectores do país tamén vítimas do desemprego, a suba dos impostos indirectos e os recortes nas prestacións sociáis. Pola súa banda, o primeiro ministro, José Sócrates, dí que “comprende a ansiedade dos problemas dos mozos”. En todo caso, o líder dos socialistas portugueses volvéu a insistir en que vaí a aplicar un novo axuste económico ao país.

Manifesto de “Geraçâo à rasca”, en castelán:

Manifiesto de la Generación Precaria.

Nosotros los desempleados, “quinientoseuristas” y otros que somos mal remunerados, esclavos disfrazados, sub contratados, contratados a plazo fijo, falsos trabajadores independientes , trabajadores intermitentes, pasantes, bolseros, trabajadores-estudiantes, trabajadores, madres, padres e hijos de Portugal.

Nosotros, que hasta ahora fuimos cómplices de esta condición, estamos aquí, hoy, para dar nuestra contribución en el sentido de iniciar un cambio cualitativo en el País. Estamos aquí, hoy, porque no podemos seguir aceptando esta situación precaria a la cual fuimos arrastrados. Estamos aquí, hoy, porque nos esforzamos a diario con el intuito de merecer un futuro digno, con estabilidad e seguridad en todas las áreas de nuestra vida.

Protestamos para que todos los responsables de nuestra situación de incertidumbre actual – políticos, empleadores y nosotros mismos – actúen como un todo para cambiar rápidamente esta realidad, que se torno insustentable.

Caso contrario:

a) Se defrauda el presente, por no tener oportunidad para demostrar e ejercer nuestro potencial, impidiendo de esa manera que no exista una mejoría en las condiciones económicas y sociales del país. Se desperdician las aspiraciones de toda una generación que no puede prosperar.

b) Insultamos el pasado, porque las generaciones anteriores trabajaron por nuestro acceso a la educación, por nuestra seguridad, por nuestros derechos laborales y por nuestra libertad. Se desperdiciaron décadas de esfuerzo, inversión e dedicación.

C) Se Hipoteca el Futuro, que puede ser visto sin una educación de calidad para todos y sin justas reformas para aquellos que trabajaron toda su vida. Se desperdician los recursos e habilidades que podrían llevar al país a un suceso económico.

Somos la generación con mayor nivel de formación académica en la historia del país. Por eso, no bajaremos los brazos ni por el cansancio, ni por la frustración ni por la falta de perspectivas. Creemos que tenemos las herramientas e recursos necesarios para alcanzar un futuro mejor para nosotros y para Portugal.

No protestamos contra otras generaciones. Apenas no estamos ni queremos estar esperando por que los problemas se resuelvan. Protestamos por una solución de la cual queremos formar parte.

8 de Marzo. Día internacional da muller traballadora

‎8 de Marzo de 2011. Día internacional da muller traballadora.

Igualdade, corresponsabilidade e paridade, valores para outro mundo posíbel.

(Radio Rexurdimento.gal)