
Os membros da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH), cun equipo de dous arqueólogos e oito voluntarios, non tiveron que buscar moito. Comezaron pouco despois do mediodía e a primeira hora da tarde xa deron cos cadáveres dos tres mineiros leoneses que, fuxindo da represión, abandonaran os depósitos de carbón para refuxiarse á sombra do bosque, onde sobreviviron durante sete anos.
Pedro Voces Canóniga, veciño de Villabuena; Antonio Vega Guerrero, de San Juan de Mata, e Félix Yáñez González, de Campelo, todos eles con idades comprendidas entre os 28 e 30 anos, fuxiron ao monte en 1936. A súa agudeza axudoulles a burlar en varias ocasións o cerco das forzas de seguridade franquistas. Ata que o 12 de novembro de 1943 foron capturados e fusilados sen miramentos pola Garda Civil.
A insistencia das familias das vítimas foi determinante para que a ARMH tivese constancia do caso e se decidise a acometer a exhumación. Os tres proviñan de familias con claras inclinacións esquerdistas e republicanas. O caso máis rechamante é o de Pedro Voces Canóniga: catro dos cinco irmáns botáronse ao monte e fixéronse maquis. Tres deles remataron os seus días fusilados e o outro cumpriu prisión durante 16 anos tras entregarse voluntariamente á Garda Civil.
A insistencia das familias das vítimas foi determinante para que a ARMH tivese constancia do caso e se decidise a acometer a exhumación. Os tres proviñan de familias con claras inclinacións esquerdistas e republicanas. O caso máis rechamante é o de Pedro Voces Canóniga: catro dos cinco irmáns botáronse ao monte e fixéronse maquis. Tres deles remataron os seus días fusilados e o outro cumpriu prisión durante 16 anos tras entregarse voluntariamente á Garda Civil.
Tamén Antonio Vega Guerrero pertencía a unha familia de represaliados. Despois de que o seu irmán Luciano fose paseado polos franquistas, tomou a determinación de fuxir ao monte. Voces e Veiga, xunto ao terceiro fusilado, Félix Yáñez González, de orixe biscaíña, formaban parte "probablemente da CNT", segundo o vicepresidente da ARMH, Santiago Macías, xa que as súas familias se movían no ámbito do anarcosindicalismo. Primeiro botáronse ao monte no Bierzo pero acabaron pasando a Galicia suponse que destinados polos mandos da Federación de Guerrillas León-Galicia, fundada en 1942.
Segundo conta Macías, pénsase que os traizoou un compañeiro do maquis, quen indicou á Garda Civil o seu escondedoiro e os condenou así ao pelotón de fusilamento.
Fonte: elpais.com
No hay comentarios:
Publicar un comentario