12/4/11

Unha indignación, que xa caseque é ira

Recoñezo que non teño o sentido de Estado da nosa clase política e, no colmo da irresponsabilidade, ademais, fago ostentación delo e, mesmo, alégrome. Este preliminar é pra afirmar tallantemente que me inunda unha indignación, que xa caseque é ira.


Diante desta inmensa estafa financeira que inunda as colas do desemprego, os comedores sociais, que provoca unha desolación e miseria social sen precedentes; tras a fraude e a traizón dos nosos gobernos, incumprindo os seus compromisos e, mesmo, a defensa do ben xeral; tras observar como se empapela un xuíz xusto por iniciativa de fascistas e estafadores sen que os Poderes se poñan colorados e nin sequera pestanexen.


Tras todo isto, comparto con outros, envexo e reclamo a posiblidade de deixar quebrar aos bancos, meter no cárcere os gobernadores dos bancos centrais e os banqueiros irresponsables, derrubar o Goberno correspondente, modificar a Constitución e reformular o sistema democrático con mecanismos para a súa defensa e auténticos órganos de control dos cidadáns.


Ou tomámola iniciativa ou eles a toman por nós.

Viva Islandia!

No hay comentarios:

Publicar un comentario